☾

สำหรับแกแล้ว แกว่าโลกนี้ มันน่าอยู่จริง ๆ หรอวะ.? ทั้งๆที่มันก็ ทรมานแกมาตลอดเลยนะ แกว่ามันน่าอยู่จริง ๆ งั้นหรอ.? แกเชื่ออย่างนั้นจริง ๆ หรอ.? #โรคซึมเศร้า

สิ่งใดกัน...ที่ยังทรมานตัวเจ้าอยู่...? ใช่ผู้คนบนโลกนี้ไหม...? ความหวัง ภาระหน้าที่ หรือครอบครัว ผู้คนรอบข้าง? สิ่งใดที่ทำให้เจ้าเจ็บปวด และป่วยจิตได้ถึงเพียงนี้? สิ่งใดกันที่ทำให้ไม่ปรกติแบบไม่ใช่คนบ้า? และสิ่งใดกัน...ที่ยังทำให้ตัวเจ้าไม่จากไปจากโลกใบนี้เสียที?

ฉันไร้ค่าเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจฉัน #โรคซึมเศร้า

พยายามประคับประคองทุกอย่าง แต่เป็นกูมันก็ได้แค่นี้แหละ

เป็นป่ะ ไม่รู้เพราะอะไรแต่รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นคนเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเองไปแล้วอ่ะ หนักหนาแค่ไหนก็ไม่ค่อยเล่าอะไรให้ใครฟังเท่าไหร่ ทำตัวปกติจนบางทีใครๆก็เข้าใจว่าอ่อนแอไม่เป็น.

กอดของคุณอุ่นแค่ไหน จะอุ่นกว่าที่ฉันกอดตัวเองไหมนะ ฉันแค่สงสัยนิดหน่อย อย่าสนใจ แต่ถ้าเป็นไปได้ สักนิด กอดฉันหน่อย

ห้องสี่เหลี่ยม กับกลิ่นความเศร้าที่คุ้นเคย ฉันกลับมาเจอมันอีกครั้ง ทั้งที่ภาวนาให้มันหายไป ทุกคืนเสียงสะอื้นของฉันไม่เคยแม้เล็ดลอดออกไป มันดังไม่มากพอให้มีใครเข้ามาปลอบใจหรือเปล่านะ

กอดตัวเองแล้วรู้สึกเหมือนโดนทิ่มแทง อาจไม่ใช่หนามแหลม แต่เป็นแหลมคมจากตัวตนที่กำลังแตกสลาย ชี้โผล่พ้นขึ้นมา เลือดไม่ไหลสักหยดหยาด สายน้ำตาไม่เคยขาดมานับร้อยวัน

อยากกลับไปนอนหลับสนิทแบบคนปกติแล้ว

ความเสียใจพุ่งทำลายแบบไม่สนแก่สนหนุ่ม ฉันเพิ่งจะอายุเท่านี้ เเต่เสียใจมามากหลายรอบอายุ ร้องไห้ ใจสลาย ประกอบใหม่ แล้วก็พังลงไปอีกหน

窮屈

ไม่มีผู้ใดพบเจอพื้นที่ปลอดภัยตั้งแต่ครั้งแรก เราต่างก็แลกความไว้ใจไปกับใครบ้างก็ไม่รู้

วันเวลาที่ผ่าน ล้วนเป็นสิ่งชั่วคราว มีเพียงจินตนาการเพ้อฝันเพียงลำพัง ทุกอย่างนั้นหลอกฝันให้แด่ใครผู้หนึ่ง หลงดีใจไปกับมันชั่วขณะ ย้ำเตือนตนในสิ่งที่เกิดขึ้นแด่ตัวเอง ให้ตื่นจากฝันที่ไม่มีอยู่จริง ปีศาจในร่างมุนษย์ตนนี้ ได้แต่เฝ้าถามอยู่เรื่อยไป ใยโลกมุนษย์ช่างน่าเวทนายิ่งนัก

แม้เวลาจะเยียวยาทุกสิ่ง แต่หัวใจที่แตกสลายเป็นข้อยกเว้น

ขอให้คุณหายดี จากรอยแผลที่ใครต่อใครมองไม่เห็น และคุณก็ไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยถึงมัน

ชั่วขณะหนึ่งฉันดำดิ่ง เปราะบางและกลายเป็นอื่น กระจัดกระจายแตกหัก ฉันกรีดร้องในความเงียบงัน มีเพียงกายหยาบที่ผุพัง นำพาวิญญาณกลับสู่หนทาง

ราวกับว่าฉันลอยละล่องอยู่กลางอากาศ ไม่เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งใด มีพื้นที่หายใจเล็กๆที่พอไปต่อได้วันต่อวัน ไม่รู้ควรอยู่ตรงไหน ฉันมีปัญหากับการเข้าสังคม และอดทนต่อความอึดอัดเสมอ เพราะแบบนี้รอบข้างถึงอ่านใจฉันไม่เคยออก ไม่รู้ถึงความต้องการ และความรู้สึกในใจที่ซื่อตรงจนอยากตะโกนออกไป

เหมือนว่าจะหายดี...แต่ก็เพียงชั่วขณะ สุดท้ายกลับมาวนลูปความรู้สึกแตกสลายเหมือนเคย ความคิดป่วยๆ ที่แสนจะทุเรศของฉัน ความน่ารังเกียจที่ไม่มีผู้ใดอยากเข้าใกล้... #โรคซึมเศร้า

ทำไมฉันยังอยู่อีกนะ... แทนที่ฉันควรจะตายไปตั้งนานแล้ว #โรคซึมเศร้า