Behimut | زن زندگی آزادی

@Zalzalak15 ❤️😍

۴۵ ساله بودم رسیدم استرالیا. زبان واقعا در حد "دیس ایز ا بوک". با بدبختی گواهینامه گرفتم و در کنار کار رسانه و نوشتن اسکریپت برنامه‌های طنز، اوبر هم مشغول شدم. سال اول همزمان با کار کردن، سه چهار ماه هم کلاس زبان رفتم. سال دوم یک کرمی درونم ندا سر داد که آقای شراگیم! نمی‌خوای بری معماری بخونی؟ چند ماه بعد دوره دو ساله بیلدینگ دیزاین ثبت نام کردم که در ورودی به رشته معماری بود. سر کلاس به معنای واقعی کلمه «هر را از بر» تشخیص نمی‌دادم. از معماری فقط چهار کلمه آن را به انگلیسی بلد بودم: در، پنجره، سقف و دیوار! از غیر معماری هم سلام و احوالپرسی را بلد بودم. دو هفته طول کشید تا یاد گرفتم کنکرت یعنی بتون و فاساد ربطی به فساد ندارد و یعنی نما. سر کلاس بیست درصد حرفهای استاد و پنج درصد حرفهای همکلاسی‌های خود را می‌فهمیدم. می‌رسیدم خانه در حالی که بقیه همکلاسی‌ها مشغول استراحت و عیش و نوش بودند، من کار می‌کردم و آخر شب تازه می‌افتادم روی ویدیوهای کلاس تا ترجمه کنم و ببینم چه می‌گویند. ساعت متوسط خوابم در شبانه روز کمتر از شش ساعت شده بود. کم کم به خاطر مجموعه‌ای از فشارهای درسی و شرایط شخصی و بی‌پولی و البته حضور پر رنگ در همین فضای توییتر دچار اضطراب شدید شدم! برای ندت کوتاهی کارم به قرص و دوا درمان کشید. با این حال وضعیتم حداقل در درس از بقیه کلاس بهتر اگر نبود بدتر هم نبود. دو سال عین برق و باد گذشت و من یک ماه دیگر اولین مدرک تحصیلی‌ام را می‌گیرم. ادامه می‌دهم؟ شاید کمی پول جمع کنم و بعد تصمیم بگیرم. چون واقعا پوستت کنده می‌شود بخواهی سر پیری و با این بی‌زبانی هم کار کنی و هم با این بچه قرقی‌های استرالیایی در درس رقابت کنی. هیچ امیدی هم به بازار کار راکد معماری و طراحی نقشه‌کشی ندارم. هدفم این بود دنیای مرموز و جذاب معماری را از نزدیکتر بشاسم که لااقل لابی ورودی آن را دیدم و شناختم. حالا آینده را هم کسی ندیده است.

توی دی ماه وقتی از آدمای غریبه توی خیابون اسم اکانتمو میشنیدم، میفهمیدم دارم کارمو درست انجام میدم و چرا تعارف، تو پوست خودم نمیگنجیدم یکیشون بود که حرفش همیشه تو گوشمه هنوز میگفت یه اکانت هست توییتر به اسمِ یکی‌یکی. بچه مشهده و خودشم تو خیابوناس. این یه هفته با چیزایی که میگه اومدیم بیرون و هرشب درست میگفتش و نجاتمون داد دو شب پیش حرفاش. یا وقتی از رفیقای خودم میشنوم که بهم معرفی میکنن صفحه خودمو :) خواستم بگم ادامه بدین. کسایی که باید ببینن شمارو میبینن! #کشتار_دی #IranMassacre

@Black_bird2022 @OfficialToomaj مساله اینه که به خاطر گرایشات افراطی بسیاری از سلطنت طلب‌ها و رفتارهای خشن مثل برهم زدن جو تظاهرات‌های خارج از کشور، این جریان مستعد نفوذ و سواستفاده ج.ا قرار گرفته و با در دست گرفتن منابع مالی و رسانه‌ای وابسته به این جریان و نفوذ سایبری دست به تخریب اپوزیسیون غیرسلطنت زده

اگر اکثریت بودن یک توهم است، پس نباید آن چنان مخرب باشد که نگذارد جریان مقابل تشکیل شود- صاحب تشکیلات و سازماندهی شود. بعد از از هم پاشیدن نشست جرج تاون، کنگره آزادی تازه تشکیل شده که اتفاقا قدم بسیار مهمیه. نشان میده که جمهوری خواهی در اپوزیسیون چقدر نیرو و توان سازماندهی و جذب نیروی مردمی داره. گذشته از این می تونه همون جا خیلی از دعوای های آینده- مثل دعوای یک تجریه طلب جمهوری خواه با یک غیر تجزیه طلب جمهوری خواه- را برطرف کنه یا دست کم این دعواها را بین خودشان به یک مساله بدل کنه، اگر البته همین تعارض ها باعث از هم پاشی نشود. پادشاهی خواهان یک جریان "مثبت" اند، یعنی وجودشان را از نفی دیگران نمی گیرند. اما تا الان جمهوری خواهی وجودی سلبی داشته، و اگر چنین کنه ره به جایی نمیبره. جمهوری خواهی می بایست ان چنان قوی شودکه هم بتواند روایت جمهوری اسلامی را خنثی کند و هم روایت پادشاهی خواهی را.

هيج جنبشی در مقابل دیگری نبوده، هيچ آزادى‌خواهى در مقابل دیگری نيست. هر نوع ايستادگی در مقابل ديكتاتورى و هر قدمى در راه آزادى و عدالت قابل ستايش است. مسيرى كه خواسته يا ناخواسته در آن قدم گذاشته‌ايم يک پيست مسابقه نيست، اين یک رقابت نيست، مقاومت است، از خودگذشتگی است، اختلاف نظرها به معناى دشمنی نيستند، ما «گشتاپو» و «کا‌گ‌ب» نيستيم كه همديگر را تفتيش عقيده كنيم، براى «اتحاد» كافيست وطن و هموطن‌هايمان را دوست بداريم. اولين گام‌هاى اين مسير، متفاوت بودنِ رفتار خودمان با ديكتاتور است، «تماميت خواهى» از ويژگی‌هاى آزادى‌خواهان نيست، «ترور شخصيتی، تهمت و فحاشی» ‌رفتارِ مبارزِ آزادى خواه نیست. زیباترین نمودِ آزادی‌خواهی، رفتار متفاوت با استبداد است. قطعاً هیچکدام از ما نمی‌خواهیم یک چرخه‌ی بی‌پایان را هزاران بار دیگر طى كنيم، اشتباهات تكرارى، هزينه‌هاى تكرارى، لحظه‌ی آزادى را به وضوح ديدن‌های تكرارى، و باز هم نرسيدن‌های تكرارى. مردم عادى تا ابد حق اشتباه دارند، اما پرچم‌دارها نه، چرا که جان دیگران وسیله‌ی «آزمون و خطا» هیچکس نیست. بیایید یک بار برای همیشه، فقط یک قدم که مهم‌ترین گام است را با هم برداریم، راهِ آزادی از تفاوتِ ما با استبداد آغاز می‌شود. مهم‌ترین پیروزی، شبیه نشدن به همان چیزیست که با آن می‌جنگیم.

@SiavashSoltani7 @simin_osman @KeiEsmaeilpour @DD4Iran @Mahsa81274381 @Jila88514114 @Mobak9020 @Atefe_Daneshgar @ManeliMirkhan @Fahimehkhezr @DrParchizadeh @nikimahjoub @victoriaazad24 ممنون از شما

@BehimutDsecond @simin_osman @KeiEsmaeilpour @DD4Iran @Mahsa81274381 @Jila88514114 @Mobak9020 @Atefe_Daneshgar @ManeliMirkhan @Fahimehkhezr @DrParchizadeh @nikimahjoub @victoriaazad24 ممنونم. آنفالو شد.

دوستان عزیز، منشنتون کردم چون احتمالا خبر نداشتید چه کثافتی رو فالو دارید. @simin_osman @KeiEsmaeilpour @DD4Iran @Mahsa81274381 @Jila88514114 @Mobak9020 @SiavashSoltani7 @Atefe_Daneshgar @ManeliMirkhan @Fahimehkhezr @DrParchizadeh @nikimahjoub @victoriaazad24

نامه‌ مجتبی ویسی از مخفیگاه برای بچه‌های کتابخانه‌اش! مجتبی و میثم دو‌ برادر کُرد یارسان که پس از اعتراضات دی‌ماه ناچار به زندگی مخفیانه شده بودند دیروز توسط ماموران حکومت به قتل رسیدند!

@Sima_Sabet @ErfanSabeti @arash_joudaki @YouTube ممنون از دعوت هر دو عزیز @ErfanSabeti و @arash_joudaki جانتان خوش باد 💐

برنامه سیما ثابت: بازی جمهوری اسلامی برای بقا چیست؟ گفتگوی مفصلی با عرفان ثابتی جامعه‌شناس و آرش جودکی پژوهشگر فلسفه سیاسی @ErfanSabeti @arash_joudaki #برنامه_سیما_ثابت youtube.com/live/04AQNLBpL… via @YouTube

جمهوری اسلامی، ایران را «تِرّا نولیوس» - سرزمین بی‌صاحب - پنداشته و برای بقای خود مصرف کرده است. در کل دنیا از نظر «شاخص حکمرانی» فقط سوریه، سومالی، سودان جنوبی، اریتره، لیبی و یمن نمره‌ای کمتر از ایران (۱.۷۹ از ۱۰) دارند. منبع: شاخص تحول برتلزمن (۲۰۲۶)

@Black_bird2022 @OfficialToomaj دلیلم رو توی همون ریپلای اول نوشتم. شما توهم اکثریتی و توهم وجود چنین اکثریتی رو دارید و همین توهم باعث درگیری با دیگری و دیگری ستیزی و تشدید شکاف در اپوزیسیون شده. این نگاه و این حذف گرایی راه به جایی نمی‌بره. ما فقط با پذیرش تکثر و رنگارنگی میتونیم از ج.ا عبور کنیم

@BehimutDsecond @OfficialToomaj سایبری نیستم. دلیل بیار چرا احمقم؟ چون حرف احمقانه زدم؟ حماقت حرف را نشان بده. میخوای این طور متقاعد کنی؟!

@m_niiik @OfficialToomaj همه حق دارن حرف بزنن و نظر بدن. شما فقط از این میسوزی که توماج طرفدار داره و دیده میشه

@OfficialToomaj كي به تو يه الف بچه گفته كه بيشتر از بقيه مردم ميفهمي ك نشستي اون بالا نسخه ميپيچي ما امثال تو رو بشمم حساب نميكنيم خيلي خودتو اذيت نكن جاي اين حرفها بشين دوتا كتاب بخون شايد شايد شايد يكم سوادت بره بالا

@Black_bird2022 @OfficialToomaj به این می‌گن توهم اکثریتی و دیکتاتوری همین توهم اکثریت و دامن زدن به شکاف در جامعه و مبارزه. شما اگه سایبری نباشی در بهترین حالت احمقی

این حرف کاملا درست و پسندیدنی است. اما راه فرا روی از رژیم جمهوری اسلامی- یا همان استبداد- فهم این است که "کدام جریان سیاسی" توان تجمیع نیروی بیشتری بر علیه رژیم دارد. فهم این که نمی شود با رژیم اسلامی به صورت شبکه ای در هم تنیده از نیروها مبارزه کرد. بهترین راه مبارزه و پیروزی "فهم سلسله مراتبی" از خود مبارزه است. درست مثل جنگ ها که بدون سلسله مراتب حتی تصورش هم محال است. می شود هم این سلسله مراتب را به رسمیت شناخت و هم مرتب با رویکرد انتقادی اجازه انحراف به آن نداد- انحراف یعنی روش استبدادی برای بر رسیدن به غایت یعنی برچیدن استبداد.

@OrderOfTheShah @OfficialToomaj ما هم کشته و زندانی دادیم و خواست هیچکدوم پهلوی نبود. برای آزادی رفتن

@Mehdiramooz_ @Froudinik خفه شو مزدور

@Froudinik شما بی شرف هستید که با دروغ و خیانت به #تمامیت_ارضی و #منافع_ملی_ایران می خواهید رژیم عوض کنید شما پفیوزتر از جمهوری اسلامی هستید توکه یک بی ناموسی که تو استرالیا نشستی و با اکانت فیک میای بالا که هر موقع خواستی ایران بری تو چقدر بی ناموسی

اون بیشرف‌هایی که میگن: «خوب به کلانتری حمله کردن اونا‌ هم شلیک کردن» ۴۰هزار نفر به کلانتری حمله کرده بودن؟ نه.خوب می‌دونید جمعیت میلیونی شد،جمهوری اسلامی خطر سقوط رو روی شاهرگش‌ حس کرد و ‌مردم رو به رگبار بست. ۱۸-۱۹دی‌ماه۱۴۰۴هولوکاستِ ایران اتفاق افتاد.

جمهوری اسلامی همچنان زنان را به خاطر حجاب اجباری می‌کشه -مردی مسلح و احتمالا لباس شخصی در قبرستان «آقا سید مرتضی» لاهیجان برای حجاب اجباری مزاحم #مژگان_حسن‌پور میشه و وقتی این زن حدودا ۴۵ ساله مقاومت میکنه، با شلیک ۵ گلوله او را میکشه. یک بچه کوچک همراه خانم حسن‌پور بوده

از همه دوستان درخواست و دعوت می‌کنیم ۲ جون یعنی ۳شنبه هفته آینده در این جلسه استماع دادگاه شرکت کنند و صدای اعتراض خودشون رو به این درخواست تعیین وثیقه برای متهم اصلی این جنایت به گوش دادگاه برسونند. رضوی از وضعیت مالی خوبی برخوردار بوده و نفوذ و ارتباطات بیشتری از سلطانی دارد. ما‌ نگرانیم این درخواست تعیین وثیقه نهایتا به فرار رضوی و عدم دسترسی دادگاه به متهم اصلی پرونده ختم شود. باید جلوی این تعیین وثیقه را گرفت. این ۲ متهم باید در بازداشت باقی بمانند. حقیقت فقط وقتی مشخص می‌شود که متهم اصلی یعنی رضوی، در اختیار قانون باشد، نه آزادانه به دنبال فرار از حقیقت.

امروز، مثل همیشه و تا زمانی که دیکتاتوری حضور داشته باشه، شونه به شونه‌ی هموطنانمون، برای آزادی و دموکراسی فریاد می‌زنیم.

معذرت طولانیه ولی دلنوشته از وقتی برگشتم دستم به نوشتن از دی‌ماه نمیره. از دوستام، از زندانیا. فایده‌ای ندارم از این نظر. یه چندروزی فقط میام چندتا توییت میزنم و میرم که فقط صفحم از بین نره دوباره. یکم از اوضاعم به عنوان کوچیکترین مبارز ایران میگم تا شاید درک کنین بچه‌های ایران تو چه وضعیتی دارن زندگی میکنن امروز و توقعتون رو تنظیم کنین. برام مهم نیست بم میگین مبارز پلاستیکی یا دروغگو یا هرچیزی که میگین، واسم دردناکه که شرایطمونو اینقد "نمیفهمین" بازماندگان خیابون‌های دی‌ماه شرایط اصلا خوبی ندارن. خیلیا با الکل و دراگ دارن فقط نفس میکشن! مخصوصا بعد نرسیدن کمکی که وعده داده شد. آخرین حرف #اشکان_تراب_زاده بهمون این بود که ترامپ قراره بیاد کمکمون و چند روز بعدش ماشینش به رگبار بسته شد... برای بزرگ کردن خودتون، بهمون وعده‌ها دادین و تایید کردین که کمک در راهه! زندگیِ قبلیِ زنده‌هامون هم از بین رفته. خواهش میکنم ازتون کامنت تشکر یا تعریف نزارین چون هدفم درک کردن بچه‌های مبارز داخل کشوره که به سختی میان توییتر با فیلترنت و به راحتی نادیده گرفته میشه زندگیشون از جنگ قبلی تا الان تو یه سال چهاربار مجبور شدم خونه عوض کنم. از دی‌ماه تا فروردین آواره خونه این و اون بودم مثل چهارصد و یک. تمام این سه سال و نیم استرس بخش جدانشدنی زندگیم بود. اما از #کشتار_دی و جنگ، وضعیت روحی و عصبی و مالیم و ... فاجعه شده . بخاطر از دست دادن پولای پیش خونه‌هام و جابه‌جایی، زیر قرضم همین الان. خونه‌ی الانم براساس پولمه و شاید اصلا نشه گفت بهش خونه.سقف نداره یه قسمت آشپزخونش و جونوره که میاد ازش!(عکس پیوست) با قطعی اینترنت و قطع شدن منبع درآمد ناچیزم، مجبور شدم تو کافه باریستا بشم با حقوق هفتگیش، تا از گشنگی نمیرم خودمو گربم. الانم رَنک حسابی که اجاره کردم واسه کار کردن با هویت یکی دیگه اینقد رفته پایین که اصلا نمیخوام دیگه شروعش کنم... با دیدن راهپیمایی و تجمع حکومت توی بلوار وکیل آباد و هفت‌تیر(محل کشتارمون) همینکه انتحاری نمیزنم توشون، شاهکار کردم. هیچوقت شاید درک نکنین چقد این موضوع سخته واسمون که تو خیابون کشتارمون، میبینم فراموش شدیم و اولویت قسمتی از همون مردم شده یه چیز دیگه و از دست دادیمشون. خون جلو چشمامو میگیره. بیرون که میرم اون سمت نمیرم دیگه که کار دست خودم ندم. زیاد دور نمیشم از خونه که ایست بازرسی نخورم. رفیقامو دارن هنوز میگیرن و اونا هم که وثیقه میزارن همشون میگن دنبالتن. هم با هویت توییتریم دنبالمن، هم هویت واقعیم. نمیدونم هنوز که آیا یکی شده هویتم واسشون یا نه. افسردگیم عود کرده و خیلی بدبختی دیگه که نمیتونم بگم تو این شرایط که واسشون یکی از لیدرای اصلی مشهد شناسایی شدم مثل زن زندگی آزادی، همین که برگشتم و توییت و حرف میزنم خودش خطرناکه واسم. مخصوصا درحین و بعد از جنگ که فشار امنیتی و دستگیریا چندبرابر شده. این ریسکو میکنم برای چی؟ چه تاثیر مثبتی میتونم بزارم جز حرف زدن از داخل و طرح مسئله‌ای که به اینجا رسونده مارو که آخوند از دی و جنگ سالم دراومده و فقط ما مردم له شدیم؟ سوالم اینه چرا تحمل کردیم این توالیِ زجر و دردو ولی وعده‌ها عملی نشد؟ شما بخاطر همین حرف زدنم، مثل سپاه و بقیه نهاداشون میخواین خفه کنین صدامو. چرا؟ چون حرفام برعکس روایت و اسپیس و توییتاتونه که بهشت برین نشون دادین و الان تخــــمی‌تر شده اوضاع. تو سه ماهی که نبودم دویست سیصد نفر آنفالوم کردن. حداقل اینقد شرف نداشتین که بزارین بیام و بعد تخریب و دروغ ببافین پشتم. الانم که برگشتم یه عده دیگه شروع کردن. من حقیقت و چیزی که درک میکنم رو میگم همیشه. قبل جنگ موضع و انتقادام همین بود از آقای پهلوی و جریان اپوزوسیون. هرکسی که ادعا میکرد اپوزوسیونه و نظام داره میوفته و کمک لازم نیست، همین حرفارو میزدم راجبش، چون ایران مهمه واسم. حتی وقتی از کارای ایران اینترنشنال انتقاد میکنم، همینم تحمل نمیکنن! توییتام هستش یه هفته قبل جنگ. همه این اتفاقا که افتاد رو گفته بودم. منی که داخلم تحلیلم از #واقعیت و اتفاقای جنگ و بعدش درست بود، الانم همونجوری دارم میبینم.(توی یه توییت دیگه میزارم اسکرینای حرفام قبل جنگ) یک درصد فکر نمیکنین که شاید شما دچار اشتباه ادراکی شدین که از جنگ قبلی تا دی و جنگ الان اشتباه دراومده همه حرفاتون؟ جنگ قبلی گفتین این مردم پریدن بغل آخوند ولی دی‌ماه رو دیدم، الانم به همون مردم باز میگین پریدن بغل آخوند. شهری مثل مشهد نمیتونه پنج میلیون جمعیت داشته باشه که جنگ قبلی بیان خیابون، توی دی حداقل یه میلیون بیاد و تا قبل عید هم همون جمعیت خیابونو بگیره دستش تو تجمعا. بجای حمله بخاطر گفتن این چیزا، بشینین فکر کنین کجا رو اشتباه رفتیم و چیکار میتونیم بکنیم برای اعتراضای بعدی. چون حس میکنم اعتراضات بعدی خیلی نزدیکه بهمون! میخوایم دوباره همون اشتباهات رو بکنیم؟ اینقدر میگم ایرادات رو تا یه گوشی بشنوه، چون آیندمون بستگی داره بهشون هر آدمی یه کششی داره. یه دلیل که دیر برگشتم این بود که پولِ خریدن بسته اینترنتِ خالی رو نداشتم. هر روزش دلم اینجا بود. فک میکردم بیام میتونیم مثل قبل جنگ موثر باشیم. نمیدونستم اگه بگم داریم بگا میریم، میخواین بگین نه سیاه‌بازی میکنه. نمیدونستم اگه به عنوان بچه داخل حرفاتونو تکرار نکنم، میگین دستگیر شده و مجبوره بگه. نمیدونستم برای گفتن واقعیتی که زندگیش میکنم، میگین داره ناامیدی پخش میکنه. هرجوری هست میخواین روایت خودتونو به کرسی بشونین. حاضرین هرکاری بکنین، سینه‌خیز برین ولی نگین شاید اشتباه متوجه شرایط شده بودین. من خودم میدونم چیکارا کردم برای ایرانمون و چندچندم با این نظام و پوست‌اندازیش که ترسمه امروز! من آزادی ایرانو میخوام و اگه حتی مخالف فکریم بتونه کاری بکنه، حمایتش میکنم دوباره. چون ایران مهمه نه من و عقیدم! ولی اینکاره نیست اپوزوسیون و دنیام بیلاخ داد بهمون. حتی جنگ دوباره شروع شه بازم شرط میبندم اپوزوسیون گزینه‌ی آمریکا نیست. مهر خیلیا از دلم رفته. امیدوارم دوطرفه باشه! من از فراخوان آقای پهلوی حمایت کردم، ولی مثل شما اصولم رو فراموش نکردم و نمیکنم. یه تشکرم میکنم از همه کسایی که لطف داشتن بهم و هوامو داشتن. سرتون سلامت 🖤 بازم خواهش میکنم کامنت فدایت شوم نزارین. منظورمو درک کنین #پاینده_ایران #سرباز_حقیقت

#حسین_شنبه‌زاده از زندان اوین سلام رسوند به همه و گفت بهتون بگم: «هیچ شادی نیست اندر این جهان برتر از دیدار رویِ دوستان هیچ تلخی نیست بر دل تلخ‌تر از فراقِ دوستانِ پرهنر بی‌نهایت دلم براتون تنگه. امیدوارم هرچه زودتر ببینم‌تون، به آزادی و شادی.»