Sabitlenmiş Tweet
Okan Hoca’ya yönelik yapılan eleştirilerin büyük kısmı olayın sadece transfer ve para tarafına bakıyor. Halbuki Galatasaray’ın 2022’de başına geçip devraldığı yapı ortadaydı. Takımın özgüveni kırılmış, iç saha baskısı kaybolmuş, Avrupa’da kendi evinde rakip görünce dağılan bir psikoloji vardı. Önce Rams Park tekrar rakiplerin çekindiği yer haline getirildi. Bayern Münih maçını hatırlayın; sonuçtan bağımsız söylüyorum, yıllar sonra bir Avrupa devine karşı ezilmeyen, önde basan, boğan, rakibi kendi yarı alanına hapseden bir Galatasaray gördük. O gün herkes “bu takım başka bir seviyeye çıkmaya çalışıyor” dedi. Okan Hoca’nın derdi zaten buydu: geçiş kovalayan küçük takım oyunu değil, Avrupa seviyesinde dominant bir Galatasaray inşa etmek.
Ve bunu yaparken 25/26 sezonuna kadar her sene üstüne koyarak geldi takım. 22/23’te şampiyonlukla özgüven geldi, 23/24’te oyun sertleşti ve fizik kalite arttı, 24/25’te kadro derinliği büyüdü, 25/26’da ise artık Galatasaray kendi oyun karakterini oturtmuş bir takım haline geldi. İç sahada rakiplerin nefes alamadığı, önde baskıyla rakibi hata yapmaya zorlayan, topa hükmeden bir yapı oluştu. Avrupa’da eskiden her gelenin rahat rahat pozisyona girdiği takım yerine artık mücadele gücü yüksek, fizik olarak ayakta kalan bir takım izliyorsun. Bunlar bir gecede olmuyor.
Millet hâlâ “100 milyon euro harcadın, niye yarı final yok?” kafasında. O işler Football Manager’da oluyor. Gerçek futbolda sistem kurmak yıllar alır. Bugün örnek gösterilen kulüplerin çoğu aynı teknik direktörle yıllarca çalıştı. Bodo/Glimt örneğini boşuna vermiyoruz; adamlar 7-8 yıl boyunca aynı oyun aklıyla devam etti. Şimdi Avrupa’da ses getiriyorlar diye herkes alkışlıyor. Çünkü istikrarın meyvesini topluyorlar. Galatasaray da bunu yapmaya çalışıyor.
Bir de işin sadece saha kısmı yok. Galatasaray bu süreçte medya algısıyla uğraştı, TFF/MHK kararlarıyla uğraştı, siyasetiyle uğraştı. Başkan tehdit edildi, kulübün resmi açıklamalarına bile cevap yetiştirildi, her hafta başka bir algı operasyonu döndü. Buna rağmen takım sürekli şampiyonluk yarışının içinde kaldı ve 25/26 sezonunda yine zirvede kaldıysa burada teknik ekibin mental dayanıklılık payı çok büyük.
Deplasman oyunu konusunda eksikler mi var? Var. Zaten Okan Hoca’nın sezon içinde sürekli farklı dizilimler denemesinin sebebi buydu. Çünkü Avrupa deplasmanlarında seni bir üst seviyeye taşıyacak doğru dengeyi arıyorlar. Bazen üçlü denedi, bazen merkez yoğunluğu artırdı, bazen geçiş kurgusunu değiştirdi. İnsanlar bunu “oyun yok” diye okuyor ama aslında adam çözüm arıyor. Pep Guardiola bile yıllarca ŞL’de tökezedi. Klopp ilk yıllarında Avrupa’da tokat yedi. Arteta senelerce dalga konusu oldu. Sistem dediğin şey sabır ister.
Yoksa mesele sadece para olsaydı bugün Manchester United rezil durumda olmazdı. Chelsea milyarlar gömüp kaosa dönmezdi. Milan yıllarca kaybolmazdı. Real Madrid bile bazen dünyanın en pahalı kadrolarından biriyle dağılıyor. Çünkü futbol sadece yıldız dizmek değil; doğru yapı, doğru kültür ve devamlılık işi.
Galatasaray bugün 25/26 sezonunda hâlâ zirvedeyse bunun temel sebebi Okan Buruk’un kulübe yeniden kimlik kazandırmasıdır. İnsanlar sadece skor görüyor ama asıl mesele şu: Galatasaray artık sahaya çıktığında rakiplerin “aman savunalım” dediği takım olmaya başladı yeniden. Avrupa’da tekrar ciddiye alınan bir kimlik oluşuyor. Bu yol sancılı olur, eksikleri olur ama doğru yol budur.
Hâlâ çıkıp “bu kadar para harcadık oynanan oyun bu mu” diyorsanız kusura bakmayın da gidin kariyer modu oynayın. Gerçek futbolda hanedanlık böyle kuruluyor.
Türkçe
