Autistocraat

Dit artikel is interessant omdat het op het eerste gezicht heel menselijk en redelijk oogt. Twee mensen uit Iran wachten al dertig maanden op duidelijkheid. Ze spreken goed Nederlands, werken, betalen mee aan hun verblijf in het AZC, willen bijdragen aan de samenleving en lijken alles te doen wat je van “goede” nieuwkomers zou verwachten. Op individueel niveau kun je daar best sympathie voor voelen. Dertig maanden onzekerheid is lang en als mensen daadwerkelijk werken en meedoen, is het logisch dat ze duidelijkheid willen. Maar journalistiek gezien is dit precies waarom het artikel zo sterk stuurt. Hier wordt de modelvluchteling opgevoerd als moreel bewijsstuk. Alles aan het verhaal is geselecteerd om één gevoel op te roepen: hoe kan Nederland deze keurige mensen zo lang laten wachten? Ze zijn beleefd, gemotiveerd, taalvaardig, zelfstandig, kwetsbaar en dankbaar. Daarmee worden zij het morele tegenbeeld van de “boze Nederlander” die klaagt over asielopvang, woningdruk of overlast. En dan zie je de framing verschuiven. De vraag is niet meer: hebben deze mensen recht op verblijf? De vraag wordt: hoe durft Nederland deze mensen zo lang in onzekerheid te laten? Dat is een enorme verschuiving. Want het recht op verblijf wordt niet meer inhoudelijk onderzocht in het artikel; het wordt bijna emotioneel verondersteld. We horen dat ze uit Iran komen, gevaar liepen en moesten vluchten. Maar veel meer krijgen we niet. Waarom precies? Welke route hebben ze afgelegd? Waarom Nederland? Waarom niet een ander veilig land? Welke beoordeling moet de IND maken? Hoe verhoudt hun casus zich tot een systeem dat al structureel overbelast is? Die vragen verdwijnen naar de achtergrond. In plaats daarvan krijgen we een moreel verhaal over teleurstelling, vrijheid, machteloosheid en mensenrechten. “Ik dacht hier vrij te zijn”. Dat is veelzeggend. Want vrijheid in Nederland betekent niet automatisch dat Nederland verplicht is om je verblijf snel goed te keuren. Vrijheid bestaat binnen een rechtsorde, met grenzen, procedures en voorwaarden. Maar in dit frame wordt vertraging bijna een moreel falen van Nederland zelf. En daar zit de bredere dynamiek die we vaker zien. Progressieve framing verandert een politieke of juridische kwestie in een moraliteitskader. Asielbeleid gaat niet meer over grenzen, draagkracht, procedure, selectie, nationale verantwoordelijkheid en wederkerigheid, maar over menselijkheid versus hardheid. Zodra het zo wordt geframed, wordt de discussie bijna onmogelijk. Wie zegt “wacht even, wat is Nederland deze mensen precies verschuldigd?” klinkt dan al snel koud, wantrouwend of onmenselijk. Terwijl die vraag volkomen legitiem is. Want deze mensen doen een groot beroep op de Nederlandse samenleving. Op opvang, procedures, juridische capaciteit, voorzieningen, uiteindelijk mogelijk huisvesting, zorg, onderwijs, werkbegeleiding en sociale zekerheid. Dat hoeft niet meteen verkeerd te zijn, maar het moet wel politiek bespreekbaar blijven. Nederland is een samenleving met beperkte capaciteit, woningnood, overbelaste instituties en burgers die steeds vaker ervaren dat zij zelf moeten wachten, inschikken en betalen. Daarom wringt dit soort journalistiek. Niet omdat vluchtelingen “slecht” zouden zijn. Integendeel: het artikel laat dat ook zien door juist te kiezen voor mensen die bijna niet bekritiseerbaar zijn. Dat is precies het punt. De modelcasus wordt gebruikt om het systeem moreel onder druk te zetten. Als zelfs deze mensen moeten wachten, dan moet het systeem menselijker, sneller, soepeler. Maar de structurele vraag blijft buiten beeld: hoeveel mensen kan dit land opnemen, onder welke voorwaarden en wie beslist daarover? Dat raakt ook aan macht. De burger ziet zulke verhalen en voelt dat het morele speelveld al is ingericht voordat het debat begint. De asielzoeker verschijnt als kwetsbaar individu met een verhaal. De Nederlandse burger verschijnt hooguit impliciet als obstakel: te bang, te boos, te hard, te weinig gastvrij. Zijn zorgen over woningnood, leefbaarheid, veiligheid en draagkracht worden niet op dezelfde manier gehumaniseerd. Zo ontstaat morele asymmetrie. Dat is waarom dit soort artikelen politiek zo effectief zijn. Ze hoeven niet expliciet te zeggen dat tegenstanders verkeerd zitten. Ze hoeven alleen het juiste morele decor te bouwen. Twee keurige vluchtelingen, goed Nederlands, werkend, dankbaar, machteloos. En dan wordt iedere harde vraag vanzelf ongemakkelijk. Maar politiek begint juist bij die ongemakkelijke vragen. - Waarom Nederland? - Wat is Nederland deze mensen verschuldigd? - Wat betekent “vluchten” wanneer iemand door meerdere veilige landen reist? - Hoe voorkom je dat asielbeleid feitelijk migratiebeleid wordt? Dit artikel gaat niet alleen over twee Iraniërs die wachten op duidelijkheid. Het is een voorbeeld van hoe asieljournalistiek werkt als morele drukmachine. De individuele casus wordt zo gekozen en verteld dat de politieke conclusie bijna vanzelf volgt. Niet via argumentatie, maar via empathische sturing. En daarmee wordt macht opnieuw verhuld als menselijkheid. Want wie het frame accepteert, discussieert niet meer over beleid, maar over mededogen. Wie bezwaar maakt, staat niet tegenover een bestuurlijke keuze, maar tegenover twee sympathieke mensen die alleen maar willen werken, bijdragen en vrij zijn. Dat is precies hoe moraliteit beleid afschermt tegen politieke kritiek. Het artikel: ad.nl/zwolle/na-30-m… #Asielbeleid #Migratie #Vluchtelingen #Draagkracht #Woningnood #Nederland

@MinPres Beste Rob Jetten, U gaat gemeenten helpen om asielrellen te voorkomen. Fijn! Dan gaat er dus beter naar burgers geluisterd worden? Nou ja, niet helemaal lees ik in het AD. Er komen vooral extra ambtenaren, bewonersbijeenkomsten en communicatie. Gemeenten moeten nog steeds opvang regelen. De hulp zit dus niet zozeer in het serieus nemen van bezwaar, maar in het netjes begeleiden van weerstand. Dat is best knap: burgers zijn boos omdat ze weinig te zeggen hebben en de oplossing is een team dat komt uitleggen hoe weinig ze te zeggen hebben. Dat klinkt als hulp, maar niet voor de 'rellende' burgers. Met vriendelijke groet, Autistocraat #Asiel #RobJetten #Inspraak #BestuurlijkeMacht

'Debatcentrum' Pakhuis de Zwijger weigert prof dr @Ruud_Koop_mans omdat hij een opvatting heeft die afwijkt van andere 'debaters'. Stel je voor, dan zou je echt debat kunnen krijgen! Geen cent subsidie meer voor dat centrum.

@Framed_DJ Fair. Maar ik schrijf meer Gadamer dan Cialdini: eerst begrijpen wat er gebeurt, daarna pas kijken of iemand overtuigd raakt.

@Autistocraat Goede analyse, veel te lang wall of text. Lees wat cialdini

Dit artikel is interessant omdat het op het eerste gezicht heel menselijk en redelijk oogt. Twee mensen uit Iran wachten al dertig maanden op duidelijkheid. Ze spreken goed Nederlands, werken, betalen mee aan hun verblijf in het AZC, willen bijdragen aan de samenleving en lijken alles te doen wat je van “goede” nieuwkomers zou verwachten. Op individueel niveau kun je daar best sympathie voor voelen. Dertig maanden onzekerheid is lang en als mensen daadwerkelijk werken en meedoen, is het logisch dat ze duidelijkheid willen. Maar journalistiek gezien is dit precies waarom het artikel zo sterk stuurt. Hier wordt de modelvluchteling opgevoerd als moreel bewijsstuk. Alles aan het verhaal is geselecteerd om één gevoel op te roepen: hoe kan Nederland deze keurige mensen zo lang laten wachten? Ze zijn beleefd, gemotiveerd, taalvaardig, zelfstandig, kwetsbaar en dankbaar. Daarmee worden zij het morele tegenbeeld van de “boze Nederlander” die klaagt over asielopvang, woningdruk of overlast. En dan zie je de framing verschuiven. De vraag is niet meer: hebben deze mensen recht op verblijf? De vraag wordt: hoe durft Nederland deze mensen zo lang in onzekerheid te laten? Dat is een enorme verschuiving. Want het recht op verblijf wordt niet meer inhoudelijk onderzocht in het artikel; het wordt bijna emotioneel verondersteld. We horen dat ze uit Iran komen, gevaar liepen en moesten vluchten. Maar veel meer krijgen we niet. Waarom precies? Welke route hebben ze afgelegd? Waarom Nederland? Waarom niet een ander veilig land? Welke beoordeling moet de IND maken? Hoe verhoudt hun casus zich tot een systeem dat al structureel overbelast is? Die vragen verdwijnen naar de achtergrond. In plaats daarvan krijgen we een moreel verhaal over teleurstelling, vrijheid, machteloosheid en mensenrechten. “Ik dacht hier vrij te zijn”. Dat is veelzeggend. Want vrijheid in Nederland betekent niet automatisch dat Nederland verplicht is om je verblijf snel goed te keuren. Vrijheid bestaat binnen een rechtsorde, met grenzen, procedures en voorwaarden. Maar in dit frame wordt vertraging bijna een moreel falen van Nederland zelf. En daar zit de bredere dynamiek die we vaker zien. Progressieve framing verandert een politieke of juridische kwestie in een moraliteitskader. Asielbeleid gaat niet meer over grenzen, draagkracht, procedure, selectie, nationale verantwoordelijkheid en wederkerigheid, maar over menselijkheid versus hardheid. Zodra het zo wordt geframed, wordt de discussie bijna onmogelijk. Wie zegt “wacht even, wat is Nederland deze mensen precies verschuldigd?” klinkt dan al snel koud, wantrouwend of onmenselijk. Terwijl die vraag volkomen legitiem is. Want deze mensen doen een groot beroep op de Nederlandse samenleving. Op opvang, procedures, juridische capaciteit, voorzieningen, uiteindelijk mogelijk huisvesting, zorg, onderwijs, werkbegeleiding en sociale zekerheid. Dat hoeft niet meteen verkeerd te zijn, maar het moet wel politiek bespreekbaar blijven. Nederland is een samenleving met beperkte capaciteit, woningnood, overbelaste instituties en burgers die steeds vaker ervaren dat zij zelf moeten wachten, inschikken en betalen. Daarom wringt dit soort journalistiek. Niet omdat vluchtelingen “slecht” zouden zijn. Integendeel: het artikel laat dat ook zien door juist te kiezen voor mensen die bijna niet bekritiseerbaar zijn. Dat is precies het punt. De modelcasus wordt gebruikt om het systeem moreel onder druk te zetten. Als zelfs deze mensen moeten wachten, dan moet het systeem menselijker, sneller, soepeler. Maar de structurele vraag blijft buiten beeld: hoeveel mensen kan dit land opnemen, onder welke voorwaarden en wie beslist daarover? Dat raakt ook aan macht. De burger ziet zulke verhalen en voelt dat het morele speelveld al is ingericht voordat het debat begint. De asielzoeker verschijnt als kwetsbaar individu met een verhaal. De Nederlandse burger verschijnt hooguit impliciet als obstakel: te bang, te boos, te hard, te weinig gastvrij. Zijn zorgen over woningnood, leefbaarheid, veiligheid en draagkracht worden niet op dezelfde manier gehumaniseerd. Zo ontstaat morele asymmetrie. Dat is waarom dit soort artikelen politiek zo effectief zijn. Ze hoeven niet expliciet te zeggen dat tegenstanders verkeerd zitten. Ze hoeven alleen het juiste morele decor te bouwen. Twee keurige vluchtelingen, goed Nederlands, werkend, dankbaar, machteloos. En dan wordt iedere harde vraag vanzelf ongemakkelijk. Maar politiek begint juist bij die ongemakkelijke vragen. - Waarom Nederland? - Wat is Nederland deze mensen verschuldigd? - Wat betekent “vluchten” wanneer iemand door meerdere veilige landen reist? - Hoe voorkom je dat asielbeleid feitelijk migratiebeleid wordt? Dit artikel gaat niet alleen over twee Iraniërs die wachten op duidelijkheid. Het is een voorbeeld van hoe asieljournalistiek werkt als morele drukmachine. De individuele casus wordt zo gekozen en verteld dat de politieke conclusie bijna vanzelf volgt. Niet via argumentatie, maar via empathische sturing. En daarmee wordt macht opnieuw verhuld als menselijkheid. Want wie het frame accepteert, discussieert niet meer over beleid, maar over mededogen. Wie bezwaar maakt, staat niet tegenover een bestuurlijke keuze, maar tegenover twee sympathieke mensen die alleen maar willen werken, bijdragen en vrij zijn. Dat is precies hoe moraliteit beleid afschermt tegen politieke kritiek. Het artikel: ad.nl/zwolle/na-30-m… #Asielbeleid #Migratie #Vluchtelingen #Draagkracht #Woningnood #Nederland

@CarolineVonhoff @wierdduk Precies. Dit is alsof Heineken aan de lokale kroeg vraagt of ze kan helpen met de distributie.

@wierdduk India heeft 833,3 keer meer inwoners dan Nederland, nl 1,5 miljard. India is ca 90 keer zo groot als Nederland. Hebben mensen echt geen idee van de schaal?

Leg even uit waarom dit goed is voor Nederland:

Oprechte vraag: wat bedoel jij precies met “democratisch gekozen”? Is het genoeg dat er ergens in de benoemingsketen een gekozen orgaan voorkomt? Want dan kun je bijna alles “gekozen” noemen. Dan is een burgemeester gekozen omdat de raad een aanbeveling doet. Een topambtenaar is gekozen omdat hij onder een minister valt. Een directeur van een uitvoeringsorganisatie is gekozen omdat een gekozen bestuur daar toezicht op houdt. Dan wordt “gekozen” gewoon een elastisch begrip voor alles wat ergens vaag aan een democratische procedure hangt. Volgens mij is dat precies het verschil: indirecte legitimatie is niet hetzelfde als een gekozen mandaat. De burger stemt op raadsleden, niet op de burgemeester.

@Autistocraat @CarelBrendel De gemeenteraad kan de aanbeveling wegstemmen. Ook indirecte democratie is gemandateerd. Wegstemmen kan wel degelijk, door benoeming niet te verlengen, eveneens gemandateerd

Burgemeester Sharon Dijksma en wethouder Linda Voortman leggen krans bij Nakba-herdenking in Utrecht. Een van de organisatoren van de herdenking was de door Amin Abou Rashed opgerichte Palestijnse Gemeenschap Nederland, koepel van pro-Hamas organisaties.

@theovisser_ @CarelBrendel Een burgemeester wordt benoemd, niet gekozen. Ook de gemeenteraad “kiest” haar niet; die beveelt aan. De benoeming loopt via de Kroon. Burgers stemmen niet op haar en kunnen haar niet wegstemmen. Procedurele omwegen maken benoemde macht nog geen democratisch mandaat.

@Autistocraat @CarelBrendel onze burgemeester is gekozen door de gemeenteraad, als beste uit ede sollicitanten. Darr heeft u kennelijk nog nooit van gehoord

@RPlasterk Keurig, maar vooral beschamend dat dit nodig was. 4 mei-kransen horen niet door burgers te worden teruggelegd nadat bestuurders een verzetsmonument hebben laten gebruiken als politiek decor.

Keurig.

Als dit een kranslegging zou zijn geweest om de overleden NLse democratie te herdenken, had ik me erbij aangesloten. Maar volgens mij wordt hier vooral gezond verstand begraven.

Dit is letterlijk mijn punt. Tate hoeft zijn wereldbeeld niet “uit de islam” te halen om de islam wél te gebruiken als legitimatie ervan. De vraag is waarom juist dát religieus-culturele kader zo goed werkt voor zijn boodschap over mannelijkheid, kuisheid, eer, gehoorzaamheid en seksuele controle.

@Autistocraat @Symphony_res Dat iemand zich tot een religie bekeert betekent niet dat zijn wereldbeeld “uit die religie voortkomt”. Mensen gebruiken religies vaak selectief om bestaande overtuigingen te legitimeren.

Maak jij je zorgen over de manosfeer-invloed onder jongeren? 🤡

Ik zou zeggen: 5, hard richting 6. De Nederlandse overheid treedt steeds vaker op als morele opvoeder. Beleid wordt gepresenteerd als noodzaak: klimaat, migratie, inclusie, desinformatie, veiligheid. De burger krijgt geen politieke keuze voorgelegd, maar een morele richting waarin hij geacht wordt mee te bewegen. Na verkiezingen verdwijnt invloed in bestuurslagen, EU-kaders, ambtenarenapparaat, burgemeesters, veiligheidsregio’s en juridische constructies. Lokale inspraak wordt een ritueel achteraf: zorgen uitspreken mag maar het besluit blijft staan. Bij AZC’s zie je de beweging richting 6 heel concreet: gemeenteraad tegen, burgers tegen, Den Haag zoekt juridisch uit hoe het alsnog kan. En zodra burgers protesteren, worden ze niet gezien als democratische tegenmacht, maar als racisten, raddraaiers of ondermijners van de democratie. Dus: 5 als bestuurscultuur, 6 als uitvoeringsrichting. De dwang komt via procedures, morele framing en juridische omwegen.

Helpt u mij even? Want ik zou graag van u horen waar op de escalatieladder wij ons inmiddels bevinden? Tussen 6 en 7? Of toch 7 en 8? Als u uw keuze kunt motiveren wordt dat gewaardeerd. Dank u!

Dan verschillen we vooral over hoe sterk die compatibiliteit is. Jij noemt het “hoogstens deels”; ik zie juist veel overlap: mannelijk gezag, vrouwelijke kuisheid, eer, gehoorzaamheid, seksuele controle en anti-liberaal denken. Mijn punt is niet dat de manosphere uit de islam komt, maar dat Tate daar een duidelijke legitimatie vindt.

@Autistocraat @Symphony_res Je verwart compatibiliteit met oorsprong. Tate vond in de islam een legitimatie voor ideeën die hij al had, maar die ideeën bestonden al lang binnen westerse culturen. De manosphere is niet uit islam ontstaan; hoogstens sluiten sommige islamitische normen er deels op aan.

Dit is bagatelliseren door alles vlak te trekken. Ja, patriarchale ideeën bestaan breder. Maar Tate bekeerde zich niet tot “patriarchaat in het algemeen”; hij bekeerde zich tot de islam. Juist daar vindt hij een religieus-cultureel kader waarin mannelijk gezag, vrouwelijke kuisheid, eer, gehoorzaamheid en seksuele controle nog expliciet gelegitimeerd worden. Dat verband is precies wat media liever ontwijken.

@Autistocraat @Symphony_res Patriarchale ideeën over mannelijke dominantie, vrouwelijke kuisheid, eer en traditionele rolpatronen bestaan in vrijwel alle beschavingen en religies. Dat is echt niet uniek aan de islam.

Dit is inhoudelijk zo leeg. “Geen mens is illegaal” wordt niet uitgelegd, “fascist” wordt niet onderbouwd, en toch staan ze moreel alweer boven iedereen. Progressieve politiek in miniatuur: jij bent slecht, dus ik hoef niet meer te luisteren naar wat je zegt, waarom je protesteert of waar je bezwaar eigenlijk over gaat.

Wat een simplistische manier van discussiëren. Mensen met een andere mening direct wegzetten als “fascist” is vaak gewoon een zwaktebod wanneer inhoudelijke argumenten ontbreken. In plaats van het debat aan te gaan, worden er meteen etiketten geplakt.

Ze doen dit omdat ze zichzelf niet als politieke actor zien, maar als morele bemiddelaar. Daardoor herkennen ze hun eigen stellingname niet meer als stellingname. In hun hoofd leggen ze geen ideologische krans; ze tonen menselijkheid. Precies dat maakt het zo gevaarlijk: macht die zichzelf als deugd beleeft, ziet haar eigen symbolische geweld niet meer.

@DevliegerErik @ALSpeyerbach @Martinbosma_pvv Laf bestuurlijk meeloopgedrag. Alles voor opportunisme en weg vd minste weerstand. Deze mensen kijken naar wat in de mode is in hun kliek en met welke 'slachtoffergroep' ze zich op dat moment kunnen profileren: alles is inwisselbaar. 'De Waarheid' is wat de kliek zegt dat t is.

Nog even over het nakba-deugmomentje. Het oorlogsmonument 1940-1945 in Utrecht werd bevuild met leuzen en de vlag van Hamas. De kransen van 4 mei werden als grof vuil áchter het monument gedonderd. Zo gaan ze om met de nagedachtenis van onze verzetsstrijders. Onze geschiedenis moet plaatsmaken voor een nieuwe geschiedenis. Hún geschiedenis. We zijn toe aan vervanging.

Geweld, intimidatie en vernieling zijn geen oplossing. Maar machteloosheid moet je wel serieus nemen. Als stemmen weinig verandert, inspraak niets keert, gemeenteraden juridisch kunnen worden gepasseerd en protest als ondermijning van de democratie wordt geframed, dan ervaren burgers geen democratische uitweg meer. Escalatie goedpraten hoeft niet. Haar bestuurlijke oorzaak negeren is minstens zo dom.

“Één ding is duidelijk: óók als de gemeenteraad ervoor wil gaan liggen kan die opvang er komen, zo heeft Den Haag juridisch laten uitvogelen.” De democratie is dood. ad.nl/den-haag/veelb…

@eenblikopdenos @NOS @CWaaijers @ChiemBalduk @NieuwRechtsNL Ongeveer anderhalf misdrijf per uur.

Goed dat voor dit nieuws niet of nauwelijks aandacht is bij de @NOS, want dat zou in ons land de zorgen over massa-immigratie uit niet-Westerse landen kunnen aanwakkeren. Dat moeten we niet willen met z'n allen! Toch, @CWaaijers en @ChiemBalduk? 🙃 1/3 #sarcasme #WirSchaffenDas

Wat mij hier vooral aan interesseert, is de sociale uitwerking van diffuse macht. Als macht niet meer zichtbaar en aanspreekbaar is, verdwijnt politieke frustratie niet; ze zoekt een nieuw object. De burger die het bestuur niet meer kan bereiken, richt zich op de mensen die dat bestuur lijken te verdedigen: journalisten, activisten, progressieve kiezers, bestuurders, ngo’s, rechters en ambtenaren. Machteloosheid zoekt een gezicht. Progressieve politiek versterkt dat proces, omdat zij beleid vaak niet als politieke keuze presenteert, maar als morele noodzaak: inclusie, veiligheid, antiracisme, klimaatmaatregelen, mensenrechten. Daardoor wordt verzet tegen beleid niet gelezen als politiek bezwaar, maar als moreel defect. Wie tegen massa-immigratie is, is racistisch. Wie tegen klimaatbeleid is, is egoïstisch. Wie grenzen wil, is hardvochtig. Wie veiligheid eist, is xenofoob. Daardoor wordt politiek steeds polemischer. Het conflict gaat niet alleen meer over beleid, maar over wie dat beleid legitimeert. Wie noemt mijn bezwaar racistisch? Wie noemt mijn zorgen irrationeel? Wie presenteert mijn verlies aan zeggenschap als vooruitgang, menselijkheid of inclusie? Zo verandert diffuse bestuurlijke macht in sociale vijandschap tussen burgers onderling. Machteloosheid zoekt een zichtbaar object en progressieve moraal levert daar meteen een schema bij: wie het beleid verdedigt staat voor menselijkheid, wie zich verzet wordt verdacht. Schmitt verschijnt waar de democratische route onvindbaar wordt en politiek bezwaar als moreel defect wordt gelezen.

"The system that rushes to defend the rights of the migrant falls silent as citizens watch their cultural world vanish, their social fabric unravel, their public life become unrecognizable. In what language, then, can those already rooted voice their loss in a way the liberal order might translate into legal protection? The language that emerges from this legal and philosophical void is often crude and therefore easily dismissed. The mistake elites make is to also dismiss the problems that give rise to the sentiments, instead of recognizing them for what they are: proof of the current system’s incompleteness." open.substack.com/pub/alspeyerba…