“Ik vind het onbegrijpelijk dat een burgemeester van álle Amsterdammers en burgemeesters van de grote steden een boodschap verspreiden die door veel Joodse en pro-Israëlische inwoners wordt ervaren als eenzijdig en olie op het vuur in een toch al extreem gespannen samenleving.
Wat veel mensen bovendien stoort, is dat er nu opeens volop officiële aandacht en politieke betrokkenheid is rondom de Palestijnse kwestie, terwijl men jarenlang nauwelijks iets hoorde over het conflict, het geweld in de regio of het leed aan beide kanten. Daardoor ontstaat bij veel burgers het gevoel dat er selectief verontwaardiging wordt getoond. Alsof bepaalde tragedies wel politieke aandacht verdienen en andere niet.
Daarbij wordt vaak vergeten dat de huidige situatie niet zomaar uit het niets is ontstaan. Destijds bestond er vanuit de internationale gemeenschap brede steun voor een verdelingsplan van het gebied. In 1947 stemden de Verenigde Naties in meerderheid vóór een constructie waarbij zowel een Joodse staat als een Arabische staat zou ontstaan. Het uitgangspunt was dat beide volkeren recht hadden op een eigen thuisland en in vrede naast elkaar zouden kunnen bestaan.
Na de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust leefde wereldwijd sterk het besef dat het Joodse volk behoefte had aan een veilige eigen staat. Tegelijkertijd maakte ook een Palestijns/Arabisch gebied deel uit van die internationale oplossing. In 1948 werd de staat Israël uitgeroepen en in 1949 werden na de oorlog de eerste grenzen en wapenstilstanden vastgelegd. De kern van die internationale consensus was destijds juist dat beide bevolkingsgroepen bestaansrecht en veiligheid zouden moeten krijgen. Dat historische uitgangspunt wordt tegenwoordig in veel discussies nauwelijks nog benoemd, terwijl het wel degelijk onderdeel is van de oorsprong van het conflict.
Juist in een periode waarin de spanningen in Nederland oplopen en Joodse Nederlanders zich steeds vaker onveilig voelen door intimidatie, bedreigingen, antisemitisme en openlijke vijandigheid op straat en online, werkt zo’n boodschap eerder polariserend dan verbindend. Voor veel mensen voelt dit als ‘het spek om de kat te binden’: bewust een emotioneel en explosief onderwerp verder aanwakkeren, terwijl een burgemeester juist rust, nuance en verbinding zou moeten uitstralen.
Natuurlijk mag er aandacht zijn voor het leed van Palestijnse burgers. Niemand ontkent dat daar grote menselijke drama’s plaatsvinden. Maar waarom ontbreekt telkens weer het duidelijke en openlijke medeleven met Israëlische slachtoffers van terreur, raketaanvallen, gijzelingen en het groeiende antisemitisme — óók hier in Nederland? Waarom lijkt dat voor sommige bestuurders en politieke stromingen veel minder zichtbaar aanwezig?
Veel mensen hebben het gevoel dat er vanuit linkse politieke hoek voortdurend begrip wordt gevraagd voor de ene kant, terwijl de angst, pijn en zorgen van Joden en Israëliërs structureel worden gebagatelliseerd of nauwelijks aandacht krijgen. Dat veroorzaakt boosheid, verdeeldheid en wantrouwen in de samenleving.
Een burgemeester hoort geen activist te zijn, maar een verbinder. Zeker in Amsterdam — een stad met een diepe Joodse geschiedenis — mag men verwachten dat woorden zorgvuldig worden gekozen en dat men voorkomt verder olie op het vuur te gooien. Bestuurders horen boven de partijen te staan en álle inwoners het gevoel te geven dat hun veiligheid, verdriet en zorgen serieus genomen worden.”
Nederlands
