BeWisetoJudge

Ot yiyerek kalıcı kilo verilemeyeceğini öğrenecekler

Kaçırılmış bir hayatın ağırlığı, başka bir yaşamın mümkün olduğunun farkındayken, saçma bir hayatın içinde sıkışma, varoluşuna uygun olmayan bir ortamda seni hiç anlamayan insanlarla yaşama zorunluluğu. İşte bu, ruhun ağır ağır ölümüdür.

beyaz sirke ve karbonat ikilisine aşırı güveniyorum. sebzeleri karbonatlı sirkeli suda beklet diyorlar hemen yapıyorum, çamaşır yıkarken deterjan gözüne koy diyorlar asla sorgulamıyorum yapıyorum, bulaşık makinesine parlatıcı yerine sirke koyuyorum falan. teklif etseler evlenirim

Haruki Murakami, un apasionado del jazz, siempre había deseado poder abrir un bar para poder escuchar música a gusto todo el día. En los años 70, junto a su esposa Yoko, abrieron un bar en una ciudad universitaria en las afueras de Tokio. Realizarlo no fue sencillo, sino que le costó gran esfuerzo y trabajo duro, principalmente por la cantidad de deudas que adquirió para poder abrirlo. Como él mismo declaró: "Si pienso en aquella época, lo único que recuerdo es: ¡Cuánto trabajo! Sin embargo, incluso entonces, en cuanto disponía de un momento libre tomaba un libro y leía". Lo más curioso es como el joven Murakami pasó de dirigir un bar y ser un lector aficionado a convertirse en un escritor reconocido. Una tarde, Murakami fue al estadio a ver a los Swallows, su equipo de baseball. En un momento del partido, Hilton, el bateador de su equipo, recibió una bola a la que le dio un golpe limpio y fuerte que le permitió pasar a segunda base. En ese momento, que el autor ha descrito como una epifanía, se dio cuenta de que podía convertirse en escritor. Tal fue su convicción que tras el partido fue directo a comprar papel y una pluma estilográfica. Pocos meses después, Murakami publicó "Escucha la canción del viento", su primera novela, y al año siguiente "Pinball 1973". Ambas fueron escritas a altas horas de la noche en la cocina de su bar, por lo que el escritor las llama "Las novelas de la mesa de la cocina".

Az evvel instagramda bir kadının "öğrendiklerimi öğretiyorum" diye bir serisine denk geldim. Sosyal medyadaki işe yarar içerikleri toplayıp tekrar piyasaya sürüyor. Tavşanın suyunun suyu gibi bir şey. Artık hiçbir şeye zamanımız ve tahammülümüz yok. Her şey bize hap ve kapsül halinde sunulsun, hemen alalım değişelim dönüşelim öğrenelim istiyoruz. Eskiden sohbet esnasında kitaplara vs atıf yapardık, artık şu reelsi gördün mü diyoruz. Yeni normal bu belki, bunu eleştirmenin mantığı yok. Ama garip şekilde bu tanzimci, tasnifçi, tertipçi, istifçi zihin yeni sistemde işe yarıyor. Verileri topla, ayıkla, parlat, ayır, tekrar piyasaya sür. Bu enformasyon çöplüğünde ortalığı iyi karıştırıp doğru çöpü bulup doğru yerde, doğru şekilde piyasaya süren kazanıyor. Eleştirmiyorum. Demek ki hak ettiğimiz bu. Biz bu çöp ve içerik medeniyetinin soylu mensupları elbette ki Karamazov Kardeşleri okuyacak zamandan yoksunuz, vaktimiz o denli kıymetli. Bize o kitaptan alınmış üç beş aforizma, biraz göndermelik twit, biraz sosyal duyar, biraz etkileşim, biraz da ilk on sayfasını okuyup attığımız o kitabın story'si lazım. Tanrılar kurban değil, tanrılar ilgi istiyor artık. İlgi istemeyenlerin bir grubu da "ilgi istemiyorum" coolluğunun verdiği o gizli ilgiyi istiyor. Gerçekten ilgi istemeyenler mi, onlar da muhtemelen ilgi veren olarak tedarikçi. Sistemin dışında kalamadığınız garip bir sistem. İsmet Özel "Düşünce suçu işlemeyi başaramıyorum" diyordu bir kitabında. Ben de diyebilirim ki "Sistemin dışına çıkmayı başaramıyorum." Sistemin dışı da artık sistemin içinde kalıyor çünkü. Her yer dijital imar kapsamında.

Asık olmaktan cok korkuyorum tüm düzenimi bozuyo ask