Aleksander Bańka

Strefa Dobra Dla Duszy - daj się napełnić! YouTube: youtube.com/user/alexander… Facebook: facebook.com/AleksanderBank… Instagram: instagram.com/bankaaleksande… duchogrod.pl

Kto opuszcza (ἀφίημι, afiēmi) wiele z powodu Jezusa, stokroć więcej otrzyma - i to już teraz, w tym czasie (Mk 10, 30). Nie chodzi bowiem o fizyczne porzucenie, ale o wewnętrzną wolność, która pozwala z tego co ziemskie rezygnować, aby to, co niebieskie przyjmować. Wówczas - nawet pośrodku naszej codzienności - możemy dotykać Bożej wieczności.

I skloniwszy głowę oddał ducha (J 19, 30). Nie tylko Ojcu. Przekazał go także nam. Wszak słowo παραδίδωμι (paradidōmi) oznacza: powierzyć coś komuś. Dzięki Jego męce i zmartwychwstaniu otrzymujemy Ducha Świętego, a On sprawia, że gdziekolwiek jesteśmy i cokolwiek robimy - miłość i obecność Jezusa stają się dla nas realnie bliskie i dostępne.

Weźmijcie (λαμβάνω, lambanō) Ducha Świętego (J 20, 22). W tym tkwi przecież tajemnica Bożej miłości - w nieustannym udzielaniu i obdarowywaniu. Nasza odpowiedź Bogu powinna zatem polegać nie na zasługiwaniu i wypraszaniu, ale na otwieraniu się i przyjmowaniu. Paradoksalnie właśnie z tym mamy zazwyczaj największe trudności.

Jeśli Ja chcę (θέλω, thelō), aby pozostał aż przyjdę, co tobie do tego? (J 21, 23). Tak często kręcimy się i wiercimy, dopytujemy, kombinujemy i spekulujemy. Chcemy Boga poprawiać i wszystkim wokół prostować ścieżki. A przecież Jezus oczekuje od nas tylko, abyśmy podążali za Nim w prostocie, miłości i ufności.

To powiedział, aby zaznaczyć, jaką śmiercią uwielbi (δοξάζω, doxadzō) Boga (J 21, 19). Wszak faktem jest, że wszyscy umrzemy. Już dziś mamy jednak starać się o to, aby nasze umieranie nie było pełną lęku walką i miotaniem się, ale oddawaniem chwały Bogu - spokojnym i miłosnym przechodzeniem w ramiona Ojca.

Aby widzieli (θεωρέω, theōreō), chwałę moją, którą mi dałeś (J 17, 24). To nie tylko pragnienie Jezusa, ale również nasz cel. Bóg chce, abyśmy mogli ujrzeć Go i przebywać z Nim w wieczności. Zanim to jednak nastąpi - zanim serca czyste zobaczą Go w chwale, muszą najpierw nauczyć się kochać Go w wierze.

Ojcze Święty, ustrzeż (τηρέω, tēreō) ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś (J 17, 11b) - tak modlił się Jezus. Jego imię znaczy: Bóg zbawia, więc prosił Ojca, by sam strzegł naszego zbawienia. Bóg płonie bezinteresownym pragnienie zjednoczenia się z nami w wieczności, a dla nas często więź z Nim to żądanie religijnych usług lub rytuał wyuczonej pobożności.

A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego i prawdziwego Boga (J 17, 3). Nie chodzi jednak o zwykłe zdobywanie wiedzy. Słowo γινώσκω (ginōskō) oznacza także: rozpoznawać. To rodzaj świadomości opartej na relacji - na zawiązanych uprzednio więziach bliskości, przynależności i miłości.

Miejcie odwagę (θαρσέω, tharseō): Jam zwyciężył świat (J 16, 33). O jaką odwagę chodzi? Przede wszystkim taką, która pozwala postępować mężnie w obliczu trudności, śmiało wobec wyzwań oraz wiernie w doświadczeniu oschłości i ciemności.

Jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata (Mt 28, 20). Te słowa Jezusa mają dodać nam otuchy i wlać nadzieję. Wszak słowo συντἐλεία (synteleia) oznacza nie tylko koniec, ale też spełnienie. Nie chodzi więc o to, byśmy drżeli przed końcem, ale żyli wciąż odnawiającym się początkiem.

Aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś (ἀγαπάω, agapaō) w nich była (J 17, 26). W tym zawiera się największa tajemnica chrześcijaństwa. Nie jesteśmy zwykłymi uczniami lub naśladowcami Jezusa. On objawia nam imię Ojca, abyśmy mieli w sobie Jego miłość i uczestniczyli W Bożym życiu - abyśmy to życie przyjmowali i innym go udzielali.

A radości waszej nikt wam nie zdoła odebrać (αἴρω, airō) (J 16, 22). Wszak chrześcijańska radość to nie wesołkowatość lub wynikające z chwilowego dobrostanu zadowolenie. Jej źródłem jest kochająca i uszczęśliwiająca bliskość Boga oraz podarowane nam przez Niego w Jezusie zbawienie.

Stara, sięgająca początków Kościoła maronickiego modlitwa, którą do dziś modlą się katolicy w Libanie. W niej streszcza się cała tajemnica krzyża

J 15, 9-17 Jeżeli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać (μένω, menō) w miłości mojej (J 15, 10). Szczególnie to przykazanie - abyśmy się wzajemnie miłowali. W istocie bowiem, nie przez pobożne gadanie, spektakularne ewangelizowanie czy wzniosłe uwielbianie, ale przez wzajemne miłowanie ludzie poznają, że jesteśmy uczniami Jezusa.

Z mojego weźmie i wam objawi (ἀναγγέλλω, anangellō) (J 16, 15). Tak bowiem działa Duch Święty. Jego aktywność nie wydarza się poza miłością Syna i Ojca. Dlatego Jego działanie zawsze jest objawieniem i uobecnieniem tej tajemnicy, że kochające serce Boga jest nam bliskie i dostępne w żyjącym, realnie obecnym pośród nas Jezusie.

KARDYNALNE WĄTPLIWOŚCI Dojrzałość w wierze nie polega na tym, że nie ma się w niej wątpliwości, ale na tym, że w sposób dojrzały konsekwentny i spokojny potrafimy im stawiać czoła. Dlaczego? Ponieważ wiara ze swej natury kryje w sobie pewien aspekt niejasności, nieoczywistości, święty Jan od Krzyża powiedziałby nawet: ciemności. Gdyby tego nie miała, wiara byłaby wiedzą, a próba usilnego usuwania z niej tego aspektu jej tajemnicy zamienia wiarę w ideologię. Dlatego wiara w istocie jest rozumnym aktem wolnego uznania za pewne tego, co jawi się rozumowi w sposób nieoczywisty, a więc między innymi faktu istnienia Boga. Z tego względu angażujemy całą sprawność i całą siłę naszych władz poznawczych - ze względu na określone racje moralne, etyczne, egzystencjalne, a przede wszystkim ze względu na objawioną prawdę, która mówi do naszego życia i nadaje mu sens - żeby uznać za pewne istnienie Boga i to, jak nam się udziela w Jezusie Chrystusie. Nie znaczy to jednak, że nieoczywistość w wierze znika. Wzrasta pewność wiary, ale jej ciemność nadal pozostaje. Owszem, w miarę jak wiara zamienia się w postawę angażującą całe nasze życie, ta ciemność wiary coraz bardziej się rozjaśnia a przeżywanie obecności Boga - więcej nawet pewność tej obecności przy nas, w naszym życiu - rośnie. Nie znaczy to jednak że istnienie Boga staje się dla nas w pełni jasne. Wszystkie nasze doświadczenia duchowe, które uznajemy za doświadczenia Boga, nawet jeśli mialyby charakter mistyczny, cechują się subiektywnością, są słabo dowodliwe i trudno komunikowane. Obiektywną naturę zyskają one dopiero w życiu wiecznym. Dopiero w niebie znikną wszelkie niejasności, a oczywistość istnienia Boga będzie dla nas równoznaczna z oglądaniem go w chwale i pełnym zjednoczeniem z Nim w miłości. Nie możemy jednak oczekiwać od siebie ani tym bardziej wymagać od innych, aby nasze doświadczenie Boga tu i teraz, w doczesności, miało właśnie taką głębię oczywistości, jaką w przyszłości będzie miało nasze zjednoczenie z Bogiem w niebie. To byłaby nie tylko forma arogancji, ale też niezrozumienie tego czym w istocie jest wiara. Dlatego jeśli ktoś oburza się, gorszy i czyni komuś kardynalne zarzuty z powodu tego, że ów ktoś ośmielił się przyznać do jakiś wątpliwości w wierze, znaczy to, że albo sam nie prowadzi żadnego pogłębionego życia duchowego, albo nie rozumie, czym jest autentyczna wiara, albo też przekształcił swoją wiarę w rodzaj ideologii. Mam jakieś smutne przekonanie, że szczególnie ta trzecia opcja zaczyna wśród polskich katolików zbierać coraz obfitsze żniwo. #wiara, #wątpliwości, #dojrzałość, #oczywistość, #pewność

Na tym polega sąd, że władca tego świata został osądzony (κρίνω, krinō) (J 16, 11), aby człowiek mógł zostać ocalony. Bóg nie zamierza skazywać człowieka na wieczną mękę z upadłym i przegranym, który uczynił siebie takim przez swą zatwardziałość. Tylko od nas zależy, co wybierzemy i w jakim stanie się znajdziemy.

Nadchodzi godzina, w której każdy, kto was zabije (ἀποκτείνω, apokteinō) będzie sądził, że oddaje cześć Bogu (J 16, 2). I nie musi chodzić wcale o fizyczne zabójstwo. Wystarczy, że ludzie, zamiast nawracać się w pokorze i w miłości, pozwalają swej pobożności poruszać się ścieżkami frustracji i wrogości.

Nie zostawię was sierotami (ὀρφανός, orfanos) (J 14, 19). W istocie, odejście Jezusa nie jest porzuceniem, ale byciem w nowy, pełniejszy sposób pośród swych uczniów. Dlatego dany jest nam Duch Święty - nie jako pocieszenie po stracie, ale osobowa Miłość na wiele sposobów uzdalniająca nas do przeżywania realnej bliskości Jezusa.

Ponieważ nie jesteście ze świata, dlatego świat (κόσμος, kosmos) was nienawidzi (J 15, 19). Miłość do Chrystusa pozwala bowiem żyć w tym świecie nie będąc z niego. Dla świata to nie odrzucenie, ale uświęcenie. Dla nas - ofiara i poświęcenie. Ważne, abyśmy się świata nie bali, lecz - będąc nie z tego świata, owocne go ewangelizowali.