Sabitlenmiş Tweet
Galatasaray, Olası Yves Bissouma Hamlesi ve Mauro Icardi
Galatasaray geçen sezon Lemina–Torreira–Gabriel Sara üçlüsüyle merkezde kompaktlık ve dengeyi buldu. Lemina’nın gelişi, bu yapıyı belirgin biçimde olgunlaştırdı. Ancak 50–60 maçlık bir sezonda bu tempoyu üçlüye sürekli bindirmek sürdürülebilir görünmüyor. Çünkü mevcut alternatifler (ör. Berkan, Kaan Ayhan) önemli isimler olsalar da profilleri itibari ile aynı oyun kalitesini sunabilecek isimler değiller.
Burada devreye bir "what if" senaryosu giriyor:
Eğer sözleşme şartları nedeniyle kelepir sayılabilecek Bissouma fırsatı masaya gelirse ve Okan Buruk, Icardi’yi her koşulda sahada tutmak istiyorsa, domino taşları nereye devrilir?
Bence cevap: 4-4-2 Diamond.
Ama amaç kimseyi kulübeye atmak değil; tam tersine eldeki oyuncuların öne çıkan meziyetlerini kullanmaya devam edilmesine olanak verecek bir çözüm üretmek.
Diamond’da temel çerçeve:
6: Lemina / Bissouma
İçler: Torreira + Sara (gerektiğinde Bissouma içe de kayabilir)
10: Leroy Sané (hibrit), alternatif: Sara ve Yunus Akgün (8.5 & 10)
Forvet: Icardi + Osimhen
Bu kurgu “kanatsız” görünür ama oyunun içinde kanatlarını kendi üretmeye açıktır.
Sane'nin iç koridorları kullanma becerisini kullanarak merkezde oyun kurmayı kolaylaştırmak; gerektiğinde genişleyip çizgiye yakınlaşmasını sağlamak oyuncuya bir konfor alanı yaratabilir.
Sara'nın, iç koridordan atabileceği koşular + yan toplarla ceza sahasında Icardi & Osimhen ikilisine yapabileceği servisler güçlü bir oyun senaryosunu beraberinde getirebilir. (Norwich’te sağ önde iç koridora kayarak oyun kurucu edasıyla oynadığı için ona doğal gelmesini beklediğim bir düzen.)
Yunus Akgün, Enzo Maresca döneminde Leicester’da 8.5 ve 10 rollerinde oynadı. Dar alanda dikine gidebilmesi, merkez oynarken de oyunu kanatlaştırabilmesi Diamond’ın tam aradığı set. Hem 10’un hem de iç 8’lerin alternatifi olabilir, küstürülmez; değeri korunur. Çilingir rolünde farklı maçlarda anahtar olabilir.
Genişlik ve tempo için bek profilleri hazır: Barış Alper, Sallai, Jakobs, Eren. Böylece topa sahipken yapı kolayca 3-4-1-2’ye kırılabilir ve bu oyuncuların kanat bek olarak çizgi oyunu becerilerinden faydalanmış olursunuz.
3-4-1-2 geçişlerinde:
Lemina, stoperlerin (Abdülkerim–Davinson) arasına girer.
Önlerinde Torreira + Sara veya Bissouma + Torreira.
Kenarlarda yükselen bekler.
On numara pozisyonunda Sané/Yunus.
En uçta Icardi + Osimhen.
Savunma geçişlerinde tekrar 4-4-2’nin dar kompakt hattına dönülebilir. Hibrit akışın bu formasyonun doğasında olması eldeki isimlere bakarsak en büyük artı olarak kabul edilebilir.
Elbette 4-4-2 Diamond, Bissouma olmadan da uygulanabilir. Fakat Bissouma hem merkezde yükü paylaşır hem de oyunun ritmini yukarı çeker (Farklı formasyonlarda merkez eksiğiniz olduğunda aynı oyun kalitesini devam ettirecek alternatife sahip olursunuz).
Bu tek doğru değil, benim eldeki malzeme ve teknik ekibin Icardi’yi sahada tutma önceliğini yorumlama şeklim.
Ama şu kesin: Bissouma + Diamond 4-4-2, Icardi–Osimhen ikilisini aynı anda olumlu şekilde kullanmayı mümkün kılarken, Sané, Sara ve Yunus’un özgün meziyetlerini de sahada tutan az sayıdaki şablondan biri; üstelik bunu yaparken de merkez üçlüsüyle kompaktlaştırdığınız savunmanızda, size zaafiyet oluşturmuyor oluşu çok önemli bir etken.
Bu yüzden Bissouma kalitesinde bir oyuncuyu sadece bir transfer değil, düzenin kaldıraçı olarak görüyorum.
Ve işin en hoş tarafı:
4-4-2 Diamond Galatasaray için tek bir şablon değil; maç içinde 3-4-1-2’ye, gerektiğinde klasik 4-4-2’ye, hatta başka varyasyonlara evrilebilen esnek bir sistem.
Bissouma transferi bu esnekliği sürdürülebilir kılabilir.
Ayrıca bu senaryo, kulübün transfer stratejisinde de büyük fark yaratır. Çünkü bu düzen sayesinde maliyetli stoper ya da sağ bek hamlelerini “tek çıkar yol” gibi görmek zorunda kalmazsınız. Örneğin ismi geçen Wilfried Singo gibi bir oyuncuyla anlaşamazsanız, çok büyük maliyetli bir transfer yerine orta sahaya yapılacak bu ekleme, hem rotasyonu güçlendirir hem de farklı sorunları çözer.
Türkçe
