Farnaz Ghazizadeh

من برای برنامه صفحه‌دو به دنبال زنانی هستم که علاقمند به شرکت در بحث‌های این برنامه باشند. خواهش می‌کنم اگر شما در زمینه ای صاحبنظر هستید، تحصیلات یا کار مرتبط با حوزه‌ای دارید که بطور تخصصی می‌تونید درباره‌اش صحبت کنید با من تماس بگیرید. ممنون می‌شم اگه ریتوییت هم بکنید.

به نام دخترم ری‌را دخترم ری‌را امروز شانزده ساله می‌شد. ری‌را و مادرش - همسر عزیزم پریسا- از مسافران پرواز پی‌اس۷۵۲ بودند که در روز هجدهم دی‌ماه ۱۳۹۸ بر فراز فرودگاه تهران با موشک‌های سپاه پاسداران کشته شدند. در تمام تولدهایی که بدون ری‌را می‌آید و می‌گذرد به لحظاتی فکر می‌کنم که از ما، از من، او و پریسا، دریغ شد. فرزند من به دست حکومتی جنایتکار به قتل رسیده است اما هر آن‌کس که فرزند از دست داده است می‌داند که سالیان آتی به مرور ناتمام تصاویری می‌گذرد که هیچ‌گاه رنگ واقعیت به خود نمی‌گیرد. بسیاری می‌خواهند بدانند اگر فرزندشان زنده بود اکنون چگونه می‌خندید، اگر زنده بود چگونه حرف می‌زد، اگر زنده بود موهایش را می‌بست یا می‌گذاشت معوج و سرگردان بر شانه‌هایش بریزد، اگر زنده بود پاییز را بیشتر دوست می‌داشت یا همچنان بهار را، اگر زنده بود… برای من همه‌ی این‌ها بوده است و نبوده است اما آن‌چه بیش از هر چیز خاطرم را تاریک می‌کند گفت‌وگوهایی‌ست که با ری‌را از دست داده‌ام. با تماشای هر غروب، با بیدار شدن ناگزیر هرروزه، با به یاد آوردن برخی کتاب‌ها و برخی فیلم‌ها، با تک‌تک وقایع تلخ و شیرینی که هر روز در دنیا رخ می‌دهد با خودم می‌گویم گفت‌وگوی دیگری با او از من ربوده شده است. پس گاهی حدس می‌زنم که اگر او بود در این‌باره چه می‌گفت اگر او‌ بود چگونه فکر می‌کرد درباره‌ی‌ مسایل مختلف چه احساسی داشت و اگر او بود… هیچ‌کس این تعلیقِ بی‌پایان را درک نمی‌کند مگر عزیزی را به ظلم از دست داده باشد. ری‌را دونده‌ی خوبی بود و در یکی از تیم‌های فوتبال در شهر ریچموندهیل بازی می‌کرد. اگر او را زنده می‌گذاشتند ورزشکار خوبی هم می‌شد. هر پدری برای تولد شانزده سالگی فرزندش برنامه‌های کوچک و بزرگی دارد. من نمی‌توانم از تعلیق بی‌پایانِ زندگی‌ام دریاره‌ی ری‌را چیز بیشتری بگویم. عناصر این تعلیق در ذهن من مدفون شده‌اند اما از دو سال پیش گمان کردم می‌توانم به یاد او در روز تولد شانزده سالگی‌اش در یک ماراتن شرکت کنم. او‌ که نیست اما با دویدن با تصویر او می‌توانم به هرکس که این چهره را می‌بیند بگویم دنیا بدون ری‌‌را دنیای زیبایی نیست. دنیا بدون بچه‌هایی که به ظلم کشته شدند، با موشک، با گلوله، با بمب، فرقی نمی‌کند، دنیای زیبایی نیست. فردا صبح در ماراتن اتاوا به یاد دخترم ری‌را می‌دوم و مرارتِ این دو سال تمرین بی‌وقفه را، رنجش را، انضباطش را، تنهایی‌اش را، تقدیم می‌کنم به او که برای من زیباترین دختر جهان بود، هست و خواهد بود. تا زنده‌ام عاملین قتل او را نخواهم بخشید و تا زنده‌ام قتل همسرم پریسا و دخترم ری‌را را فراموش نخواهم کرد. #دادخواهی

با اینترنت عاریه‌ای وصل شدم که بگویم دارند ما را به بهانه «شرایط جنگی» و با اعدام و زندان و بیکاری و سرکوب و احضار، در خاموشی کامل می‌کشند. ما هیچ صدایی نداریم و داریم زنده به گور می‌شویم. خاک بر دهانتان اگر جز این بگویید و بنویسید.

حجاب در #ایران آزاد نشده! ابزارِ قدرت و حواس پرتی است. گزارش امروزِ من، از ۷ صبح تا این لحظه: دانشگاه بدون مقنعه راه نداد، دادسرای الهیه با تهدید و مشاجره متوقف کرد، اداره ثبت در را بست، ایست بازرسی کاری نداشت، بانک هم همینطور، در خیابان و کافه و رستوران هم آزادی پوشش هست لچک را هر وقت بخواهند به سرت برمی‌گردانند. بیرون؟ هرجا هزینه دارد نادیده می‌گیرند، هرجا دستشان باز است، آتش‌به‌اختیار می‌شوند مجری. اگر در کارناوال حکومت شعارهای انقلابی بدهی لخت هم که باشی عزیز دلی… هموطنان عزیزم، حق وقتی حق است که همه‌جا تضمین شود نه اینکه هر لحظه، به دلخواه، پس گرفته شود. آزادی وقتی مفهوم دارد که انتخاب پوشش در نهادهای رسمی هم به رسمیت شناخته شود، نه فقط در حاشیه‌ها… #جنگ

While the world is focused on the Strait of Hormuz, Iran is stepping up executions.​​​​​​​​​​​​​​​​ 17 killed in 5 weeks - and another today - most in secret, no warning to families, bodies withheld. Huge thanks to @amnesty, @IHRights and my sources. Read: thetimes.com/article/b848e7…

ما اینترنت رو برای همه میخوایم! برای برادرم میخوام که دوست داره آنلاین بازی کنه ، برای مادر بازنشسته ام میخوام که سرش رو تو اینستاگرام گرم کنه ، برای پدرم میخوام که یوتیوب ببینه ما اینترنت طبقاتی نمیخوایم #DigitalBlackOutIran‌

Update as of 22 APR 2026🚨🚨 ⚫️مهدی فرید، حامد ولیدی و محمد معصوم (نیما) شاهی اعدام‌شدند. 🧑‍🧒‍🧒 نسیم اسلام‌زهی (مادر دو فرزند خردسال) را فراموش نکنیم! ارسلان شیخی همسر نسیم اسلامزهی اعدام شد! 🚨هم اکنون ۸۲ جان عزیز در خطر اعدامند ✊🏻بر آزادی زندانیان سیاسی و نه به اعدام تاکید کنیم! پ ن حکم افراد ستاره‌دار تحت بررسی مجدد است. #نه_به_اعدام #زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد

#وحید_افکاری را آزاد کنید ۲۸۵۰ روز زندانی یعنی ذره ذره مردن جرم : برادر #نوید_افکاری بودن

سیاست اعدام جز پیچیده کردن شرایط و ستاندن جان یک انسان هیچ فایده ای ندارد. به خصوص در وضعیت جنگی، هر اعدامی دمیدن بر تنور خشونت و افزایش خشم است. هر جان یک جهان است؛ جان را ارزان نکنید. اعدام را لغو، امکان دسترسی به وکیل انتخابی و برگزاری دادگاه عادلانه را فراهم کنید. #بنيامين_نقدى

#behzad_basiri #mandana_sotoudeh #mahsa_sotoudeh من رویا بصیری، خواهر بهزاد بصیری هستم؛ شهروند بهایی ساکن شیراز که توسط مأموران سپاه، به همراه همسرش ماندانا ستوده و خواهر ماندا مهسا ستوده بازداشت شده آمد . صدای اونها باشید!

Soltanali Shirzadi, a political prisoner, was executed on charges of membership in the Mujahedin-e Khalq Organization and collaboration with Mossad. Since the start of the war, 19 political prisoners have been executed in Iran.

I’m sure @Bushra1Shaikh is busy or may not be able to give context. Just four years ago, Mahsa Jina Amini a young Kurdish woman was detained by Iran’s morality police for not wearing her hijab properly and killed in custody. Her death sparked nationwide protests across Iran. The authorities responded with force, hundreds were killed as people pushed back against restrictive laws imposed on women. So the regime backed down on Hijab. In this context Hijab isn’t just a personal choice, it connects to a much larger struggle over freedom for Iranian women. #women_live_Freedom #زن_زندگی_آزادی #ژن_ژیان_آزادی

Lebanese journalist Amal Khalil was found dead after hours of searching under rubble. She was killed in an Israeli strike, after the Israeli army fired at ambulances trying to reach her, delaying her rescue. She is the fourth journalist killed by Israel while in the field since 2 March. She was a professional, kind and dedicated journalist, and always a pleasure to run into in the field.

شرایط نرگس محمدی در زندان زنجان نگران‌کننده است، او و دیگر زندانیان سیاسی-عقیدتی باید آزاد شوند. نظامی‌گری و سرکوب آزادی و حقوق شهروندی را بیش از پیش در تنگنا قرار داده‌اند. «بنیاد نرگس هشدار می‌دهد که نقض فاحش «اصل تفکیک جرائم» در زندان‌های ایران، جان نرگس محمدی و دیگر زندانیان سیاسی را با خطری جدی روبه‌رو کرده است. با وجود تأکید صریح آیین‌نامه سازمان زندان‌ها بر نگهداری جداگانه زندانیان سیاسی، بسیاری از آنان عامدانه در کنار زندانیان جرائم خشن نگهداری می‌شوند؛ وضعیتی که به‌وضوح به‌عنوان ابزاری برای اعمال فشار مضاعف بر زندانیان سیاسی و عقیدتی به کار گرفته می‌شود. در حالی که از یک سو فشارهای بی‌امان حکومت و از سوی دیگر سایه جنگ، جان زندانیان سیاسی را بیش از پیش تهدید می‌کند، بنیاد نرگس تاکید می‌کند که تداوم این وضعیت، جان نرگس محمدی را در معرض خطری فوری و جبران‌ناپذیر قرار داده است. ما از جامعه جهانی می‌خواهیم پیش از وقوع یک فاجعه انسانی، با اقدامات فوری و مؤثر، برای آزادی نرگس محمدی و تمامی زندانیان سیاسی اقدام کنند. بنیاد نرگس ۲۶ فروردین ۱۴۰۵»

از #شكيلا_قاسمى بگو، بیش از ۷۰ روز در انفرادی … #از_بازداشتیها_بگو

صدای خواهرم باشید🥺😔 #شكيلا_قاسمى #shakila_ghasemi

@HSetareh @amberosaltane ممنونم شفاف سازی کردی، نگران شدم:))

@HSetareh @amberosaltane خودتی؟!؟

ازدواج، تنها سلاح بقای جامعه در زمان جنگ بوده، هست و خواهد بود!

واقعا نمیدونم چطوری :) ولی من وصل شدم. شاید از دستشون در رفته و دوباره قطع بشیم اما اینو بگم برم؛ با اینهمه بدبختی ما مردم قشنگی داریم. مردم باهم مهربونتر شدن. همه امیدوارن. هوا تمیزه. بیشتر بارون میاد. ایران در طول تاریخش پیچ زیاد داشته، اما ایرانی از همش گذشته :) #پاينده_ایران

🔻روایت تکان‌دهنده مادر و دایی«ماکان نصیری»، دانش‌آموز مینابی، از ۳۸ روز جست‌وجو برای پیدا کردن پیکر عزیز خردسالشان: 🔺قبر خالی «ماکان» 👈زهرا جعفرزاده 🔹یک پولیور آبی مچاله‌شده و کفش ورزشی کرم‌رنگ، تمام آن چیزی است که در چهل‌ و شش روز گذشته از زیر آوارهای مدرسه بیرون کشیده شد و تنها اثری شد از ماکان نصیری؛ ماکان هفت‌ساله کلاس اولی مدرسه شجره طیبه میناب، تنها کودکی که هیچ‌چیز، مطلقا هیچ‌چیز از پیکر نحیف و کوچکش پیدا نشد. تمام آنچه از او بر جای ماند، محتویات صندوق شیشه‌ای کوچکی در مسجد مهدیه محله اسلام‌آباد میناب شد برای یادبود کودکی که قبرش خالی است 🔹ساعت ۱۱:۱۶ صبح نهم اسفند، آسیه راهی‌نژاد، مادر ماکان مشغول خانه‌داری بود که تلفنش زنگ خورد، خانم ماندانا سالاری بود، معلم کلاس اول مدرسه. از او خواست به مدرسه برود و ماکان را ببرد. ظاهرا حمله‌ای در جریان بود. آسیه، بی‌خبر از همه جا، بدون اینکه بداند ساعاتی قبل به تهران حمله موشکی شده، به راننده سرویس مدرسه زنگ می‌زند. راننده نزدیک مدرسه بود و می‌گوید که همین الان به آن سمت می‌روم. تلفن در دست آسیه بود که صدای انفجار مهیبی آمد؛ مدرسه موشکباران شد. آسیه و همسرش که آن ساعت از روز در خانه بود، سوار ماشین می‌شوند و به سمت شهرک المهدی جایی که مدرسه قرار گرفته، می‌روند. نزدیک مدرسه اما دیگر راهی نبود، پیاده شدند و پیاده رفتند. مدرسه آن‌قدر شلوغ بود که مادر نمی‌دانست باید کجا برود و کجا را بگردد و از چه کسی بپرسد ماکان کجاست؟ 🔹مادر می‌گوید: «وقتی به مدرسه رسیدیم خیلی‌ها زیر آوار بودند اما کودکی سالم بیرون نیامد. ما از ساعت ۱۱ و نیم صبح تا دو و نیم صبح روز بعد آنجا بودیم. هر کسی که از زیر آوار بیرون کشیده می‌شد، بی‌جان بود. تعداد کمی دچار خفگی شده بودند. بیشترشان تکه‌تکه بودند. در این 38 روز چندین بار برای شناسایی اجساد به سردخانه‌ها رفتیم اما نمی‌توانستیم ماکان را شناسایی کنیم. تست دی‌ان‌ای هم دادیم اما فقط دفتر و کتاب‌های ماکان پیدا شده بود. نه کفش و کیف و نه حتی بخشی از بدنش، تا روز سی‌وهشتم که یک لنگه کفش پیدا شد» 🔹«حمزه راهی‌نژاد»، دایی ماکان که لنگه کفش خواهرزاده‌اش را پیدا کرد: روز انفجار مدرسه، از دور بوی دود و خاک و سوختگی می‌آمد. از همان لحظه تا پنج صبح فردایش در محل بودم تا نشانی از ماکان پیدا کنم، اما هرچه آوار برمی‌داشتیم تکه‌های دست و پا و سر کوچک‌ کودکان پیدا می‌شد. یک چیز عجیب و غریبی بود. اصلا نمی‌شود وصف کرد. شاید از ماجرای کربلا هم غم‌انگیزتر. خیلی بد بود خیلی. از روز دوم، تیمی حدودا ۲۰ نفره تشکیل دادیم، عموها و دایی‌ها و فرزندانشان راهی محل شدند تا نشانی از ماکان بیابند و تا محوطه جنگلی هم پیش رفتند. یک گاز استریل و کیسه در دستم گرفته بودم و در میان آوارها می‌گشتم. هر تکه گوشت یا انگشتی را که پیدا می‌کردم می‌گذاشتم روی گازاستریل و می‌بردم به پزشکی قانونی. ماکان مانند تعدادی از اعضای خانواده مادری نشانی روی بدنش داشت، نشانه‌‌ای شبیه خال که روی دست و پا و بخش‌هایی از بدنش بود. در زمستان این نشانه‌ها پررنگ‌تر می‌شد و من هم به دنبال این نشانه بودم. 🔹ما تا روز سی و هشتم امید داشتیم ماکان زنده باشد. روز سی‌و هشتم یک بار دیگر به محل رفتم و در نهایت در فاصله‌ای ۱۰۰ متری از محوطه تخریب شده ساختمان، جایی در میان درختان یک باغ، تعدادی کیف و کفش دیدم. همه را داخل جعبه‌ای گذاشتم و برای خواهرم بردم. به آسیه گفتم کدامش برای ماکان است؟ آسیه کفش کرم‌رنگ ورزشی را که دید، از حال رفت. خانه پر از آدم بود. همه جمع شده بودند و وقتی من رسیدم و نشان دادم، قیامت شد. فاجعه‌ اصلی آن روز بود. 🔹ماکان یک قبر نمادین در گلزار شهدای بهشت زهرای میناب دارد، یک یادبود در مسجد مهدیه محل زندگی‌اش، یک یادبود در خمینی‌شهر (زادگاه پدرش) و به گفته دایی قرار است خیابانی به نام او در خمینی‌شهر نام‌گذاری شود. مادر هر روز به مسجد می‌رود، بالای سر ماکان، جایی که یادگاری‌هایش صندوق شده است. هر چند روز هم سری به گلزار شهدا می‌زند، پای قبری که خالی است اشک می‌ریزد. بنیاد شهید برای ماکان پرونده مفقودالاثری باز کرده است/ شرق 💢بیشتر بخوانید sharghdaily.com/fa/tiny/news-1…

شیفتگان قدرت در لباس تشنگان خدمت! کمتر از یک سال پیش سخنگوی دولت پزشکیان در واکنش به اعتراض کاربران گفت: «#اینترنت_طبقاتی نه مبنای قانونی دارد و نه هیچ‌وقت در دستور کار دولت قرار خواهد داشت». در حالی که اینترنت میلیون‌ها نفر از مردم قطع شده، وزارت [قطع] ارتباطات علناً داره برای یک عده خط سفید نذری پخش می‌کنه! عین اینه که راه‌پله ساختمون رو برای همه ببندی، آسانسور رو برای عده خاصی باز کنی، از بعضی‌ها هم برای آسانسور پول کلان بگیری، هر کسی هم که بخواد با بدبختی از پله اضطراری بره بالا یا خودش رو از آسمون به بالای ساختمون برسونه، بگی غیرقانونیه و براش پرونده‌سازی کنی! بعد همین کار رو بارها جلوی چشم همه انجام بدی و بگی اسمش دسترسی طبقاتی نیست، حرفه‌ایه! استبداد با کلمات خشن هر نوع آزادی رو نمی‌کشه. ممنوعیت‌ها رو با کلماتی مثل صیانت، مدیریت، سامان‌دهی و سیاست‌گذاری بسته‌بندی می‌کنه، تا سرکوب، شبیه خدمت به نظر برسه. توییت پارسال فاطمه مهاجرانی: x.com/F_Mohajerani/s… #DigitalBlackOutIran‌ #Iran