Bgmbsr

Günler birbiri üzerine yığılırken zaman algımın kaybolduğunu fark ediyorum. Bazı anlar ve ara sıra hatırıma gelen birkaç kopan bağ var. Ne çok geçmiş üstünden dediğim. Yaşamaya çalışırken zamanı tutamamak, zaman tarafından yutulmak ve durup bunu fark etmek ne zor

insan bazen dümdüz canım yandı diyebilmeli. bırakalım da dimdik durmak kavak ağaçlarının olsun

Aşk başlangıçta kurgudur. Birey, zihninde inşa ettiği ideal ilişkiyi ve beklentilerini ötekine yansıtırken, bu illüzyonun inşası için taraflar arasında mesafe şarttır. Mesafe, zihnin gerçeği görmesini engelleyerek hayal gücüne aşkı inşa etmesi için gereken alanı sağlar.

🫶🏻

Benim bi farkındalık daha kaldıracak gücüm kalmadı. Ölüm kalım meselesi değilse daha fazla konuda bilinçlenmek istemiyorum.

Yıllar geçmiş ama dinlerken hala aynı hisler youtu.be/_Fj1hn1_hC4?is…

Hüzün, keder gibi duyguların insana bir süre sirayet etmesi kişinin o fark etmeden beslediği kibrini çok güzel törpülüyor.

şule gürbüz, ‘sabah uzun, öğle uzun, akşam kısa, gece nihayetsizdir. çocukluk kısa, gençlik daha kısa, yetişkinlik uzun, ihtiyarlık bir akşam saatidir’ diyor ya işte dünya, sabahın hevesiyle kurulup akşamın yorgunluğuyla terk edilen bir misafirhane, bizse kapıdan sızan bir ışığız

Kaygıdan beri olmak için sürekli dua ediyorum, çok ferahlatıyor. Ama gündelik rutinlerin telaşı bir nebze dindiğinde bile gelen anlam kaybı nasıl çözülür, bilmiyorum.

bir işe başlıyoruz, sonu gelecek mi belli değil. birini seviyoruz, kalacak mı belli değil. hâlden hâllere savrulup duruyoruz. ve her gün, yaşıyoruz. ne zaman öleceğimizi bilmeden. bir düşünsenize, hesaplamaya kalksan bir adım atmaktan korkarsın. teslimiyet, tek sığınağımız.

Özlemek, muhataba yönelik sevginin ifadesi mi?

İmam Gazali'nin bu şiiri yazan kardeşi Ahmed Gazali için "biz aradık, o buldu" dediği rivayet edilir. Muazzam bir şiir.

“Yaşamak debelenir içimde kıvrak ve küheylan”

Bazı zamanlar var ki sadece kalbinle yaşadığın, sonrasında muhakemesini aklınla yaptığında ise nedameti peşi sıra gelir.

susarız; zîra çok defâ düşüncemizin âfet kesilmiş dehşetine denk olan ifâde, söz değil sükûttur. 25 kasım 1905 22 mart 1993 sâmiha ayverdi. hürmetle.

Bu akşam kahvesini akşam ışıkları altında Buhara’da içmek iyi gelirdi.

Frankfurt Ekolünün kurucuları Horkheimer, Adorno ve Marcuse Yahudi kökenliydiler ama Siyonizme mesafeli, hatta çoğu zaman açık eleştireldiler. Çünkü eleştirel teorinin özünde tahakkümü sorgulamak vardı. Ancak bugün Frankfurt Okulu’nun en ünlü mirasçısı olan Habermas tam tersini yaptı. Gazze’de on binlerce sivil öldürülürken eleştirel teorinin dilini değil, tahakküm eden aklın dilini konuştu. Ortaya çıkan tablo ise çok ironik. Frankfurt Okulunun Yahudi düşünürleri Siyonizmi eleştirebildi ama ekolün Yahudi olmayan temsilcisi siyonizmi aklayan bir çizgiye savruldu. Yani Habermas kötü bir kapanış yaptı ve arkasından söyleyeceğimiz şey: iyi bilmezdik!

Hiç bitmeyecek sandığımız dostluklar sona erdiğinde, o ilişkide şekillenen benliğimiz de dönüşüyor. Sonra başka insanlarla yollar kesişiyor ve kendine dair bambaşka kapılar açıldığını fark ediyorsun. Bağ kurabilmenin doyumuna ulaştıran Rabbime şükürler olsun.