Baban Seqizî بابان سقزی

پاسخ به مغلطه‌ی #تجزیه‌طلبی در برابر «آزادی خواهی» ​در پاسخ به تحلیل شما فلات ایران، باید میان «موجودیت تاریخی ایران» و «الگوی حکمرانی» تفکیک قائل شد. نقد ساختار #دولت‌ملتِ متمرکز، به معنای نفی ایران نیست، بلکه تلاشی است برای نجات آن از بن‌بست‌های 100 ساله‌ای که اتفاقاً خود عامل بی‌ثباتی بوده‌اند. 1- دولت‌ملت؛ ضامن بقا یا عامل اصطکاک؟ شما اشاره کردید که دولت‌ملت مدرن، ایران را از تلاطم حفظ کرد، اما این «ثباتِ تحمیلی» به قیمت آسیمیلاسیون زبانی و حذف فرهنگی، سیاسی و اقتصادی بخش بزرگی از ملت‌های ایران تمام شد؛ فرآیندی که ما آن را #ژنوساید_سفید می‌نامیم. شاخصه هر دو رژیم پهلوی و جمهوری اسلامی، سرکوبِ سیستماتیک #ملت‌های_غیرفارس برای بقای این ساختار بوده است. مدلی که بقای خود را در «انکار دیگری» بجوید، خود بزرگترین تهدید برای تمامیت ارضی است. 2- «ملت ایران» یا «ملت‌های ایران»؟ ایران یک «ایرانِ فرهنگیِ کثیر» است. ترس از واژه «ملت‌ها» ناشی از نگاهی است که اتحاد را فقط در «شکل‌گرایی و یکسانی» (Uniformity) می‌بیند. تجربیات موفق جهانی (مانند سوئیس یا کانادا) نشان داده‌اند که به‌رسمیت شناختنِ هویت‌های گوناگون، پیوندها را بر اساس رضایت و برابری مستحکم‌تر می‌کند. 3- از یوگسلاوی تا کنفدرالیسم دمکراتیک: شبیه‌سازی مطالبات ما به الگوی یوگسلاوی، نادیده گرفتن ماهیت #کنفدرالیسم_دمکراتیک است. هدف ما «ساختن مرزهای جدید» نیست، بلکه «بی‌اثر کردن مرزها» است. آنچه ایران را تهدید می‌کند، «تکثر پرچم‌ها» نیست؛ بلکه انحصار قدرت و ثروت در مرکز و نادیده گرفتن پیرامون است. 4- شعار «زن، زندگی، آزادی»؛ مانیفستِ همگرایی: جریانی که فراگیرترین شعارِ اتحادبخش تاریخ معاصر نه فقط در خاورمیانه، بلکه در کل جهان بعد از شعار انقلاب فرانسه، #ژن_ژیان_ئازادی را هدیه داده، نمی‌تواند #تجزیه‌طلب باشد. این شعار ثابت کرد که می‌توان لُر، کورد، فارس، عرب، بلوچ و... را حول محور «کرامت انسانی» متحد کرد؛ امری که ناسیونالیسم کلاسیک ایرانی هرگز موفق به انجام آن نشد. ​نتیجه‌گیری: سخنان #ریبوار_آبدانان نه «فریب کلمات»، بلکه «شجاعت در تئوری» برای عبور از بن‌بستِ ناسیونالیسم‌های متقابل است. ایرانِ آینده یا «دمکراتیک، کنفدرال و کثرت‌گرا» خواهد بود و یا با توجه به اهداف پنهان و آشکار این جنگ‌ها، در چرخه‌ی بحران‌های مرکزگرایی متلاشی خواهد شد. ​این توئیت را برای ثبت در تاریخ به یادگار نگه دارید: شما باید بسیار قدردان و سپاسگزار باشید، یا ایرانی با سیستم #کنفدرالیسم_دموکراتیک و تنوع رنگ‌ها، زبان‌ها و پرچم‌ها، یا فروپاشی و #هر_کس_سی_خودش. راه حل در سرکوب نیست، در برابری و #همزیستی_مسالمت‌آمیز است.

پاسخ به مغلطه‌ی #تجزیه‌طلبی در برابر «آزادی خواهی» ​در پاسخ به تحلیل شما فلات ایران، باید میان «موجودیت تاریخی ایران» و «الگوی حکمرانی» تفکیک قائل شد. نقد ساختار #دولت‌ملتِ متمرکز، به معنای نفی ایران نیست، بلکه تلاشی است برای نجات آن از بن‌بست‌های 100 ساله‌ای که اتفاقاً خود عامل بی‌ثباتی بوده‌اند. 1- دولت‌ملت؛ ضامن بقا یا عامل اصطکاک؟ شما اشاره کردید که دولت‌ملت مدرن، ایران را از تلاطم حفظ کرد، اما این «ثباتِ تحمیلی» به قیمت آسیمیلاسیون زبانی و حذف فرهنگی، سیاسی و اقتصادی بخش بزرگی از ملت‌های ایران تمام شد؛ فرآیندی که ما آن را #ژنوساید_سفید می‌نامیم. شاخصه هر دو رژیم پهلوی و جمهوری اسلامی، سرکوبِ سیستماتیک #ملت‌های_غیرفارس برای بقای این ساختار بوده است. مدلی که بقای خود را در «انکار دیگری» بجوید، خود بزرگترین تهدید برای تمامیت ارضی است. 2- «ملت ایران» یا «ملت‌های ایران»؟ ایران یک «ایرانِ فرهنگیِ کثیر» است. ترس از واژه «ملت‌ها» ناشی از نگاهی است که اتحاد را فقط در «شکل‌گرایی و یکسانی» (Uniformity) می‌بیند. تجربیات موفق جهانی (مانند سوئیس یا کانادا) نشان داده‌اند که به‌رسمیت شناختنِ هویت‌های گوناگون، پیوندها را بر اساس رضایت و برابری مستحکم‌تر می‌کند. 3- از یوگسلاوی تا کنفدرالیسم دمکراتیک: شبیه‌سازی مطالبات ما به الگوی یوگسلاوی، نادیده گرفتن ماهیت #کنفدرالیسم_دمکراتیک است. هدف ما «ساختن مرزهای جدید» نیست، بلکه «بی‌اثر کردن مرزها» است. آنچه ایران را تهدید می‌کند، «تکثر پرچم‌ها» نیست؛ بلکه انحصار قدرت و ثروت در مرکز و نادیده گرفتن پیرامون است. 4- شعار «زن، زندگی، آزادی»؛ مانیفستِ همگرایی: جریانی که فراگیرترین شعارِ اتحادبخش تاریخ معاصر نه فقط در خاورمیانه، بلکه در کل جهان بعد از شعار انقلاب فرانسه، #ژن_ژیان_ئازادی را هدیه داده، نمی‌تواند #تجزیه‌طلب باشد. این شعار ثابت کرد که می‌توان لُر، کورد، فارس، عرب، بلوچ و... را حول محور «کرامت انسانی» متحد کرد؛ امری که ناسیونالیسم کلاسیک ایرانی هرگز موفق به انجام آن نشد. ​نتیجه‌گیری: سخنان #ریبوار_آبدانان نه «فریب کلمات»، بلکه «شجاعت در تئوری» برای عبور از بن‌بستِ ناسیونالیسم‌های متقابل است. ایرانِ آینده یا «دمکراتیک، کنفدرال و کثرت‌گرا» خواهد بود و یا با توجه به اهداف پنهان و آشکار این جنگ‌ها، در چرخه‌ی بحران‌های مرکزگرایی متلاشی خواهد شد. ​این توئیت را برای ثبت در تاریخ به یادگار نگه دارید: شما باید بسیار قدردان و سپاسگزار باشید، یا ایرانی با سیستم #کنفدرالیسم_دموکراتیک و تنوع رنگ‌ها، زبان‌ها و پرچم‌ها، یا فروپاشی و #هر_کس_سی_خودش. راه حل در سرکوب نیست، در برابری و #همزیستی_مسالمت‌آمیز است.

در این سخنرانی، ریوار آبدانان، «عضو شورای مدیریتی و سخنگوی حزب حیات آزاد کردستان-پژاک» با حمله به نهاد دولت-ملت صد ساله‌ی اخیر، در واقع ستون‌های هویت ملی و تمامیت ارضی ایران را هدف قرار داده است. استفاده از واژه جعلی «ملت‌های ایران» به جای «ملت ایران»، تلاشی برای تئوریزه‌کردن تجزیه‌طلبی در پوشش کلمات فریبنده است. تاریخ شهادت می‌دهد که اگر نهاد دولت-ملت مدرن نبود، ایران در تلاطم‌های قرن بیستم پاره‌پاره می‌شد. ترویج تکثر پرچم‌ها نیز چیزی جز دعوت به جنگ داخلی و ویرانی، مشابه الگوی یوگسلاوی، نیست. ستایش از چنین سخنانی به عنوان «درخشان»، نشان‌دهنده غفلت از این واقعیت است که نقد سیاسی نباید به قیمت نابودی موجودیت تاریخی و ملی یک کشور تمام شود.

پیام #مظلوم_هفت‌تن، عضو مجلس حزب حیات آزاد کوردستان #پژاک

ریوار آبدانان علاوه بر داشتن ذهنی روشن و نثری روان و فصاحت زبان در سیاست‌‌‌، شاعر بسیار خوبی هم هست. مجموعه شعر هم منتشر کرده است. او هم به فارسی و هم به کردی شعر می‌نویسد.🖤✍🏽 @RivarAbdanan

🔸بیانیه مجلس حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) اعدام زندانیان سیاسی، زنگ خطری است برای همه زندانیان سیاسی در ایران حکم اعدام «اکبر دانشورکار و سید محمد تقوی‌سنگ‌دهی» زندانیان سیاسی، سحرگاه روز دوشنبه ۱۰ فروردین ماه و نیز حکم اعدام «بابک علی‌پور و پویا قبادی»، زندانیان سیاسی محبوس در زندان قزلحصار کرج، در سحرگاه امروز سه‌شنبه ۱۱ فروردین‌ماه ۱۴۰۵ توسط نظام جمهوری اسلامی ایران و دستگاه قضایی آن به اجرا درآمد. حزبمان پژاک اعدام این زندانیان سیاسی که از اعضای سازمان مجاهدین خلق هستند را بشدت محکوم می‌کند. پژاک؛ صدای آزادی، اتحـاد و عدالت بـرای آیندەای روشن #pjakmediacenter

با سپاس از لحن پذیرا و پرسش‌گر شما. ​با تایید نکات شما، باید بگویم نگاهتان به تبعیض بودجه‌ای و عقیدتی درست است، اما چند لایه‌ی حیاتی دیگر در این تحلیل نادیده مانده که تفاوت وضعیت کوردستان را با سایر مناطق روشن می‌کند: 1- آسیمیلاسیون و مقاومت فرهنگی: فرمودید نویسنده مازنی یا گیلک به خاطر «بازار» به فارسی می‌نویسد؛ اما این یک انتخابِ آزادانه نیست، بلکه محصول 100 سال «آسیمیلاسیون سیستماتیک» آن‌ها است. از سرکوب خونین #قیام_جنگل در عصر پهلوی تا دهه‌ها تولید محتوای تحقیرآمیز در سینما و رسانه‌ها برای لودگی و تمسخر فرهنگ و زبانِ گیلان زمین (مثلاً تیپ‌سازی‌های کلیشه‌ای در بیش از 104 فیلم لاله زاری)، همگی با هدف شکستنِ غرورِ هویتی آن مردم و هضم کردنشان در کالبد «زبان رسمی فارسی» بوده است. تفاوت در اینجاست که کوردها در تمام این صد سال در برابر این یوغِ #فارس‌سالاری مقاومت کردند و تن به این استحاله ندادند. سلاح کورد، در واقع تداومِ همین مقاومتِ فرهنگی در برابر دستگاهِ یکسان‌سازی تهران است. 2- لایه‌های مذهبی فراتر از دوقطبی شیعه-سنی: در بحث تبعیض عقیدتی، نباید کوردها را فقط به شیعه و سنی محدود کرد. ما جامعه‌ی #یارسان (اهل حق) را داریم که در هر دو رژیم پهلوی و کنونی، تحت شدیدترین ستم‌ها بوده‌اند؛ مردمی که نه‌تنها از نظر اتنیکی کورد هستند، بلکه از نظر عقیدتی هم در هیچ‌کدام از تعاریفِ رسمیِ حاکمیت نمی‌گنجند و بیشترین ضربه را بابت حفظ هویت مستقل خود خورده‌اند. برای یک #اهل_یاری، تبعیض فقط در بودجه نیست، در «انکارِ حقِ وجود داشتن» است. 3- امنیتی‌سازیِ هویت: در ایرانِ مرکزگرا، اگر یک اصفهانی به وضعیت بودجه اعتراض کند، «معترض» محسوب می‌شود؛ اما اگر یک کورد (حتی شیعه یا یارسان) مطالبات هویتی یا زبانی مطرح کند، بلافاصله به عنوان #تجزیه‌طلب «تهدید علیه تمامیت ارضی» نشانه می‌رود. این سقف شیشه‌ای امنیتی است که کوردستان را از سایر مناطق متمایز می‌کند. ​نتیجه‌گیری: اسلحه در کوردستان علتِ عقب‌ماندگی نیست؛ بلکه آخرین سنگر برای ملتی است که صد سال است با ترکیبی از «انکار هویت»، «تحقیر فرهنگی» و «شکنجه و اعدام» روبروست. وقتی حاکمیت صلح را فقط در «تسلیم و ذوب شدن در هویتِ مرکز» تعریف می‌کند، #دفاع_مشروع به تنها راه برای بقای فیزیکی و فرهنگی تبدیل می‌شود.

یه اختلاف نظری من با شما دارم: کردستان عراق، یا هر پروژه ایجابی سیاسی-قومی، پروژه سیاسی مطلوب من نیست، هرچند برای کردهای ایران و هویت کردی یه فرصت هست. ولی حالا که توجهتون رو دارم، اجازه بدید ازتون چیزی یاد بگیرم: به عنوان کسی که تو حاشیه بزرگ شده و معتقد ولایت فقیه نیست، دو تا تبعیض واضح‌ه: - مرکز فلات ایران به دلیل امنیتی و منطقه‌گرایی بودجه عمرانی بیشتری دریافت می کنه - تبعیض عقیدتی، شیعه معتقد به سیستم، فقط می‌تونه صاحب پست جدی شه همه استان های مرزی، گیلان و مازندران و آذربایجان غربی و ... بودجه عمراتیشون رو هم بودجه عمرانی اصفهان نبود مثلا. آیا ورای اینها تبعیض دیگه ای علیه کردها وجود داشت؟ مثلا کرد شیعه بیجار معتقد به ولایت فقیه، شانس رییس‌جمهور شدنش از بهایی متولد اصفهان بیشتره. تبعیض سوم که پایین دست دو تا تبعیض دیگه است، ناشی از بازار ه: هر شاعر و نویسنده مازندرانی دوست داره به فارسی بنویسه، چون بازار بزرگترین داره. آیا من چیزی رو تو تحلیل خودم از قلم می‌اندازم؟

من راستش درباره پژاک زیاد نمی‌دونم و باید بیشتر مطالعه کنم. اما خود این سخنرانی درخشانی بود به نظرم و توصیه می‌کنم گوشش کنین. چند تا نکته اصلی داشت: - دوری از هم مرکز گریزی، هم مرکز گرایی - اعلام ترجیح مدل «جمهوری دموکراتیک» برای آینده ایران - تاکید بر آزادی و حقوق زنان به عنوان یک شاخص دموکراتیک بودن جامعه - درخواست شناسایی استنوس [به بیان خودش] ملت کرد در ساختار آینده - تاکید بر هم‌‌پیوندی همه ساکنین ایران در آینده دموکراتیک - پایان صحبت با شعار ژن، ژیان، آزادی

انگار شما نه تنها به دنبال تحلیل نیستید، بلکه با ادبیاتی تهاجمی سعی دارید با استفاده از «خون شهدا» و «احساسات»، یک بن‌بست فکری ایجاد کند. شما عملاً طرفدار ناسیونالیسم حذفی و جنگ همه علیه همه هستید و هر نوع سیاستمداری هوشمندانه را «خیانت» یا «شکست» می‌بینید. گویا شما اصرار دارید پیچیدگی‌های ژئوپلیتیک را به شعارهای هیجانی تقلیل دهید. اما سیاست، میدان "آرزوها" نیست، میدان "واقعیت‌ها"ست. 1- درباره شیخ‌مقصود و رقه: نام بردن از شهدای ما برای تخریب یک استراتژی سیاسی، اوج بی‌انصافی است. خیانت برخی عشایر با رشوه‌های میلیونی سعودی و قطر یا فشار مستقیم ترکیه، شکستِ "تز همزیستی مسالمت‌آمیز" نیست، بلکه تأییدی بر ضرورتِ آن است. اتفاقا بدون این سیاست، کوردها در محاصره کامل جغرافیایی و انسانی ذوب می‌شدند. 12 سال ایستادگی در برابر ارتش‌های کلاسیک و گروه‌های تروریستی جهادی، آن هم در میان شعله‌های جنگ جهانی سوم در سوریه، نه یک تئوری منحط، بلکه یک حماسه مدیریتی و نظامی است که‌همه دنیا را به تحسین واداشت، البته منهای شما. 2- درباره ستاتوس (وضعیت رسمی): شما جوری از "رسمیت یافتن ملت" حرف می‌زنید که انگار در خاورمیانه با یک امضا در سازمان ملل همه‌چیز تمام می‌شود! رسمی شدن حقوق یک ملت در گروی موازنه قوا است. اگر کوردها در حالا وارد بازی انتحاری آمریکا و اسرائیل نشدند، دقیقاً برای حفظ همین "وزن سیاسی" و جلوگیری از نابودی دستاوردهایی بود که با خون به دست آمده است. 3- جایگزین و آلترناتیو شما چیست؟ شما از شکست برادری ملت‌ها می‌گویید، اما بدیل‌تان چیست؟ "جنگ ابدی با همسایگان"؟ تبدیل کردن کوردستان به "زمین سوخته" برای منافع قدرت‌های بزرگ؟ بلوغ سیاسی یعنی فهمیدن این نکته که: ما برای #آزادکردن سرزمین‌مان می‌جنگیم، نه برای #نابودکردن ملت‌های دیگر. ​حقیقت این است که بزرگترین "شرم"، فرستادن جوانان به مسلخِ جنگ‌های نیابتی بدون تضمین سیاسی است؛ کاری که احزاب کورد در روژهلات کوردستان و بحران اخیر با درایت از آن امتناع کردند. تاریخ قضاوت خواهد کرد که چه کسی به دنبال "بقای ملی" بود و چه کسی به دنبال "تیترهای حماسی روی ویرانه‌ها". ضمناً کسی جلوی شما را نگرفته است؛ این گوی و این میدان! اگر واقعاً با خودتان راستگو هستید، به جای نشستن پشت کیبورد و حمله به استراتژی‌های واقع‌گرایانه، فردا بروید و آن کوردستان دلخواه خودتان را درست کنید.

@BabanAzadi دقيقا چە چیزی باید اتفاق بیفتد تا شما بە شکست تز برادری خلقها اعتراف بکنید و راهتان را عوض کنید؟از شهدای شیخ مقصود ورقە شرم نمیکنید کە با خیانت عشائر کشتە شدند؟روژاوا ١٢ سال وقت داشت تا ستاتوس کوردها در سوریە را مثل یک ملت رسمی بکند و جان و انرژی کوردها را صرف تئوریهای منحط کردند

کوردها میان #فرصت_ژئوپلیتیک و «خطر ابزار شدن» در بحبوحه جنگ 2026 ایران، دو گزارش مهم از The Jerusalem Post و رسانه اسرائیلی Channel 12 پرده از یک واقعیت پیچیده برداشتند: کوردها نه‌تنها بخشی از معادله جنگ بودند، بلکه در آستانه تبدیل شدن به «محور یک عملیات زمینی بزرگ» قرار داشتند—عملیاتی که هرگز آغاز نشد. این توقف، برخلاف ظاهر، نه یک شکست، بلکه شاید یکی از مهم‌ترین نقاط عطف در تاریخ معاصر کوردها باشد. 1- طرحی که می‌توانست سرنوشت منطقه را تغییر دهد بر اساس این گزارش‌ها، آمریکا و اسرائیل در حال بررسی استفاده از نیروهای کورد به‌عنوان نیروی زمینی برای ورود به ایران بودند. این طرح قرار بود هم‌زمان با حملات هوایی اجرا شود و با ایجاد «شوک داخلی»، زمینه سقوط جمهوری اسلامی را فراهم کند. اما نکته کلیدی این بود: ☆ کوردها قرار بود «آغازگر» باشند، نه «برنده نهایی». به عبارت دیگر، نقش آن‌ها در این سناریو، بیشتر شبیه یک اهرم ژئوپلیتیک بود تا یک شریک برابر. 2- نشت اطلاعات؛ لحظه‌ای که همه‌چیز تغییر کرد طبق گزارش The Jerusalem Post، نشت اطلاعات به رسانه‌ها باعث شد: ایران آماده شود عنصر غافلگیری از بین برود و در نهایت، Donald Trump این طرح را لغو کند در نگاه اول، این یک شکست عملیاتی است. اما از منظر کوردی، این اتفاق معنای متفاوتی دارد: جلوگیری از ورود به جنگی که: بدون تضمین سیاسی بود وابسته به تصمیمات متغیر قدرت‌های خارجی بود و می‌توانست به تلفات گسترده منجر شود این همان نقطه‌ای است که «شکست یک طرح» به «نجات یک ملت» تبدیل می‌شود. 3- شکاف میان اهداف قدرت‌ها و منافع کوردها گزارش‌ها نشان می‌دهند که این طرح بیش از آنکه بر اساس واقعیت میدانی طراحی شده باشد، بر پایه امیدهای سیاسی شکل گرفته بود. حتی برخی ارزیابی‌های نظامی در اسرائیل آن را «پرریسک» و «کم‌احتمال» توصیف کرده‌اند. در این میان، یک واقعیت مهم آشکار می‌شود: ☆ اهداف آمریکا و اسرائیل: تضعیف ایران ایجاد قیام داخلی تغییر موازنه منطقه‌ای ☆ اما منافع واقعی کوردها: بقا کسب حقوق سیاسی پایدار جلوگیری از تکرار تجربه «رها شدن» این دو الزاماً هم‌راستا نیستند. 4- تجربه روژآوا کوردستان؛ درسی که نادیده گرفته نشد مهم‌ترین نکته‌ای که در این تحلیل باید برجسته شود، تجربه کوردها در روژآوا کوردستان است؛ تجربه‌ای که به‌نوعی «حافظه استراتژیک» کوردها را شکل داده است. در جریان جنگ با داعش، نیروهای کورد به‌ویژه یگان‌های مدافع خلق YPG به یکی از مؤثرترین متحدان آمریکا تبدیل شدند و نقش کلیدی در شکست این گروه ایفا کردند. اما پس از تغییر معادلات سیاسی، حمایت آمریکا کاهش یافت و زمینه برای فشارهای جدید، به‌ویژه از سوی ترکیه، فراهم شد. ☆ این تجربه چند درس اساسی به همراه داشت: حمایت قدرت‌های بزرگ دائمی نیست دستاوردهای میدانی بدون تضمین سیاسی پایدار نمی‌مانند و مهم‌تر از همه، اعتماد یک‌طرفه می‌تواند به عقب‌نشینی اجباری منجر شود. دقیقاً به همین دلیل، در بحران 2026: کوردها این‌بار بدون #تضمین_سیاسی حاضر به ورود نشدند این تغییر رفتار، نشان‌دهنده یک بلوغ راهبردی است. 5- خطر بزرگ: تبدیل شدن به «ابزار» اگر این طرح اجرا می‌شد، سناریوی محتمل چنین بود: کوردها وارد جنگ می‌شوند ایران واکنش شدید نشان می‌دهد و شهرهای #روژهلات_کوردستان زیر آتش ایران به ویرانه تبدیل می‌شد و در نهایت، در صورت تغییر محاسبات سیاسی، حمایت خارجی کاهش می‌یابد نتیجه احتمالی: کوردها می‌مانند و یک بحران چندجانبه این دقیقاً همان چیزی است که احزاب متحد کورد تلاش کردند از آن اجتناب کنند. 6- درس استراتژیک: اولویت منافع کوردی ☆ این تحولات یک پیام روشن دارد: هیچ پروژه‌ای اگر توسط قدرت‌های بزرگ هدایت شود، نباید جایگزین #منافع_کوردها شود. ☆ مشارکت کوردها در هر سناریوی منطقه‌ای باید مشروط باشد به: تضمین‌های #سیاسی_و_کتبی‌ روشن تعریف وضعیت پس از جنگ شناسایی رسمی حقوق کوردها در غیر این صورت، هر «فرصت» می‌تواند به «تهدید وجودی» تبدیل شود. نتیجه‌گیری: پیروزی در عدم ورود در نگاه سنتی، عدم اجرای یک عملیات، نشانه ضعف است. اما در این مورد، واقعیت برعکس است: بزرگ‌ترین موفقیت کوردها این بود که وارد این جنگ نشدند. زیرا: ظرفیت خود را حفظ کردند از تلفات گسترده جلوگیری کردند و مهم‌تر از همه، نشان دادند که دیگر «ابزار» نیستند گزارش‌های The Jerusalem Post و Channel 12 یک حقیقت عمیق را آشکار می‌کنند: آینده کوردها نه در میدان جنگ دیگران، بلکه در توانایی آن‌ها برای تعریف مستقل منافع خود رقم می‌خورد و تجربه روژآوا نشان داد که بدون تضمین سیاسی، حتی بزرگ‌ترین پیروزی‌های نظامی نیز می‌توانند موقتی باشند. #بابان_سقزی jpost.com/middle-east/ar…

بەڕێز باخەکۆ مۆرادی، دەستخۆشی بۆ ڕانان و تێبینییەکانت. بەڵام پێم وایە چەمکی «ئەنتەگراسیۆن» یان «همپیوندی دموکراتیک» نابێت بە تەنیا وەک پڕۆژەیەکی ئایدۆلۆژی یان "ژێردەستیی خۆویست" ببینرێت، بەڵکو دەبێ وەک «بەرھەمی ناچاریی واقیعی سیاسی» لێی بڕوانین. ​چەند خاڵێکی گرنگ هەن کە پێویستە ئاماژەیان پێ بکرێت: 1- تێپەڕاندنی شەڕی بێ‌کۆتایی: بژاردەی بەردەم گەلی کورد یان شەڕێکی گشتگیر و دێژخایەنە لەگەڵ چوار دەوڵەتی ناوچەکە (کە تێچووە مرۆیی و داراییەکەی لەسەر شانی خەڵکی ناوخۆیە نەک چالاکانی دەرەوەی ،وڵات)، یان دۆزینەوەی بەدیلێکی سیاسییە. مۆدێلی ئۆجالان هەوڵێکە بۆ گۆڕینی "مانای سنوورەکان" نەک سڕینەوەی شوناسی کوردی. 2- جیاوازیی نێوان "توانەوە" و "پێکەوەژیان": ئەنتەگراسیۆن (Integration) بە واتای تواندنەوە (Assimilation) نییە. لەم مۆدێلەدا کورد داوای مافی سیاسی و نەتەوەیی خۆی لە ناوماڵێکی گەورەتردا دەکات، نەک ئەوەی ببێتە تورک یان فارس و عەرەب. ئەمە هەوڵێکە بۆ دێموکراتیزەکردنی ناوەند، چونکە بەبێ گۆڕانی ساختاری دەسەڵات لە تاران و ئەنقەرە و دەمێشق و بەغدا، هیچ قەوارەیەکی کوردی سەقامگیر نابێت. 3- واقیعی جیاوازی پارچەکان: نابێت یەک ڕەچەتە یا نوسخەیەک بۆ هەموو پارچەکان بنووسرێت. دۆخی باشووری کوردستان کە خاوەن قەوارەیە، لەگەڵ ڕۆژئاوای کوردستان کە لەناو قەیراندایە و لەگەڵ ڕۆژهەڵات و باکووری کوردستان کە لەژێر گوشاری توندی ناوەندن، زۆر جیاوازە. ئەوەی لە تورکیا یان ئێران وەک "بەدیل" دەبینرێت، مەرج نییە بۆ باشوور گونجاو بێت. 4- بەرپرسیارییەتی ڕەخنە: نووسینی دروشمی گەورە لە پشت لاپتۆپ و لە هەندەران ئاسانە، بەڵام بۆ خەڵکی ناوخۆ کە باجی هەر بڕیارێکی سیاسی بە خوێن و ژیانیان دەدەن، گەڕان بەدوای ڕێگەی کەم‌تێچووتر (وەک فیدراڵیزم یان ئەنتەگراسیۆنی دێموکراتیک) نەک بێ‌هێزی نییە، بەڵکو جۆرێکە لە عەقڵانییەتی سیاسی. ​بەکورتی: ئەنتەگراسیۆن نەک "ژێردەستی"، بەڵکو هەوڵێکە بۆ ئەوەی کورد لە پەراوێزەوە بێتە ناو چەق و بڕیاردان. ئەگەر بەدیلێکی واقعبینانەتر و کەم‌تێچووتر شک دەبرێت، پێویستە بخرێتە ڕوو، ئەگەرنا تەنیا ڕەخنەگرتن لە پڕۆژەکان بەبێ پێشکەشکردنی ڕێگەچارە، دەردێک دەرمان ناکات.

🟥له‌ سه‌یر و سه‌مه‌ره‌کانی چالاکانی سیاسی کورد له‌ پڕۆژەی ئەنتەگرەکردنی نەتەوەی کورد(باکووری کوردستان) لە نێو دەوڵەت-نەتەوەی تورکییەوە بۆ ئەنتەگرەکردنی نەتەوەی کورد(ڕۆژهەڵاتی کوردستان) لە نێو دەوڵەت-نەتەوەی ئێرانی. 🚩وته‌بێژی پژاک (له‌: کنگرە آزادی ایران): «.. نیاز شدیدی به‌ روزآمد کردن روابط تاریخی میان هویتها و اتنیکهای ساکن ایران هستیم، کلیدواژه‌ این کار «انتگراسیون یا همپیوندی دموکراتیک»ـه. ایران باید خانە‌ای مشترک و آغوشی باز و پذیرا برای همە‌ ساکنان اون باشه، ما این آغوش باز و پذیرا رو، «انتگراسیون یا همپیوندی دموکراتیک» می‌نامیم...» ✅ئەنتەگراسیۆنی دێموکراتیک = ژێردەستیی خۆویست #کوردستان #نەتەوەی_کورد #ئایدۆلۆژیە_بەراوژوورەکان

@Kajall63 خوات لێ خۆش بێت، یادی هەردەم بە خێر و جێگای بەهەشتی بەرین بێت. ئەو بەرینە، بۆ هەموومانە، که نرخی وڵاتپارێزی و غەریبی و دوورەوڵاتی دەدەین و تەنانەت له دیتن و چوونی سەر مەزاریان بێ بەشین. خۆم بە بەشداریی خەمتان ئەزانم کەژاڵ خانم، هاوبەشی خەمت و دەردەکانتانم.

دوو ساڵ لەمەوبەر و لە ڕۆژێکی وەک ئەمڕۆدا، ئەو کەسەی کە گیانی پێ بەخشیم، ماڵئاوایی لێ کردم و حەسرەتێکی قووڵی لە ناخمدا چاند. یادی دایکی ئازیزم... ئەو دایکەی تاقە ئاواتی، گەڕانەوەی ڕۆڵەکانی بۆ باوەشی نیشتمان و شادبوونەوەیان بە کۆڕی گەرمی بنەماڵە بوو؛ بەڵام داخەکەم، بە 👇🏻

گویا نگاه شما به امر سیاسی، صرفاً محدود به «ادغام در بوروکراسی» و گرفتن پست‌های انتصابی مثل استانداری و معاونت است؛ اما حقوق یک ملت با «کارمند دولت بودن» تأمین نمی‌شود، بلکه با داشتن اراده سیاسی مستقل و امنیت پایدار سنجیده می‌شود. ​در مورد نکاتی که فرمودید، چند واقعیت ساده وجود دارد: 1- ارزش خون و فداکاری: 12 هزار شهید کورد، عرب، ارمنی در روژآوا کوردستان برای گرفتن «پست معاونت» جان ندادند؛ آن‌ها سدی در برابر #نسل‌کشی_داعش شدند و مدلی از خودمدیریت دموکراتیک را ساختند که امروز جهان مجبور به تعامل با آن است. اگر آن مقاومت و سیاست «همزیستی مسالمت‌آمیز» نبود، امروز به جای بحث بر سر مناصب اداری، باید درباره محل گورهای دسته‌جمعی در سراسر منطقه گفتگو می‌کردیم. 2- تفاوت فرصت با تله: شما از «فرصت سوخته» در سال 2026 می‌گویید؛ اما واقعیت این است که ورود به جنگی وسیع بدون «تضمین سیاسی کتبی و بین‌المللی»، فرصت نیست، بلکه یک انتحار جمعی است. پیروزی که بر روی ویرانه‌های روژهلات کوردستان و به قیمت تبدیل شدن به پیاده‌نظامِ قدرت‌های متغیر جهانی باشد، بازتولید فاجعه است، نه آزادی. 3- بلوغ سیاسی: شکست واقعی یعنی تکرار اشتباهات تاریخی و اعتماد دوباره به وعده‌های شفاهی. بزرگترین دستاورد کوردها در بحران اخیر این بود که ثابت کردند دیگر «ابزار» پروژه‌های دیگران نیستند. ما آموخته‌ایم که قدرت در «میدان جنگ دیگران» به دست نمی‌آید، بلکه در توانایی برای «نه‌ گفتن» به سناریوهایی است که منافع ملی ما در آن لحاظ نشده است. ​نتیجه اینکه: ما به دنبال #تغییر هستیم، نه #تخریب؛ و بقای هوشمندانه در دنیای بی‌رحم سیاست، هزار بار ارزشمندتر از انتحار برای تیترهای حماسی رسانه‌های خارجی است.

@BabanAzadi فرمانداری حسکە (بە طور موقت)، معاون بی قدرت دفاع ارمش ١٢ هزار کشتە رو نداشت! همن حالا هم در ایران استاندات کوردستان کوردە، دهها کورد شیعە و سنی در ساه و ارتشند و روزنامه بە زبان کوردی منتشر میشە. حیف از خون و فرصت از دست رفتە! لطفا شكست خوتان را بە عنوان پیروزی بە ما نفروشید

دوست عزیز، شما #همزیستی_ملت‌ها را نقطه ضعف می‌بینید، اما در خاورمیانه سرشار از تروریسم و فاشیسم، اتفاقاً این تنها راه 'بقای فیزیکی' کوردها است. ​اگر سیاست همزیستی مسالمت‌آمیز ملت‌ها در #روژآوا_کوردستان نبود، امروز به جای یک کیان سیاسی، شاهد یک زمین سوخته و قتل‌عام وسیع به دست تروریست‌های #جهادی بودیم. تفاوت در اینجاست: برخی سیاست را در 'جنگ با همسایه' می‌بینند و برخی دیگر (مثل مدل کنفدرالیسم دموکراتیک) در 'سازماندهی قدرت خلق‌ها' برای مقابله با هژمونی‌های بزرگ. ​وارد نشدن کوردها به جنگ، نه یک شکست، بلکه دقیقاً ثمره همین دوراندیشی بود که اجازه نداد خون کوردها به بهای نقشه‌های دیگران ریخته شود. ما به دنبال 'تغییر' هستیم، نه #انتحار_سیاسی.

@BabanAzadi شما نقش بسیار منفی ایدیلوژی برادری خلقها را نادیدە گرفتید . در واقع آمریکا از کوردها خواست کە از مناطق عرب نشین بیرون برن. کوردهای سوریە همچون پژاک خواهان انتگراسیون هستند کە اونو بە دست آوردن و در دولت سوریە ادغام شدند . لطفا شکست خودتون رو گردن آمریکا نندازین.

متن توئیت #سمیر_جعجع، رئیس حزب «قوات لبنانی»، خطاب به رژیم آخوندی ایران ​خطاب به وزارت امور خارجه ایران: ​سرپیچی از تصمیمات دولت لبنان، «قهرمانی» نیست. زیر پا گذاشتن قوانین، هیچ‌گاه یک «دستاورد» به‌شمار نیامده است. تصمیم دولت ایران مبنی بر نگه داشتن سفیر خود در لبنان، با وجود تصمیم دولت لبنان مبنی بر درخواست از وی برای ترک خاک این کشور، اوجِ بی‌احترامی به قوانین بین‌المللی و اصول تعامل میان کشورهاست. ​در هر صورت، ما چهار دهه اخیر از زندگی ملی خود را در چنین «عمل انجام شده‌ای» (وضعیت تحمیلی) سپری کرده‌ایم و قطعاً تمام تلاش خود را به کار خواهیم بست تا در سریع‌ترین زمان ممکن از این وضعیت خارج شویم.

@elYAtk6a04QdhM2 @mariabillis2 Beautiful reference. Helen of Troy was a symbol of beauty in legend… but true beauty is not only in myth — it lives in real people, in their spirit, their mind, and their presence. Some #women don’t just resemble history… they create their own.

@mariabillis2 "Δεμένος πισθάγκωνα στο μεσιανό κατάρτι Ο Χιώτης, ο τυφλός τραγουδιστής, Βραχνός Προφήτης ( Όμηρος) μασώντας τη μαστίχα του Παινεύει την Ελένη" Ποίηση Κ. Χ. Μύρης Η Ελένη έτσι θα ήταν.. #Helen_of_Troy #Queen #Homer #Nationaliste #Greece #Grèce #Iliad

Be what the Left Fear most: The most Fearful threat of the Leftists are not only Nietzschean followers;Nor pure Nationalists.. It's the Courageous, Conservative,Patriotic Christians abiding by all Ethical standards and Beliefs.. #CharlieKirkshot #CharlieKirk #Christians #Trump

@mariabillis2 In every society, people who stand firmly by their values, faith, and identity often become the most powerful force — not through fear, but through conviction and resilience. Respect to those who remain true to what they believe, with dignity and ethical strength.

@KNaturegreen دەم خۆش

@BabanAzadi بژی کوردستان و جنبش رهایی بخش کوردستان بژی هم پیمانی احزاب کوردستان بژی پژاک بژی دموکرات بژی کومله برای رهایی ملتمان به هیچ اشغالگری و نسل کشی باج نخواهیم داد جنبش رهایی بخش کوردستان مثل همیشه سر بلند و با صلابت تر از هر زمان است.

از آکادمی کوهستان تا طنین جهانی #ژن_ژیان_آزادی: واکاوی پتانسیل آگاهی کادرهای #پژاک ​در پهنه سیاسی خاورمیانه، جنبش‌های بسیاری سر برآورده و فروکش کرده‌اند؛ اما آنچه «حزب حیات آزاد کوردستان» #PJAK را به عنصری تماشایی و تحلیل‌برانگیز بدل کرده، نه صرفاً حضور میدانی، بلکه ساختار نخبگانی و عمق تئوریک کادرهای آن است. این کادرها، ترکیبی از دانشگاهیان، روشنفکران و فعالان مدنی از طیف‌های مختلف اتنیکی (کورد و غیرکورد) هستند که مبارزه را نه از سر ناچاری، بلکه از سر آگاهیِ انتخاب‌شده برگزیده‌اند. 1- پارادایم اوجالان: منبع تغذیه فکری و تحول بنیادین ​پتانسیل بالای آگاهی در میان کادرهای پژاک، ریشه در مطالعه مستمر و درونی کردن فلسفه عبدالله اوجالان دارد. پارادایم «جامعه دمکراتیک، اکولوژیک و مبتنی بر آزادی زن»، کادرها را از قالب یک مبارز کلاسیک خارج کرده و به آن‌ها شخصیتی «ایدئولوژیک-سیاسی» بخشیده است. ☆ ​کنفدرالیسم دمکراتیک: این مدل تئوریک به کادرها آموخته است که راه حل مسائل کوردستان و ایران، نه در دولت-ملت‌های متمرکز، بلکه در سازماندهی دمکراتیک جوامع نهفته است. تسلط کادرهایی چون امیر کریمی، ریبوار آبدانان و... بر این مباحث، نشان‌دهنده غنای علمی است که در آکادمی‌های این جریان تدریس می‌شود. ☆ ​ژنولوژی (علم زن): این دانش نوین، بنیان فکری کادرهای زن را شکل داده است. از شهید شیرین علم‌هولی که در زندان به نماد مقاومت بدل شد، تا زنان کادری، وریشه مرادی، پخشان عزیزی، زینب جلالیان و... که امروز در برابر احکام سنگین اعدام و حبس ابد در زندان‌های ایران ایستاده‌اند؛ همگی برآمده از این آگاهی هستند که آزادی جامعه، بدون آزادی زن غیرممکن است. 2- «ژن، ژیان، آزادی»: جهانی شدن یک آگاهیِ سازمان‌یافته ​بزرگترین دستاورد تئوریک و عملی کادرهای این جریان که از فیلتر آگاهی آن‌ها گذشت و به بدنه جامعه تزریق شد، شعار فلسفی «ژن، ژیان، آزادی» بود. ☆ ​تأثیر بر خیزش ژینا: این شعار که برخاسته از دهه‌ها مبارزه تئوریک کادرها در کوهستان و شهر بود، در جریان خیزش ژینا به مانیفست مشترک تمامی ملت‌های تحت ستم در شرق کوردستان و ایران بدل شد. کادرهای پژاک با انتشار این آگاهی، توانستند پلی میان مطالبات اتنیک‌های مختلف (کورد، فارس، ترک، بلوچ و...) ایجاد کنند. ☆ ​مدرن‌ترین شعار قرن: بسیاری از تحلیل‌گران بین‌المللی و پارلمان‌های جهان، این شعار را پس از #شعار_انقلاب_فرانسه (آزادی، برابری، برادری)، مدرن‌ترین و انسانی‌ترین شعار انقلابی تاریخ معاصر نامیده‌اند. این نشان‌دهنده آن است که آگاهی کادرهای این جریان، فراتر از یک منطقه جغرافیایی، پتانسیل راهبری جهانی دارد. 3- نخبگان در میدان: از سخنوری تا استقامت ​نمونه‌های عینی این آگاهی را می‌توان در عرصه‌های مختلف دید: ☆ ​ریبوار آبدانان و دیپلماسی آگاهانه: سخنرانی مسلط، شیوا و سرشار از اعتماد به نفس او در «کنگره آزادی ایران»، تصویری متفاوت از یک کادر سیاسی را به جهان مخابره کرد. او با ادبيات و زبانی گیرا و منطقی سیاسی، نشان داد که کادرهای این جریان نه تنها در تئوری، بلکه در بیان استراتژی‌های کلان ملی و بین‌المللی، در سطح نخبگان درجه اول قرار دارند. ☆ ​معلمان و دانشگاهیان: حضور شخصیت‌هایی همچون شهید فرزاد کمانگر، ثابت کرد که پیوند میان قلم و تفنگ در این جریان، نه برای تخریب، بلکه برای ساختن انسانی نو و آگاه است. ☆ ​کادرهای غیرکورد: جذب دانشگاهیان از اتنیک‌های دیگر نشان‌دهنده آن است که پتانسیل آگاهی این حزب، به چنان بلوغی رسیده که می‌تواند فراتر از ناسیونالیسم تنگ‌نظرانه، به «ملت دمکراتیک» بیندیشد. 4- مقاومت در زندان: تداوم آگاهی در بند ​زندان برای کادر آگاه، نه پایان مبارزه، بلکه سنگری جدید است. زنانی که امروز در زندان‌های ایران با احکام اعدام روبرو هستند، با تکیه بر همان فلسفه «ژن، ژیان، ئازادی»، زندان را به دانشگاهی برای ترویج آگاهی بدل کرده‌اند. آن‌ها با مواضع مستحکم خود نشان می‌دهند که آگاهی، وقتی به باور تبدیل شود، هیچ دیواری را یارای محصور کردن آن نیست. ​جمع‌بندی ​پژاک توانسته است مدلی از مبارزه را ارائه دهد که در آن «کتاب» و «تفکر» مقدم بر هر سلاح دیگری است. کادرهای این حزب، سفیران پارادایمی هستند که خاورمیانه را از بن‌بست‌های مذهبی و ملی‌گرایانه نجات می‌دهد. آگاهی آن‌ها، که در شعار جهانی «زن، زندگی، آزادی» متجلی شد، امروز به بخشی از میراث بشریت برای رسیدن به آزادی بدل شده است.

نکته شما درباره تناسب «هدف و وسیله» قابل‌تامل است، اما پیش‌فرضی اشتباه در آن نهفته است: اینکه گویا در صورت نبود اسلحه، حکومت‌های مرکزی اراده‌ای برای توسعه اقتصادی کوردستان داشتند. ​تجربه تاریخی، به‌ویژه در دوران رژیم #پهلوی، نشان می‌دهد که حتی در آرام‌ترین برهه‌ها، تبعیض سیستماتیک و نگاهِ حذفیِ «مرکز-پیرامون»، مانع اصلی توسعه کوردستان بوده است. تصادفی نیست که در 50 سال سلطنت هر دو پهلوی پدر و پسر، حتی یک «کارخانه مادر» یا یک «دانشگاه» در کوردستان تأسیس نشد. در آن دوران نه #وزیری_کورد بود، نه سفیری و نه حتی استاندار کوردی منصوب شد. این بن‌بست مدیریتی نه به دلیل فقدان نخبگان کورد، بلکه محصول سیاست هدفمند #فارس‌سالاری و مرکزگرایی بود که کوردستان را عامدانه عقب نگه می‌داشت. ​لذا در این جغرافیا، #اسلحه علتِ عقب‌ماندگی نیست، بلکه معلولِ سرکوب، تحقیر و ستمی سیستماتیک است. وقتی حق حیات و هویت شما به رسمیت شناخته نمی‌شود و حتی تحقیر می‌شوید، سخن گفتن از توسعه اقتصادی بدون داشتنِ ابزاری برای صیانت از خویش، شبیه به ساختن خانه‌ای روی گسل است. ​اتفاقاً مثالی که از اقلیم کوردستان در عراق زدید، نقض ادعای شماست. اگر امروز در آنجا #زبان_کوردی از کودکستان تا مدارج عالی در کنار زبان عربی تدریس می‌شود و رسانه و توسعه فرهنگی وجود دارد، به برکت همان نیروی مسلحی (پیشمرگه) است که در برابر #بمباران_شیمیایی و نسل‌کشی رژیم بعث صدام حسین ایستاد. بدون آن «قدرت سخت»، امروز نه ساختار سیاسی وجود داشت و نه فضایی برای تنفس فرهنگی. اسلحه برای کوردها نه ابزاری برای «کسب قدرت»، بلکه وسیله‌ای برای «ایجاد موازنه» است؛ تا طرف مقابل بداند هزینه سرکوب فیزیکی دیگر برای او رایگان نخواهد بود.

من خدمت دوستان دیگه هم نوشتم: موضوع تناسب هدف و وسیله است. به واسطه حکومت خودگردان عراق، احزاب کرد جای امنی دارند برای درست کردن رسانه، و توسعه فرهنگ کردی. اسلحه به شما قدرت می‌ده، ولی با امنیتی کردن منطقه به لحاظ اقتصادی عقب نگه می‌دارد. من به جزییات زندگی تو کردستان نادانم، ولی جز در هنگام جنگ، مسلح بودن هیچ حزبی توجیهی ندارد.

دفاع مشروع، حتی حق گنجشک‌هاست. تاریخِ صد ساله #فارس‌سالاری در ایران گواه است که کوردها هیچ‌گاه به تهران یورش نبرده‌اند و نتاخته‌اند، اما تهران همواره با یورش مرگبار به استقبال آن‌ها رفته است. ما کوردها هرگز در شهرهایمان کسی را به جرم فارس بودن و اندیشه متفاوت مجازات نکرده‌ایم، در حالی که صد سال‌ است پاسخِ مطالبات ما در هردو رژیم #پهلوی_و_آخوندی با شکنجه، تبعید و اعدام داده می‌شود. اسلحه بر دوش ما انتخابی داوطلبانه نبود، بلکه ضرورتی تحمیلی بود. این سلاح، ضامن بقای ما و پاره‌ای جدایی‌ناپذیر از کالبدِ مبارزات کوردستان است.

@Derang19 منم صحبتش رو گوش کردم، و حرف‌های خوبی زد. ولی همچنان دو تا موضوع رو روشن نکرد: نگاه قومیتی به سیاست، و داشتن شاخه نظامی. هر دو تاش خیلی سمی‌ه برای یه جامعه نرمال.

ڕاپۆرتێک به بۆنەی 10ی خاکەلێوە 79 ساڵ بەسەر کۆچی دوایی و لەسێدارەدانی پێشەوا #قازی_محەمەد، سەرۆککۆماری کوردستان و هاوڕێکانیدا تێدەپەڕێت؛ ڕووداوێک کە وەک وەرچەرخانێکی گرینگ لە مێژووی هاوچەرخی کورددا دەبینرێت.

@ShazzShams بر من مبرهن گشت که وجه اشتراک تمامیِ طرفداران سیستم پادشاهی، همانا اصطلاحِ جامع و به‌جای شماست: #تهی‌مغز

سعید قاسمی‌نژاد، موجودی بدنام، خطرناک، بی‌اخلاق، نفوذی سپاه، جیره‌خوار اسرائیل، مشاور‌ اعظم رضا پهلوی و از برنامه‌ریزان حمله به زیرساخت‌های کشور، در شبکه‌ی‌ معلوم‌الحال «من‌وتو» شرکت‌کنندگان دموکراسی‌خواه #کنگره‌_آزادی را به وابستگی به مجاهدین و جمهوری اسلامی متهم می‌کند و آن‌ها را «احمق» می‌خواند؛ در حالی‌که اگر واژه‌ی‌ «تُهی‌مغز» آدم بود دقیقاً شکل خودش می‌شد.