“Ah babam…
Şimdi senin arkadaşlarını görünce içim daha çok acıyor.
Nasıl bırakıp gittin bizi…
İnsan bazen bir yokluğun sesini en kalabalık ortamda duyuyor.”
Geçeceğini biliyordum, iyileşeceğimi de. Güleceğimi, merhametimi hiç kaybetmeyeceğimi, duvar gibi dimdik duracağımı da. Ama heyecanımı ve güvenimi kaybedeceğimi hiç düşünmemiştim.
Bir gün her şeyin cevabını aramayı bırakıyorsun. Çünkü bazı şeylerin cevabı yok, sadece sonucu var. Ve o sonuç sana neyi kabul edip etmeyeceğini öğretiyor.