Farnaz Ghazizadeh

من برای برنامه صفحه‌دو به دنبال زنانی هستم که علاقمند به شرکت در بحث‌های این برنامه باشند. خواهش می‌کنم اگر شما در زمینه ای صاحبنظر هستید، تحصیلات یا کار مرتبط با حوزه‌ای دارید که بطور تخصصی می‌تونید درباره‌اش صحبت کنید با من تماس بگیرید. ممنون می‌شم اگه ریتوییت هم بکنید.

رزیتا لطفی رییس بخش فارسی بی‌بی‌سی: چرا بی‌بی‌سی فارسی بر بی‌طرفی، راستی‌آزمایی و پاسخ‌گویی؛ ایستادگی می‌کند؟ bbc.com/persian/articl…

تولدت مبارک حیف که نیستی. اگر بودی امروز ۷۸ ساله بودی💔 #کاوه_گلستان

«دغدغه وضعیت زندانیان سیاسی باید به نقطه‌ای مشترک برای همکاری مخالفان جمهوری اسلامی تبدیل شود»   بحشی از گفتگوی توماج صالحی، رپر معترض با فرناز قاضی‌زاده، در برنامه «گفتگوی ویژه» بی‌بی‌سی فارسی

پنج نفر از بازداشتی‌های دی‌ماه به اعدام محکوم شدند #قاسم_اصلانی #علی_محلوجی #حسین_شکوهی #حسام_عیسایی #عرفان_خلیلی. هم‌صدایی خودمون رو باور داشته باشیم، نذاریم صدای زندانی‌ها خاموش بشه.

در یک کتاب‌فروشی دیده شد؛ برای خواهرم، خواهرت، خواهرامون!

حسین علیزاده، موسیقی‌دان سرشناس، حکم شلاق #پرستو_احمدی و دست‌اندرکاران کنسرت کاروانسرا را «عصر حجری» نامید و با طعنه به حکومت، گفت حاضر است بخشی از شلاق‌های تعیین‌شده را به جای محکومان بپذیرد. حسین علیزاده: «شجاعت یکی از چیزهایی است که هنر به آدم می‌دهد» / «پیشنهاد می‌کنم تعداد شلاق‌ها را بین ما تقسیم کنند. من هفتاد تا شلاق را قبول می‌کنم.» smarturl.click/V2Qmx

فاطمه سپهری عزیزم در اعتصاب غذاست. من خودم شاهد شجاعت خانم سپهری در زندان بودم و سختی‌های طاقت‌فرسایی را که متحمل می‌شد. زندانیان سیاسی مثل فاطمه سپهری و فرزانه قره‌حسنلو در شرایطی به‌مراتب سخت‌تر قرار دارند؛ آن‌ها اجازهٔ هیچ ارتباطی با سایر زندانیان را ندارند و تمام رفت‌وآمدشان تحت نظارت مستقیم مأمور انجام می‌شود. به همین دلیل عملاً در انفرادی به سر می‌برند، نه در بند عمومی. از همین‌جا خطاب به تو می‌گویم: خانم سپهری عزیزم، تو تنها نیستی. ما کنارت هستیم. امیدوارم این حصار تنگ هرچه زودتر بشکند و صدایت به همه برسد. #فاطمه_سپهری

تهمینه منزوی، عکاس و هنرمند مستند ایرانی، سال‌ها دوربینش را به سوی بخش‌هایی از جامعه گرفت که حکومت و جامعه ترجیح می‌دهند نبینند: زنان حاشیه‌نشین، بی‌خانمانی، اعتیاد، فقر، زخم، تنهایی و کرامت انسان‌هایی که از روایت رسمی حذف شده‌اند. حالا نام او با «کنسرت کاروانسرا»ی پرستو احمدی هم گره خورده است؛ اجرایی که در آن یک زن آواز خواند، بدون حجاب اجباری، برای مردمی که دوستشان داشت. طبق گزارش ایران‌وایر، تهمینه منزوی عکاس این کنسرت بود و نوشته است نتیجه آن‌همه زیبایی برای او و دیگر اعضای گروه شد: ۷۴ ضربه شلاق، دو سال ممنوعیت از فعالیت هنری، و دو سال ممنوعیت خروج از کشور. این فقط مجازات یک خواننده و گروه نوازندگان ان یا یک عکاس نیست. این مجازات هنر است. مجازات شکستن زنجیرها است. مجازات ثبت کردن لحظه‌ای است که یک زن تصمیم گرفت صدایش را بلند کند. جمهوری اسلامی نه فقط از زنی که می‌خواند می‌ترسد، بلکه از زنی که دوربین به دست می‌گیرد و آن لحظه آزادی را برای حافظه مردم ثبت می‌کند هم می‌ترسد، از نوازندگانی که با او همراهی می کنند هم وحشت دارد. تهمینه منزوی نشان می‌دهد که گاهی مقاومت یعنی دیدن، ثبت کردن، و اجازه ندادن به حکومت که زیبایی، صدا و حقیقت را دفن کند. #تهمینه_منزوی #پرستو_احمدی #زن_زندگی_آزادی

#کژال_رحمانی از دوازده روز پیش در اعتراض به بازداشت خود و اعضای خانواده‌اش در سلول انفرادی زندان سنندج دست به اعتصاب غذا زده است. او در تاریخ ۱۶ خرداد ۱۴۰۵ به همراه برادرش، #دانیال_رحمانی، و همسرش، #عیسی_فیضی، توسط نیروهای امنیتی در کامیاران بازداشت شد./۱

برای تهمینه منزوی که کنسرت پرستو احمدی رو فیلم گرفته بود ۷۴ ضربه شلاق داده‌اند و دو سال ممنوعیت از کار و خروج از کشور. دلم گرفت برای این بچه. قرون‌وسطایی‌های بدبخت حقیر.

جانِ اسیرِ ما #حسین_شنبه‌زاده.

جانِ اسیرِ ما #فاطمه_سپهری.

«سپهر بابا کجایی»

تو شرکتی کار میکردم که خیلی شرکت بزرگ و موفق بود. سالها بود طراحی و نوشتن رو کنار گذاشته بودم. ظهر رو مبل خونه دراز کشیده بودم و پرسپولیس رو دیدم.وقتی تموم شد فقط میدونستم که من میخوام انیماتور بشم. و از اون روز مسیر زندگیم تغییر کرد.

#مسعود_پیاهو، کسی که ویدیوی مرد نشسته مقابل موتوسواران یگان‌ویژه در خیابان جمهوری تهران را منتشر کرد، به ۱۰ سال زندان محکوم شد. ویدیوی این مرد که در دومین روز اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ منتشر شد، به سرعت وایرال و به یکی از نمادهای اعتراضات تبدیل شد.

من آناهیتام. همسر مهدی که روز ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ بازداشت شد. می‌خوام اینجا درباره‌ش بیشتر بنویسم. نمی‌دونم از کجا باید شروع کنم. شاید بهتره از جایی شروع کنم که همه زندگیشو پاش گذاشته؛ یعنی بچه‌ها. به جرأت می‌تونم بگم اکثر اوقات صحبتامون درباره آینده بچه‌های ایرانه/۱ #مهدی_شفاخواه

به نام دخترم ری‌را دخترم ری‌را امروز شانزده ساله می‌شد. ری‌را و مادرش - همسر عزیزم پریسا- از مسافران پرواز پی‌اس۷۵۲ بودند که در روز هجدهم دی‌ماه ۱۳۹۸ بر فراز فرودگاه تهران با موشک‌های سپاه پاسداران کشته شدند. در تمام تولدهایی که بدون ری‌را می‌آید و می‌گذرد به لحظاتی فکر می‌کنم که از ما، از من، او و پریسا، دریغ شد. فرزند من به دست حکومتی جنایتکار به قتل رسیده است اما هر آن‌کس که فرزند از دست داده است می‌داند که سالیان آتی به مرور ناتمام تصاویری می‌گذرد که هیچ‌گاه رنگ واقعیت به خود نمی‌گیرد. بسیاری می‌خواهند بدانند اگر فرزندشان زنده بود اکنون چگونه می‌خندید، اگر زنده بود چگونه حرف می‌زد، اگر زنده بود موهایش را می‌بست یا می‌گذاشت معوج و سرگردان بر شانه‌هایش بریزد، اگر زنده بود پاییز را بیشتر دوست می‌داشت یا همچنان بهار را، اگر زنده بود… برای من همه‌ی این‌ها بوده است و نبوده است اما آن‌چه بیش از هر چیز خاطرم را تاریک می‌کند گفت‌وگوهایی‌ست که با ری‌را از دست داده‌ام. با تماشای هر غروب، با بیدار شدن ناگزیر هرروزه، با به یاد آوردن برخی کتاب‌ها و برخی فیلم‌ها، با تک‌تک وقایع تلخ و شیرینی که هر روز در دنیا رخ می‌دهد با خودم می‌گویم گفت‌وگوی دیگری با او از من ربوده شده است. پس گاهی حدس می‌زنم که اگر او بود در این‌باره چه می‌گفت اگر او‌ بود چگونه فکر می‌کرد درباره‌ی‌ مسایل مختلف چه احساسی داشت و اگر او بود… هیچ‌کس این تعلیقِ بی‌پایان را درک نمی‌کند مگر عزیزی را به ظلم از دست داده باشد. ری‌را دونده‌ی خوبی بود و در یکی از تیم‌های فوتبال در شهر ریچموندهیل بازی می‌کرد. اگر او را زنده می‌گذاشتند ورزشکار خوبی هم می‌شد. هر پدری برای تولد شانزده سالگی فرزندش برنامه‌های کوچک و بزرگی دارد. من نمی‌توانم از تعلیق بی‌پایانِ زندگی‌ام دریاره‌ی ری‌را چیز بیشتری بگویم. عناصر این تعلیق در ذهن من مدفون شده‌اند اما از دو سال پیش گمان کردم می‌توانم به یاد او در روز تولد شانزده سالگی‌اش در یک ماراتن شرکت کنم. او‌ که نیست اما با دویدن با تصویر او می‌توانم به هرکس که این چهره را می‌بیند بگویم دنیا بدون ری‌‌را دنیای زیبایی نیست. دنیا بدون بچه‌هایی که به ظلم کشته شدند، با موشک، با گلوله، با بمب، فرقی نمی‌کند، دنیای زیبایی نیست. فردا صبح در ماراتن اتاوا به یاد دخترم ری‌را می‌دوم و مرارتِ این دو سال تمرین بی‌وقفه را، رنجش را، انضباطش را، تنهایی‌اش را، تقدیم می‌کنم به او که برای من زیباترین دختر جهان بود، هست و خواهد بود. تا زنده‌ام عاملین قتل او را نخواهم بخشید و تا زنده‌ام قتل همسرم پریسا و دخترم ری‌را را فراموش نخواهم کرد. #دادخواهی

با اینترنت عاریه‌ای وصل شدم که بگویم دارند ما را به بهانه «شرایط جنگی» و با اعدام و زندان و بیکاری و سرکوب و احضار، در خاموشی کامل می‌کشند. ما هیچ صدایی نداریم و داریم زنده به گور می‌شویم. خاک بر دهانتان اگر جز این بگویید و بنویسید.

حجاب در #ایران آزاد نشده! ابزارِ قدرت و حواس پرتی است. گزارش امروزِ من، از ۷ صبح تا این لحظه: دانشگاه بدون مقنعه راه نداد، دادسرای الهیه با تهدید و مشاجره متوقف کرد، اداره ثبت در را بست، ایست بازرسی کاری نداشت، بانک هم همینطور، در خیابان و کافه و رستوران هم آزادی پوشش هست لچک را هر وقت بخواهند به سرت برمی‌گردانند. بیرون؟ هرجا هزینه دارد نادیده می‌گیرند، هرجا دستشان باز است، آتش‌به‌اختیار می‌شوند مجری. اگر در کارناوال حکومت شعارهای انقلابی بدهی لخت هم که باشی عزیز دلی… هموطنان عزیزم، حق وقتی حق است که همه‌جا تضمین شود نه اینکه هر لحظه، به دلخواه، پس گرفته شود. آزادی وقتی مفهوم دارد که انتخاب پوشش در نهادهای رسمی هم به رسمیت شناخته شود، نه فقط در حاشیه‌ها… #جنگ