AliB

سی سال پیش، کشورهایی تازه استقلال‌یافته داشتیم که صنعت‌شان عملاً نابود بود. «بیزنس» در آن‌ها یعنی کافه زدن، وارد کردن لباس و کالاهای مصرفی؛ تجارت، یعنی واردات. تولید داخلی تقریباً وجود نداشت. کشورهای عربی و شمال غربی هم تصویر مشابهی داشتند: زیرساخت تولیدی جدی نداشتند یا نوپا بود، و زنجیره ارزش صنعتی‌شان عملاً خالی بود. با همه‌ی این‌ها، می‌شد گفت ما از بسیاری از این کشورها صنعتی‌تر بودیم. از نظر نیروی متخصص و توسعه انسانی، بدون تردید جلوتر بودیم. اما به دلایلی که بحث الان نیست، از مسیر صنعت و فناوریِ جهانی جدا شدیم؛ فاصله‌مان از روندهای جهانی «گسست» بود، نه «تاخیر». در همان دوره، رابطه‌ی سایر کشورها با فناوری، هرچند ابتدایی، اما مماس با جریان جهانی بود. عقب بودند، اما بیرون از مدار نبودند. امروز در ایران بیزنس شده‌است کافه، رستوران و واردات. تولید — منظور تولید فناورانه — فرسوده، قدیمی و به‌روزنشده است. در مقابل، همان کشورها که زمانی عقب‌مانده و وابسته بودند، امروز یکی‌یکی کارگاه‌ها، شرکت‌ها و کارخانه‌های تازه و مدرن راه می‌اندازند؛ برخی آرام، برخی با شتاب. و بله، با تجهیزاتی نو، دقیق و در بسیاری موارد برای ما دست‌نیافتنی. وقتی کشوری از مدار فناوری بیرون می‌افتد، حتی برتری تاریخی‌اش هم دوام نمی‌آورد. مهارت، نیروی انسانی و گذشته‌ صنعتی، اگر متصل به روند جهانی نشود، سرمایه نیست — خاطره است. و دیگران، همان‌هایی که یک روز حسرت ما را می‌خوردند، امروز بی‌سروصدا از کنارمان عبور می‌کنند. اگر فاصله‌ای که زمانی وجود نداشت امروز ایجاد شده تقصیر زمان نیست؛ زمان برای همه یکسان گذشت. تفاوت در این بود که آنها رابطه شان با فناوری مماس بود و ما رابطه مان معلق و صنعتی که معلق بماند دیر یا زود ممکن است سقوط کند حتی اگر زمانی از بقیه جلوتر بوده باشد. البته، برما صنعتگران هم هست که بجای سقوط، مسیر طاقت‌فرسای پرواز را انتخاب کنیم. دشوار و سنگلاخ است ولی، می‌توانیم. #روزنوشت #هر_یک_روز_هشت_بحران #صنعت_پنجم

۱۵ سالم که بود آرزوم داشتن یه آیفون ۵اس بود که تازه اومده بود انقدر آرزو داشتنش رو داشتم که تمام مشخصاتش رو از حفظ کرده بودم یه‌روز خریدمش بلاخره، از ذوق داشتنش چندین شب نخوابیدم مدرسه میرفتم وقتی برمیگشتم با ذوق به این اثر هنری که دست من بود نگاه میکردم و مبهوت بودم چقدر زیباست. آره اون موقع‌ها داشتن هرچیزی ارزشمندتر بود

برای کسی که فکر می‌کند وضیعت ایران فقط تقصیر حکومت است، پرسش دارم: ۱. حکومت طبیعت را به آشغالدانی تبدیل کرده؟ ۲. حکومت قوانین رانندگی را رعایت نمی‌کند؟ ۳. حکومت به حریم عابر پیاده تجاوز می‌کند؟ ۴. حکومت آگهی بر روی در خانه می‌زند؟ یا ما ایرانیان بی‌فرهنگیم؟