𝐀ηαя

⠀ ⠀ ɴᴏᴛ ᴀʟʟ ᴛʜᴏꜱᴇ ᴡʜᴏ ᴡᴀɴᴅᴇʀ ᴀʀᴇ ʟᴏꜱᴛ ⠀

//น้ำหนักของมันพุ่งตรงเข้าสู่มือของคนตรงหน้าอย่างพอเหมาะพอดีราวกับจับวาง //เขามองภาพนั้นด้วยสายตาที่ทอประกายความขี้เล่น ก่อนจะเบนหน้าไปอีกทางเพื่อหาความสำราญกับบรรยากาศรอบตัว ลองชิมดูสิ

//หลี่ไป๋หัวเราะในลำคออย่างไม่สนใจคำพูดเสียดสีนั่น ก่อนจะเดินเข้าไปหาด้วยท่าทางเมาเซ ลองสักหน่อยไหม ของดีฉางอัน //เขาว่าพร้อมชูน้ำเต้าไปยังเทพแห่งแสง

//หลี่ไป๋เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ก่อนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ข้าหมายถึงแค่เจ้า //เขาเขย่าน้ำเต้าในมือเบาๆ แล้วปรายตามองกลับ ข้าไม่กินของเหลวทุกชนิดยกเว้นสุรา

อย่าลืมออกไปตากฝนเล่า เดี๋ยวมันจะสบายเกินไป //หลี่ไป๋ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มยียวนแตะมุมปาก ดวงตายังพร่าเล็กน้อยจากสุรา แต่จงใจมองอีกฝ่ายเหมือนกำลังหยอกเล่น

“ อืม~ ก็มันให้ความรู้สึกว่าเจ้าใส่ใจข้าดีนี่นา ” อเลสเตอร์เอ่ยเย้าหยอกทีเล่นทีจริงพลางเท้าคางมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเป็นประกายอย่างคนกำลังสนุก “ อุตส่าห์ไปหาเพลงที่เข้ากับข้ามา ต้องบอกว่าซาบซึ้งมากเลยล่ะ ทูนหัว ”

“ กล่าวหากันจังนะ ” “ ข้าเพียงแค่อยากเก็บชื่อไว้เป็นคำพิเศษก็เท่านั้น ” “ลองคิดดูสิ… หากข้าเอาแต่เรียกเจ้าว่า ‘ที่รัก’ อยู่ทุกวัน” อเลสเตอร์เดินมาทางด้านหลังของอัศวิน “แล้ววันหนึ่งข้าก็เรียกชื่อเจ้าขึ้นมา… ” ใบหน้าขยับเข้าใกล้ “ มันคงน่าตื่นเต้นไม่น้อยเลยว่าไหม… ยอร์น?”

‍ ‍ “ เป็นเช่นนั้นเอง… ดีแล้วล่ะ ” นางเอ่ยปากพร้อมรอยยิ้มนุ่มนวล เห็นมิตรสหายยังอยู่ดีมีสุข ก็พอใจแล้ว “ มิวุ่นวายนัก นักเรียนก็ตั้งใจศึกษาวิชาความรู้มาก ข้าพึ่งพอใจสุด ๆ ” หยิบยื่นถุงขนมให้กับเขา “ จากนักเรียนข้า , ข้าแบ่งให้เจ้า ” ‍ ‍