Bert

100 dagen kabinet-Jetten I? Voor veel Nederlanders voelen die 100 dagen vooral als 100 dagen van meer lasten, meer onzekerheid en minder vertrouwen in de politiek. Terwijl er gesproken wordt over vooruitgang, zien veel burgers hun belastingdruk verder oplopen. De motorrijtuigenbelasting voor camperbezitters is fors verhoogd, energiekosten blijven hoog, boodschappen zijn duurder dan ooit en boetes worden steeds verder verhoogd. Daarnaast stroomt er iedere dag weer miljoenen euro's de staatskas in via accijnzen op brandstof, energie, alcohol en tabak. De overheid profiteert van stijgende prijzen, terwijl burgers steeds dieper in de buidel moeten tasten om hun dagelijkse leven betaalbaar te houden. Er wordt gesproken over meer woningen, maar de woningnood is nog steeds enorm. Er wordt gesproken over gelijke kansen, terwijl steeds meer ouderen, werkenden en middeninkomens moeite hebben om financieel rond te komen. Ook op het gebied van migratie en asiel zien veel Nederlanders dat problemen eerder toenemen dan afnemen. De druk op woningen, voorzieningen en publieke middelen blijft groot, terwijl kritische geluiden daarover vaak worden weggezet in plaats van serieus genomen. Daarnaast gaan er miljarden euro's naar Europese plannen, internationale projecten, defensie-uitgaven en buitenlandse belangen, terwijl veel Nederlanders zich afvragen waarom hun eigen problemen niet eerst worden opgelost. Een regering hoort er in de eerste plaats te zijn voor haar eigen inwoners. Veel mensen hebben inmiddels het gevoel dat zij steeds meer betalen, steeds minder terugkrijgen en steeds minder gehoord worden. Een goed bestuur is er niet om burgers steeds verder te belasten, maar om zorgvuldig met belastinggeld om te gaan en waar mogelijk lasten terug te geven aan de mensen die het geld hebben opgebracht. Nederlanders werken hard voor hun inkomen en mogen verwachten dat de overheid hun welvaart beschermt in plaats van verder uitholt. Na 100 dagen is de conclusie voor veel Nederlanders dan ook niet dat er vooruitgang is geboekt, maar dat de afstand tussen politiek en burger opnieuw groter is geworden. Nederland verdient bestuur dat luistert, problemen oplost, belastinggeld zorgvuldig besteedt, lasten verlaagt en de belangen van de eigen bevolking weer voorop zet.

Samen met @JuisteAntwoord beschermen we mensen en onze vrijheid.

100 dagen kabinet-Jetten I. 100 dagen vooruitgang door samenwerking. Van meer woningen tot beter onderwijs. En van gelijke kansen tot een sterk Europa Zie hoe het wél kan👇

100 dagen kabinet-Jetten I? Voor veel Nederlanders voelen die 100 dagen vooral als 100 dagen van meer lasten, meer onzekerheid en minder vertrouwen in de politiek. Terwijl er gesproken wordt over vooruitgang, zien veel burgers hun belastingdruk verder oplopen. De motorrijtuigenbelasting voor camperbezitters is fors verhoogd, energiekosten blijven hoog, boodschappen zijn duurder dan ooit en boetes worden steeds verder verhoogd. Daarnaast stroomt er iedere dag weer miljoenen euro's de staatskas in via accijnzen op brandstof, energie, alcohol en tabak. De overheid profiteert van stijgende prijzen, terwijl burgers steeds dieper in de buidel moeten tasten om hun dagelijkse leven betaalbaar te houden. Er wordt gesproken over meer woningen, maar de woningnood is nog steeds enorm. Er wordt gesproken over gelijke kansen, terwijl steeds meer ouderen, werkenden en middeninkomens moeite hebben om financieel rond te komen. Ook op het gebied van migratie en asiel zien veel Nederlanders dat problemen eerder toenemen dan afnemen. De druk op woningen, voorzieningen en publieke middelen blijft groot, terwijl kritische geluiden daarover vaak worden weggezet in plaats van serieus genomen. Daarnaast gaan er miljarden euro's naar Europese plannen, internationale projecten, defensie-uitgaven en buitenlandse belangen, terwijl veel Nederlanders zich afvragen waarom hun eigen problemen niet eerst worden opgelost. Een regering hoort er in de eerste plaats te zijn voor haar eigen inwoners. Veel mensen hebben inmiddels het gevoel dat zij steeds meer betalen, steeds minder terugkrijgen en steeds minder gehoord worden. Een goed bestuur is er niet om burgers steeds verder te belasten, maar om zorgvuldig met belastinggeld om te gaan en waar mogelijk lasten terug te geven aan de mensen die het geld hebben opgebracht. Nederlanders werken hard voor hun inkomen en mogen verwachten dat de overheid hun welvaart beschermt in plaats van verder uitholt. Na 100 dagen is de conclusie voor veel Nederlanders dan ook niet dat er vooruitgang is geboekt, maar dat de afstand tussen politiek en burger opnieuw groter is geworden. Nederland verdient bestuur dat luistert, problemen oplost, belastinggeld zorgvuldig besteedt, lasten verlaagt en de belangen van de eigen bevolking weer voorop zet.

Samen met de @VVD werken we aan meer vrijheid en veiligheid.

100 dagen kabinet-Jetten I? Voor veel Nederlanders voelen die 100 dagen vooral als 100 dagen van meer lasten, meer onzekerheid en minder vertrouwen in de politiek. Terwijl er gesproken wordt over vooruitgang, zien veel burgers hun belastingdruk verder oplopen. De motorrijtuigenbelasting voor camperbezitters is fors verhoogd, energiekosten blijven hoog, boodschappen zijn duurder dan ooit en boetes worden steeds verder verhoogd. Daarnaast stroomt er iedere dag weer miljoenen euro's de staatskas in via accijnzen op brandstof, energie, alcohol en tabak. De overheid profiteert van stijgende prijzen, terwijl burgers steeds dieper in de buidel moeten tasten om hun dagelijkse leven betaalbaar te houden. Er wordt gesproken over meer woningen, maar de woningnood is nog steeds enorm. Er wordt gesproken over gelijke kansen, terwijl steeds meer ouderen, werkenden en middeninkomens moeite hebben om financieel rond te komen. Ook op het gebied van migratie en asiel zien veel Nederlanders dat problemen eerder toenemen dan afnemen. De druk op woningen, voorzieningen en publieke middelen blijft groot, terwijl kritische geluiden daarover vaak worden weggezet in plaats van serieus genomen. Daarnaast gaan er miljarden euro's naar Europese plannen, internationale projecten, defensie-uitgaven en buitenlandse belangen, terwijl veel Nederlanders zich afvragen waarom hun eigen problemen niet eerst worden opgelost. Een regering hoort er in de eerste plaats te zijn voor haar eigen inwoners. Veel mensen hebben inmiddels het gevoel dat zij steeds meer betalen, steeds minder terugkrijgen en steeds minder gehoord worden. Een goed bestuur is er niet om burgers steeds verder te belasten, maar om zorgvuldig met belastinggeld om te gaan en waar mogelijk lasten terug te geven aan de mensen die het geld hebben opgebracht. Nederlanders werken hard voor hun inkomen en mogen verwachten dat de overheid hun welvaart beschermt in plaats van verder uitholt. Na 100 dagen is de conclusie voor veel Nederlanders dan ook niet dat er vooruitgang is geboekt, maar dat de afstand tussen politiek en burger opnieuw groter is geworden. Nederland verdient bestuur dat luistert, problemen oplost, belastinggeld zorgvuldig besteedt, lasten verlaagt en de belangen van de eigen bevolking weer voorop zet.

Samen met het @cdavandaag werken we aan een positiever Nederland.

@D66 @MinPres @RobJetten Vertrouwen is nog 22% hoe durven ze dit te plaatsen

100 dagen kabinet-Jetten I? Voor veel Nederlanders voelen die 100 dagen vooral als 100 dagen van meer lasten, meer onzekerheid en minder vertrouwen in de politiek. Terwijl er gesproken wordt over vooruitgang, zien veel burgers hun belastingdruk verder oplopen. De motorrijtuigenbelasting voor camperbezitters is fors verhoogd, energiekosten blijven hoog, boodschappen zijn duurder dan ooit en boetes worden steeds verder verhoogd. Daarnaast stroomt er iedere dag weer miljoenen euro's de staatskas in via accijnzen op brandstof, energie, alcohol en tabak. De overheid profiteert van stijgende prijzen, terwijl burgers steeds dieper in de buidel moeten tasten om hun dagelijkse leven betaalbaar te houden. Er wordt gesproken over meer woningen, maar de woningnood is nog steeds enorm. Er wordt gesproken over gelijke kansen, terwijl steeds meer ouderen, werkenden en middeninkomens moeite hebben om financieel rond te komen. Ook op het gebied van migratie en asiel zien veel Nederlanders dat problemen eerder toenemen dan afnemen. De druk op woningen, voorzieningen en publieke middelen blijft groot, terwijl kritische geluiden daarover vaak worden weggezet in plaats van serieus genomen. Daarnaast gaan er miljarden euro's naar Europese plannen, internationale projecten, defensie-uitgaven en buitenlandse belangen, terwijl veel Nederlanders zich afvragen waarom hun eigen problemen niet eerst worden opgelost. Een regering hoort er in de eerste plaats te zijn voor haar eigen inwoners. Veel mensen hebben inmiddels het gevoel dat zij steeds meer betalen, steeds minder terugkrijgen en steeds minder gehoord worden. Een goed bestuur is er niet om burgers steeds verder te belasten, maar om zorgvuldig met belastinggeld om te gaan en waar mogelijk lasten terug te geven aan de mensen die het geld hebben opgebracht. Nederlanders werken hard voor hun inkomen en mogen verwachten dat de overheid hun welvaart beschermt in plaats van verder uitholt. Na 100 dagen is de conclusie voor veel Nederlanders dan ook niet dat er vooruitgang is geboekt, maar dat de afstand tussen politiek en burger opnieuw groter is geworden. Nederland verdient bestuur dat luistert, problemen oplost, belastinggeld zorgvuldig besteedt, lasten verlaagt en de belangen van de eigen bevolking weer voorop zet.

100 dagen kabinet-Jetten I? Voor veel Nederlanders voelen die 100 dagen vooral als 100 dagen van meer lasten, meer onzekerheid en minder vertrouwen in de politiek. Terwijl er gesproken wordt over vooruitgang, zien veel burgers hun belastingdruk verder oplopen. De motorrijtuigenbelasting voor camperbezitters is fors verhoogd, energiekosten blijven hoog, boodschappen zijn duurder dan ooit en boetes worden steeds verder verhoogd. Daarnaast stroomt er iedere dag weer miljoenen euro's de staatskas in via accijnzen op brandstof, energie, alcohol en tabak. De overheid profiteert van stijgende prijzen, terwijl burgers steeds dieper in de buidel moeten tasten om hun dagelijkse leven betaalbaar te houden. Er wordt gesproken over meer woningen, maar de woningnood is nog steeds enorm. Er wordt gesproken over gelijke kansen, terwijl steeds meer ouderen, werkenden en middeninkomens moeite hebben om financieel rond te komen. Ook op het gebied van migratie en asiel zien veel Nederlanders dat problemen eerder toenemen dan afnemen. De druk op woningen, voorzieningen en publieke middelen blijft groot, terwijl kritische geluiden daarover vaak worden weggezet in plaats van serieus genomen. Daarnaast gaan er miljarden euro's naar Europese plannen, internationale projecten, defensie-uitgaven en buitenlandse belangen, terwijl veel Nederlanders zich afvragen waarom hun eigen problemen niet eerst worden opgelost. Een regering hoort er in de eerste plaats te zijn voor haar eigen inwoners. Veel mensen hebben inmiddels het gevoel dat zij steeds meer betalen, steeds minder terugkrijgen en steeds minder gehoord worden. Een goed bestuur is er niet om burgers steeds verder te belasten, maar om zorgvuldig met belastinggeld om te gaan en waar mogelijk lasten terug te geven aan de mensen die het geld hebben opgebracht. Nederlanders werken hard voor hun inkomen en mogen verwachten dat de overheid hun welvaart beschermt in plaats van verder uitholt. Na 100 dagen is de conclusie voor veel Nederlanders dan ook niet dat er vooruitgang is geboekt, maar dat de afstand tussen politiek en burger opnieuw groter is geworden. Nederland verdient bestuur dat luistert, problemen oplost, belastinggeld zorgvuldig besteedt, lasten verlaagt en de belangen van de eigen bevolking weer voorop zet.

Een belangrijke stap naar meer grip op migratie. Wie geen recht heeft om in Europa te blijven, moet terugkeren. Sneller, duidelijker en effectiever. Goed dat we als Nederland hier stevig op hebben ingezet. Nu snel aan de slag met de uitvoering.

100 dagen kabinet-Jetten I? Voor veel Nederlanders voelen die 100 dagen vooral als 100 dagen van meer lasten, meer onzekerheid en minder vertrouwen in de politiek. Terwijl er gesproken wordt over vooruitgang, zien veel burgers hun belastingdruk verder oplopen. De motorrijtuigenbelasting voor camperbezitters is fors verhoogd, energiekosten blijven hoog, boodschappen zijn duurder dan ooit en boetes worden steeds verder verhoogd. Daarnaast stroomt er iedere dag weer miljoenen euro's de staatskas in via accijnzen op brandstof, energie, alcohol en tabak. De overheid profiteert van stijgende prijzen, terwijl burgers steeds dieper in de buidel moeten tasten om hun dagelijkse leven betaalbaar te houden. Er wordt gesproken over meer woningen, maar de woningnood is nog steeds enorm. Er wordt gesproken over gelijke kansen, terwijl steeds meer ouderen, werkenden en middeninkomens moeite hebben om financieel rond te komen. Ook op het gebied van migratie en asiel zien veel Nederlanders dat problemen eerder toenemen dan afnemen. De druk op woningen, voorzieningen en publieke middelen blijft groot, terwijl kritische geluiden daarover vaak worden weggezet in plaats van serieus genomen. Daarnaast gaan er miljarden euro's naar Europese plannen, internationale projecten, defensie-uitgaven en buitenlandse belangen, terwijl veel Nederlanders zich afvragen waarom hun eigen problemen niet eerst worden opgelost. Een regering hoort er in de eerste plaats te zijn voor haar eigen inwoners. Veel mensen hebben inmiddels het gevoel dat zij steeds meer betalen, steeds minder terugkrijgen en steeds minder gehoord worden. Een goed bestuur is er niet om burgers steeds verder te belasten, maar om zorgvuldig met belastinggeld om te gaan en waar mogelijk lasten terug te geven aan de mensen die het geld hebben opgebracht. Nederlanders werken hard voor hun inkomen en mogen verwachten dat de overheid hun welvaart beschermt in plaats van verder uitholt. Na 100 dagen is de conclusie voor veel Nederlanders dan ook niet dat er vooruitgang is geboekt, maar dat de afstand tussen politiek en burger opnieuw groter is geworden. Nederland verdient bestuur dat luistert, problemen oplost, belastinggeld zorgvuldig besteedt, lasten verlaagt en de belangen van de eigen bevolking weer voorop zet.

Met groeiende verbazing kijk ik naar de staat van de Nederlandse politiek en de richting waarin ons land zich ontwikkelt. Terwijl steeds meer Nederlanders moeite hebben om hun energierekening, boodschappen, zorgpremie, huur of hypotheek te betalen, lijken politieke partijen vooral bezig met plannen, beloftes en miljardenuitgaven waarvan de gewone burger zich afvraagt wat hij er zelf van terugziet. Er gaan miljarden euro’s naar defensie, internationale conflicten, ontwikkelingshulp en de opvang van asielzoekers. Tegelijkertijd worden Nederlandse burgers geconfronteerd met steeds hogere belastingen, accijnzen, heffingen, boetes en andere lastenverzwaringen. Veel mensen hebben het gevoel dat zij steeds verder worden uitgeknepen om deze uitgaven mogelijk te maken. De middenklasse, gepensioneerden, ondernemers en werkenden vormen al jarenlang de financiële ruggengraat van ons land. Juist deze groepen ervaren dat zij steeds meer betalen, terwijl voorzieningen onder druk staan, woningtekorten oplopen en de koopkracht achterblijft. Politieke partijen lijken bovendien steeds verder verwijderd te raken van de dagelijkse realiteit. D66 spreekt over de bouw van tien nieuwe steden, terwijl Nederland nu al kampt met een enorme woningcrisis, stikstofproblemen, netcongestie en een tekort aan personeel. Veel burgers vragen zich af hoe dergelijke plannen ooit gerealiseerd moeten worden. Het CDA spreekt veel over fatsoen en verbinding. Fatsoen is belangrijk, maar fatsoen alleen lost geen woningtekort op, verlaagt geen belastingen en zorgt niet voor betaalbare zorg of energie. Besturen vraagt ook om concrete keuzes en resultaten. De VVD heeft jarenlang een leidende rol gespeeld in opeenvolgende kabinetten. Veel Nederlanders constateren dat problemen op het gebied van wonen, migratie, koopkracht en uitvoeringsorganisaties in die periode niet zijn opgelost en in sommige gevallen juist groter zijn geworden. Dat leidt tot frustratie en een afnemend vertrouwen in de politiek. Daarnaast maak ik mij grote zorgen over de manier waarop politieke partijen elkaar steeds vaker uitsluiten. In een democratie hoort de uitslag van verkiezingen gerespecteerd te worden. Politieke partijen zouden bereid moeten zijn om met elkaar in gesprek te gaan en samen te werken, ook wanneer er grote verschillen van inzicht bestaan. Het op voorhand uitsluiten van partijen zorgt ervoor dat grote groepen kiezers zich niet gehoord voelen. Daarmee groeit de afstand tussen burger en politiek verder. Democratie is niet bedoeld om andersdenkenden buiten spel te zetten, maar juist om verschillende opvattingen samen te brengen en te zoeken naar oplossingen die het land vooruithelpen. Veel Nederlanders hebben het gevoel dat politieke voorkeuren tegenwoordig belangrijker zijn geworden dan het oplossen van problemen. Dat ondermijnt het vertrouwen in de democratie en versterkt het beeld dat de politiek vooral met zichzelf bezig is. Steeds meer burgers ervaren daarnaast dat de overheid vooral gericht lijkt op het innen van geld. Belastingen stijgen, boetes worden hoger, nieuwe heffingen worden ingevoerd en steeds meer mensen krijgen het gevoel dat zij worden gezien als inkomstenbron in plaats van als burgers die bescherming en ondersteuning verdienen. Nederland heeft behoefte aan een overheid die weer prioriteit geeft aan haar eigen inwoners. Een overheid die zorgt voor betaalbare woningen, een beheersbaar migratiebeleid, een betrouwbare energievoorziening, goede zorg, een sterke economie en een belastingstelsel dat eerlijk, begrijpelijk en betaalbaar is. Vertrouwen win je niet met nieuwe slogans, campagnes of verkiezingsbeloftes. Vertrouwen win je door problemen daadwerkelijk op te lossen, afspraken na te komen en zichtbaar resultaten te behalen. De Nederlandse bevolking verdient een politiek die luistert, verbindt en bestuurt. Niet een politiek die verdeeldheid vergroot, verantwoordelijkheid doorschuift of steeds opnieuw de rekening neerlegt bij dezelfde groep mensen.

Onze veiligheid is verbonden met ontwikkelingen buiten Europa. Daarom versterken we onze partnerschappen in de Indo-Pacific. In Singapore sprak ik met collega’s uit Japan, Zuid-Korea en India over onze samenwerking op defensie, technologie en innovatie: ⤵️ fd.nl/politiek/15982…

Met groeiende verbazing kijk ik naar de staat van de Nederlandse politiek en de richting waarin ons land zich ontwikkelt. Terwijl steeds meer Nederlanders moeite hebben om hun energierekening, boodschappen, zorgpremie, huur of hypotheek te betalen, lijken politieke partijen vooral bezig met plannen, beloftes en miljardenuitgaven waarvan de gewone burger zich afvraagt wat hij er zelf van terugziet. Er gaan miljarden euro’s naar defensie, internationale conflicten, ontwikkelingshulp en de opvang van asielzoekers. Tegelijkertijd worden Nederlandse burgers geconfronteerd met steeds hogere belastingen, accijnzen, heffingen, boetes en andere lastenverzwaringen. Veel mensen hebben het gevoel dat zij steeds verder worden uitgeknepen om deze uitgaven mogelijk te maken. De middenklasse, gepensioneerden, ondernemers en werkenden vormen al jarenlang de financiële ruggengraat van ons land. Juist deze groepen ervaren dat zij steeds meer betalen, terwijl voorzieningen onder druk staan, woningtekorten oplopen en de koopkracht achterblijft. Politieke partijen lijken bovendien steeds verder verwijderd te raken van de dagelijkse realiteit. D66 spreekt over de bouw van tien nieuwe steden, terwijl Nederland nu al kampt met een enorme woningcrisis, stikstofproblemen, netcongestie en een tekort aan personeel. Veel burgers vragen zich af hoe dergelijke plannen ooit gerealiseerd moeten worden. Het CDA spreekt veel over fatsoen en verbinding. Fatsoen is belangrijk, maar fatsoen alleen lost geen woningtekort op, verlaagt geen belastingen en zorgt niet voor betaalbare zorg of energie. Besturen vraagt ook om concrete keuzes en resultaten. De VVD heeft jarenlang een leidende rol gespeeld in opeenvolgende kabinetten. Veel Nederlanders constateren dat problemen op het gebied van wonen, migratie, koopkracht en uitvoeringsorganisaties in die periode niet zijn opgelost en in sommige gevallen juist groter zijn geworden. Dat leidt tot frustratie en een afnemend vertrouwen in de politiek. Daarnaast maak ik mij grote zorgen over de manier waarop politieke partijen elkaar steeds vaker uitsluiten. In een democratie hoort de uitslag van verkiezingen gerespecteerd te worden. Politieke partijen zouden bereid moeten zijn om met elkaar in gesprek te gaan en samen te werken, ook wanneer er grote verschillen van inzicht bestaan. Het op voorhand uitsluiten van partijen zorgt ervoor dat grote groepen kiezers zich niet gehoord voelen. Daarmee groeit de afstand tussen burger en politiek verder. Democratie is niet bedoeld om andersdenkenden buiten spel te zetten, maar juist om verschillende opvattingen samen te brengen en te zoeken naar oplossingen die het land vooruithelpen. Veel Nederlanders hebben het gevoel dat politieke voorkeuren tegenwoordig belangrijker zijn geworden dan het oplossen van problemen. Dat ondermijnt het vertrouwen in de democratie en versterkt het beeld dat de politiek vooral met zichzelf bezig is. Steeds meer burgers ervaren daarnaast dat de overheid vooral gericht lijkt op het innen van geld. Belastingen stijgen, boetes worden hoger, nieuwe heffingen worden ingevoerd en steeds meer mensen krijgen het gevoel dat zij worden gezien als inkomstenbron in plaats van als burgers die bescherming en ondersteuning verdienen. Nederland heeft behoefte aan een overheid die weer prioriteit geeft aan haar eigen inwoners. Een overheid die zorgt voor betaalbare woningen, een beheersbaar migratiebeleid, een betrouwbare energievoorziening, goede zorg, een sterke economie en een belastingstelsel dat eerlijk, begrijpelijk en betaalbaar is. Vertrouwen win je niet met nieuwe slogans, campagnes of verkiezingsbeloftes. Vertrouwen win je door problemen daadwerkelijk op te lossen, afspraken na te komen en zichtbaar resultaten te behalen. De Nederlandse bevolking verdient een politiek die luistert, verbindt en bestuurt. Niet een politiek die verdeeldheid vergroot, verantwoordelijkheid doorschuift of steeds opnieuw de rekening neerlegt bij dezelfde groep mensen.

Vanmiddag debatteer ik in de Tweede Kamer over de Wet verhoging van het aantal eilandsraadsleden en eilandgedeputeerden. Lees meer: tweedekamer.nl/debat_en_verga… @2eKamertweets

Met groeiende verbazing kijk ik naar de staat van de Nederlandse politiek en de richting waarin ons land zich ontwikkelt. Terwijl steeds meer Nederlanders moeite hebben om hun energierekening, boodschappen, zorgpremie, huur of hypotheek te betalen, lijken politieke partijen vooral bezig met plannen, beloftes en miljardenuitgaven waarvan de gewone burger zich afvraagt wat hij er zelf van terugziet. Er gaan miljarden euro’s naar defensie, internationale conflicten, ontwikkelingshulp en de opvang van asielzoekers. Tegelijkertijd worden Nederlandse burgers geconfronteerd met steeds hogere belastingen, accijnzen, heffingen, boetes en andere lastenverzwaringen. Veel mensen hebben het gevoel dat zij steeds verder worden uitgeknepen om deze uitgaven mogelijk te maken. De middenklasse, gepensioneerden, ondernemers en werkenden vormen al jarenlang de financiële ruggengraat van ons land. Juist deze groepen ervaren dat zij steeds meer betalen, terwijl voorzieningen onder druk staan, woningtekorten oplopen en de koopkracht achterblijft. Politieke partijen lijken bovendien steeds verder verwijderd te raken van de dagelijkse realiteit. D66 spreekt over de bouw van tien nieuwe steden, terwijl Nederland nu al kampt met een enorme woningcrisis, stikstofproblemen, netcongestie en een tekort aan personeel. Veel burgers vragen zich af hoe dergelijke plannen ooit gerealiseerd moeten worden. Het CDA spreekt veel over fatsoen en verbinding. Fatsoen is belangrijk, maar fatsoen alleen lost geen woningtekort op, verlaagt geen belastingen en zorgt niet voor betaalbare zorg of energie. Besturen vraagt ook om concrete keuzes en resultaten. De VVD heeft jarenlang een leidende rol gespeeld in opeenvolgende kabinetten. Veel Nederlanders constateren dat problemen op het gebied van wonen, migratie, koopkracht en uitvoeringsorganisaties in die periode niet zijn opgelost en in sommige gevallen juist groter zijn geworden. Dat leidt tot frustratie en een afnemend vertrouwen in de politiek. Daarnaast maak ik mij grote zorgen over de manier waarop politieke partijen elkaar steeds vaker uitsluiten. In een democratie hoort de uitslag van verkiezingen gerespecteerd te worden. Politieke partijen zouden bereid moeten zijn om met elkaar in gesprek te gaan en samen te werken, ook wanneer er grote verschillen van inzicht bestaan. Het op voorhand uitsluiten van partijen zorgt ervoor dat grote groepen kiezers zich niet gehoord voelen. Daarmee groeit de afstand tussen burger en politiek verder. Democratie is niet bedoeld om andersdenkenden buiten spel te zetten, maar juist om verschillende opvattingen samen te brengen en te zoeken naar oplossingen die het land vooruithelpen. Veel Nederlanders hebben het gevoel dat politieke voorkeuren tegenwoordig belangrijker zijn geworden dan het oplossen van problemen. Dat ondermijnt het vertrouwen in de democratie en versterkt het beeld dat de politiek vooral met zichzelf bezig is. Steeds meer burgers ervaren daarnaast dat de overheid vooral gericht lijkt op het innen van geld. Belastingen stijgen, boetes worden hoger, nieuwe heffingen worden ingevoerd en steeds meer mensen krijgen het gevoel dat zij worden gezien als inkomstenbron in plaats van als burgers die bescherming en ondersteuning verdienen. Nederland heeft behoefte aan een overheid die weer prioriteit geeft aan haar eigen inwoners. Een overheid die zorgt voor betaalbare woningen, een beheersbaar migratiebeleid, een betrouwbare energievoorziening, goede zorg, een sterke economie en een belastingstelsel dat eerlijk, begrijpelijk en betaalbaar is. Vertrouwen win je niet met nieuwe slogans, campagnes of verkiezingsbeloftes. Vertrouwen win je door problemen daadwerkelijk op te lossen, afspraken na te komen en zichtbaar resultaten te behalen. De Nederlandse bevolking verdient een politiek die luistert, verbindt en bestuurt. Niet een politiek die verdeeldheid vergroot, verantwoordelijkheid doorschuift of steeds opnieuw de rekening neerlegt bij dezelfde groep mensen.

#WNLopzondag @eenblikopdenos @rubenbrekelmans woedend op @NOS en #buitenhof hoe ze met knippen en plakken het nieuws manipuleren.

Met groeiende verbazing kijk ik naar de staat van de Nederlandse politiek en de richting waarin ons land zich ontwikkelt. Terwijl steeds meer Nederlanders moeite hebben om hun energierekening, boodschappen, zorgpremie, huur of hypotheek te betalen, lijken politieke partijen vooral bezig met plannen, beloftes en miljardenuitgaven waarvan de gewone burger zich afvraagt wat hij er zelf van terugziet. Er gaan miljarden euro’s naar defensie, internationale conflicten, ontwikkelingshulp en de opvang van asielzoekers. Tegelijkertijd worden Nederlandse burgers geconfronteerd met steeds hogere belastingen, accijnzen, heffingen, boetes en andere lastenverzwaringen. Veel mensen hebben het gevoel dat zij steeds verder worden uitgeknepen om deze uitgaven mogelijk te maken. De middenklasse, gepensioneerden, ondernemers en werkenden vormen al jarenlang de financiële ruggengraat van ons land. Juist deze groepen ervaren dat zij steeds meer betalen, terwijl voorzieningen onder druk staan, woningtekorten oplopen en de koopkracht achterblijft. Politieke partijen lijken bovendien steeds verder verwijderd te raken van de dagelijkse realiteit. D66 spreekt over de bouw van tien nieuwe steden, terwijl Nederland nu al kampt met een enorme woningcrisis, stikstofproblemen, netcongestie en een tekort aan personeel. Veel burgers vragen zich af hoe dergelijke plannen ooit gerealiseerd moeten worden. Het CDA spreekt veel over fatsoen en verbinding. Fatsoen is belangrijk, maar fatsoen alleen lost geen woningtekort op, verlaagt geen belastingen en zorgt niet voor betaalbare zorg of energie. Besturen vraagt ook om concrete keuzes en resultaten. De VVD heeft jarenlang een leidende rol gespeeld in opeenvolgende kabinetten. Veel Nederlanders constateren dat problemen op het gebied van wonen, migratie, koopkracht en uitvoeringsorganisaties in die periode niet zijn opgelost en in sommige gevallen juist groter zijn geworden. Dat leidt tot frustratie en een afnemend vertrouwen in de politiek. Daarnaast maak ik mij grote zorgen over de manier waarop politieke partijen elkaar steeds vaker uitsluiten. In een democratie hoort de uitslag van verkiezingen gerespecteerd te worden. Politieke partijen zouden bereid moeten zijn om met elkaar in gesprek te gaan en samen te werken, ook wanneer er grote verschillen van inzicht bestaan. Het op voorhand uitsluiten van partijen zorgt ervoor dat grote groepen kiezers zich niet gehoord voelen. Daarmee groeit de afstand tussen burger en politiek verder. Democratie is niet bedoeld om andersdenkenden buiten spel te zetten, maar juist om verschillende opvattingen samen te brengen en te zoeken naar oplossingen die het land vooruithelpen. Veel Nederlanders hebben het gevoel dat politieke voorkeuren tegenwoordig belangrijker zijn geworden dan het oplossen van problemen. Dat ondermijnt het vertrouwen in de democratie en versterkt het beeld dat de politiek vooral met zichzelf bezig is. Steeds meer burgers ervaren daarnaast dat de overheid vooral gericht lijkt op het innen van geld. Belastingen stijgen, boetes worden hoger, nieuwe heffingen worden ingevoerd en steeds meer mensen krijgen het gevoel dat zij worden gezien als inkomstenbron in plaats van als burgers die bescherming en ondersteuning verdienen. Nederland heeft behoefte aan een overheid die weer prioriteit geeft aan haar eigen inwoners. Een overheid die zorgt voor betaalbare woningen, een beheersbaar migratiebeleid, een betrouwbare energievoorziening, goede zorg, een sterke economie en een belastingstelsel dat eerlijk, begrijpelijk en betaalbaar is. Vertrouwen win je niet met nieuwe slogans, campagnes of verkiezingsbeloftes. Vertrouwen win je door problemen daadwerkelijk op te lossen, afspraken na te komen en zichtbaar resultaten te behalen. De Nederlandse bevolking verdient een politiek die luistert, verbindt en bestuurt. Niet een politiek die verdeeldheid vergroot, verantwoordelijkheid doorschuift of steeds opnieuw de rekening neerlegt bij dezelfde groep mensen.

India en Zuid-Korea zijn belangrijke partners voor Nederland. Met mijn collega’s uit die landen sprak ik vandaag over verdere samenwerking in technologie en de defensie-industrie. Belangrijk voor onze veiligheid en economie.

Met groeiende verbazing kijk ik naar de staat van de Nederlandse politiek en de richting waarin ons land zich ontwikkelt. Terwijl steeds meer Nederlanders moeite hebben om hun energierekening, boodschappen, zorgpremie, huur of hypotheek te betalen, lijken politieke partijen vooral bezig met plannen, beloftes en miljardenuitgaven waarvan de gewone burger zich afvraagt wat hij er zelf van terugziet. Er gaan miljarden euro’s naar defensie, internationale conflicten, ontwikkelingshulp en de opvang van asielzoekers. Tegelijkertijd worden Nederlandse burgers geconfronteerd met steeds hogere belastingen, accijnzen, heffingen, boetes en andere lastenverzwaringen. Veel mensen hebben het gevoel dat zij steeds verder worden uitgeknepen om deze uitgaven mogelijk te maken. De middenklasse, gepensioneerden, ondernemers en werkenden vormen al jarenlang de financiële ruggengraat van ons land. Juist deze groepen ervaren dat zij steeds meer betalen, terwijl voorzieningen onder druk staan, woningtekorten oplopen en de koopkracht achterblijft. Politieke partijen lijken bovendien steeds verder verwijderd te raken van de dagelijkse realiteit. D66 spreekt over de bouw van tien nieuwe steden, terwijl Nederland nu al kampt met een enorme woningcrisis, stikstofproblemen, netcongestie en een tekort aan personeel. Veel burgers vragen zich af hoe dergelijke plannen ooit gerealiseerd moeten worden. Het CDA spreekt veel over fatsoen en verbinding. Fatsoen is belangrijk, maar fatsoen alleen lost geen woningtekort op, verlaagt geen belastingen en zorgt niet voor betaalbare zorg of energie. Besturen vraagt ook om concrete keuzes en resultaten. De VVD heeft jarenlang een leidende rol gespeeld in opeenvolgende kabinetten. Veel Nederlanders constateren dat problemen op het gebied van wonen, migratie, koopkracht en uitvoeringsorganisaties in die periode niet zijn opgelost en in sommige gevallen juist groter zijn geworden. Dat leidt tot frustratie en een afnemend vertrouwen in de politiek. Daarnaast maak ik mij grote zorgen over de manier waarop politieke partijen elkaar steeds vaker uitsluiten. In een democratie hoort de uitslag van verkiezingen gerespecteerd te worden. Politieke partijen zouden bereid moeten zijn om met elkaar in gesprek te gaan en samen te werken, ook wanneer er grote verschillen van inzicht bestaan. Het op voorhand uitsluiten van partijen zorgt ervoor dat grote groepen kiezers zich niet gehoord voelen. Daarmee groeit de afstand tussen burger en politiek verder. Democratie is niet bedoeld om andersdenkenden buiten spel te zetten, maar juist om verschillende opvattingen samen te brengen en te zoeken naar oplossingen die het land vooruithelpen. Veel Nederlanders hebben het gevoel dat politieke voorkeuren tegenwoordig belangrijker zijn geworden dan het oplossen van problemen. Dat ondermijnt het vertrouwen in de democratie en versterkt het beeld dat de politiek vooral met zichzelf bezig is. Steeds meer burgers ervaren daarnaast dat de overheid vooral gericht lijkt op het innen van geld. Belastingen stijgen, boetes worden hoger, nieuwe heffingen worden ingevoerd en steeds meer mensen krijgen het gevoel dat zij worden gezien als inkomstenbron in plaats van als burgers die bescherming en ondersteuning verdienen. Nederland heeft behoefte aan een overheid die weer prioriteit geeft aan haar eigen inwoners. Een overheid die zorgt voor betaalbare woningen, een beheersbaar migratiebeleid, een betrouwbare energievoorziening, goede zorg, een sterke economie en een belastingstelsel dat eerlijk, begrijpelijk en betaalbaar is. Vertrouwen win je niet met nieuwe slogans, campagnes of verkiezingsbeloftes. Vertrouwen win je door problemen daadwerkelijk op te lossen, afspraken na te komen en zichtbaar resultaten te behalen. De Nederlandse bevolking verdient een politiek die luistert, verbindt en bestuurt. Niet een politiek die verdeeldheid vergroot, verantwoordelijkheid doorschuift of steeds opnieuw de rekening neerlegt bij dezelfde groep mensen.

In de afgelopen weken hebben burgemeester Sharon Dijksma en ik elkaar in verschillende overleggen met andere bestuurders gesproken over o.a. het versnellen van de woningbouw en over de uitdagingen in de asielopvang. Die gesprekken deed zij als voorzitter van de @VNGemeenten. Vanmiddag kwam ze op bezoek als burgemeester van Utrecht en spraken we over grote onderwerpen die spelen voor gemeenten en in haar stad, waaronder uiteraard asiel, maar ook jeugdzorg.

Met groeiende verbazing kijk ik naar de staat van de Nederlandse politiek en de richting waarin ons land zich ontwikkelt. Terwijl steeds meer Nederlanders moeite hebben om hun energierekening, boodschappen, zorgpremie, huur of hypotheek te betalen, lijken politieke partijen vooral bezig met plannen, beloftes en miljardenuitgaven waarvan de gewone burger zich afvraagt wat hij er zelf van terugziet. Er gaan miljarden euro’s naar defensie, internationale conflicten, ontwikkelingshulp en de opvang van asielzoekers. Tegelijkertijd worden Nederlandse burgers geconfronteerd met steeds hogere belastingen, accijnzen, heffingen, boetes en andere lastenverzwaringen. Veel mensen hebben het gevoel dat zij steeds verder worden uitgeknepen om deze uitgaven mogelijk te maken. De middenklasse, gepensioneerden, ondernemers en werkenden vormen al jarenlang de financiële ruggengraat van ons land. Juist deze groepen ervaren dat zij steeds meer betalen, terwijl voorzieningen onder druk staan, woningtekorten oplopen en de koopkracht achterblijft. Politieke partijen lijken bovendien steeds verder verwijderd te raken van de dagelijkse realiteit. D66 spreekt over de bouw van tien nieuwe steden, terwijl Nederland nu al kampt met een enorme woningcrisis, stikstofproblemen, netcongestie en een tekort aan personeel. Veel burgers vragen zich af hoe dergelijke plannen ooit gerealiseerd moeten worden. Het CDA spreekt veel over fatsoen en verbinding. Fatsoen is belangrijk, maar fatsoen alleen lost geen woningtekort op, verlaagt geen belastingen en zorgt niet voor betaalbare zorg of energie. Besturen vraagt ook om concrete keuzes en resultaten. De VVD heeft jarenlang een leidende rol gespeeld in opeenvolgende kabinetten. Veel Nederlanders constateren dat problemen op het gebied van wonen, migratie, koopkracht en uitvoeringsorganisaties in die periode niet zijn opgelost en in sommige gevallen juist groter zijn geworden. Dat leidt tot frustratie en een afnemend vertrouwen in de politiek. Daarnaast maak ik mij grote zorgen over de manier waarop politieke partijen elkaar steeds vaker uitsluiten. In een democratie hoort de uitslag van verkiezingen gerespecteerd te worden. Politieke partijen zouden bereid moeten zijn om met elkaar in gesprek te gaan en samen te werken, ook wanneer er grote verschillen van inzicht bestaan. Het op voorhand uitsluiten van partijen zorgt ervoor dat grote groepen kiezers zich niet gehoord voelen. Daarmee groeit de afstand tussen burger en politiek verder. Democratie is niet bedoeld om andersdenkenden buiten spel te zetten, maar juist om verschillende opvattingen samen te brengen en te zoeken naar oplossingen die het land vooruithelpen. Veel Nederlanders hebben het gevoel dat politieke voorkeuren tegenwoordig belangrijker zijn geworden dan het oplossen van problemen. Dat ondermijnt het vertrouwen in de democratie en versterkt het beeld dat de politiek vooral met zichzelf bezig is. Steeds meer burgers ervaren daarnaast dat de overheid vooral gericht lijkt op het innen van geld. Belastingen stijgen, boetes worden hoger, nieuwe heffingen worden ingevoerd en steeds meer mensen krijgen het gevoel dat zij worden gezien als inkomstenbron in plaats van als burgers die bescherming en ondersteuning verdienen. Nederland heeft behoefte aan een overheid die weer prioriteit geeft aan haar eigen inwoners. Een overheid die zorgt voor betaalbare woningen, een beheersbaar migratiebeleid, een betrouwbare energievoorziening, goede zorg, een sterke economie en een belastingstelsel dat eerlijk, begrijpelijk en betaalbaar is. Vertrouwen win je niet met nieuwe slogans, campagnes of verkiezingsbeloftes. Vertrouwen win je door problemen daadwerkelijk op te lossen, afspraken na te komen en zichtbaar resultaten te behalen. De Nederlandse bevolking verdient een politiek die luistert, verbindt en bestuurt. Niet een politiek die verdeeldheid vergroot, verantwoordelijkheid doorschuift of steeds opnieuw de rekening neerlegt bij dezelfde groep mensen.

Kijk vanaf 13.45 uur de persconferentie na de #ministerraad live op X of via mijn YouTube-kanaal: youtube.com/live/Y950Ees7M…

Met groeiende verbazing kijk ik naar de staat van de Nederlandse politiek en de richting waarin ons land zich ontwikkelt. Terwijl steeds meer Nederlanders moeite hebben om hun energierekening, boodschappen, zorgpremie, huur of hypotheek te betalen, lijken politieke partijen vooral bezig met plannen, beloftes en miljardenuitgaven waarvan de gewone burger zich afvraagt wat hij er zelf van terugziet. Er gaan miljarden euro’s naar defensie, internationale conflicten, ontwikkelingshulp en de opvang van asielzoekers. Tegelijkertijd worden Nederlandse burgers geconfronteerd met steeds hogere belastingen, accijnzen, heffingen, boetes en andere lastenverzwaringen. Veel mensen hebben het gevoel dat zij steeds verder worden uitgeknepen om deze uitgaven mogelijk te maken. De middenklasse, gepensioneerden, ondernemers en werkenden vormen al jarenlang de financiële ruggengraat van ons land. Juist deze groepen ervaren dat zij steeds meer betalen, terwijl voorzieningen onder druk staan, woningtekorten oplopen en de koopkracht achterblijft. Politieke partijen lijken bovendien steeds verder verwijderd te raken van de dagelijkse realiteit. D66 spreekt over de bouw van tien nieuwe steden, terwijl Nederland nu al kampt met een enorme woningcrisis, stikstofproblemen, netcongestie en een tekort aan personeel. Veel burgers vragen zich af hoe dergelijke plannen ooit gerealiseerd moeten worden. Het CDA spreekt veel over fatsoen en verbinding. Fatsoen is belangrijk, maar fatsoen alleen lost geen woningtekort op, verlaagt geen belastingen en zorgt niet voor betaalbare zorg of energie. Besturen vraagt ook om concrete keuzes en resultaten. De VVD heeft jarenlang een leidende rol gespeeld in opeenvolgende kabinetten. Veel Nederlanders constateren dat problemen op het gebied van wonen, migratie, koopkracht en uitvoeringsorganisaties in die periode niet zijn opgelost en in sommige gevallen juist groter zijn geworden. Dat leidt tot frustratie en een afnemend vertrouwen in de politiek. Daarnaast maak ik mij grote zorgen over de manier waarop politieke partijen elkaar steeds vaker uitsluiten. In een democratie hoort de uitslag van verkiezingen gerespecteerd te worden. Politieke partijen zouden bereid moeten zijn om met elkaar in gesprek te gaan en samen te werken, ook wanneer er grote verschillen van inzicht bestaan. Het op voorhand uitsluiten van partijen zorgt ervoor dat grote groepen kiezers zich niet gehoord voelen. Daarmee groeit de afstand tussen burger en politiek verder. Democratie is niet bedoeld om andersdenkenden buiten spel te zetten, maar juist om verschillende opvattingen samen te brengen en te zoeken naar oplossingen die het land vooruithelpen. Veel Nederlanders hebben het gevoel dat politieke voorkeuren tegenwoordig belangrijker zijn geworden dan het oplossen van problemen. Dat ondermijnt het vertrouwen in de democratie en versterkt het beeld dat de politiek vooral met zichzelf bezig is. Steeds meer burgers ervaren daarnaast dat de overheid vooral gericht lijkt op het innen van geld. Belastingen stijgen, boetes worden hoger, nieuwe heffingen worden ingevoerd en steeds meer mensen krijgen het gevoel dat zij worden gezien als inkomstenbron in plaats van als burgers die bescherming en ondersteuning verdienen. Nederland heeft behoefte aan een overheid die weer prioriteit geeft aan haar eigen inwoners. Een overheid die zorgt voor betaalbare woningen, een beheersbaar migratiebeleid, een betrouwbare energievoorziening, goede zorg, een sterke economie en een belastingstelsel dat eerlijk, begrijpelijk en betaalbaar is. Vertrouwen win je niet met nieuwe slogans, campagnes of verkiezingsbeloftes. Vertrouwen win je door problemen daadwerkelijk op te lossen, afspraken na te komen en zichtbaar resultaten te behalen. De Nederlandse bevolking verdient een politiek die luistert, verbindt en bestuurt. Niet een politiek die verdeeldheid vergroot, verantwoordelijkheid doorschuift of steeds opnieuw de rekening neerlegt bij dezelfde groep mensen.

Belgisch defensieminister @FranckenTheo, in het verleden staatssecretaris van Migratie, slaagde erin de asielinstroom te laten dalen. Hij legt uit wat ze in België anders doen dan in Nederland. "Opvang tijdens je procedure, daarna: trek je plan." #WNL

Steeds meer Nederlanders hebben het gevoel dat de overheid hen niet langer ondersteunt, maar steeds vaker ziet als een bron van inkomsten. Belastingen stijgen, heffingen nemen toe, verkeersboetes worden steeds hoger en ondertussen lijkt de afstand tussen politiek en burger groter te worden. Een voorbeeld hiervan zijn de verkeersboetes. Natuurlijk moet gevaarlijk gedrag worden aangepakt en staat verkeersveiligheid voorop. Maar wanneer boetes voor veel Nederlanders nauwelijks nog betaalbaar zijn, mag de vraag worden gesteld of het nog uitsluitend gaat om gedragsbeïnvloeding of dat financiële opbrengsten een steeds grotere rol zijn gaan spelen. Voor een groeiende groep Nederlanders betekent één verkeersboete inmiddels een forse aanslag op het huishoudbudget. Waar een boete voor de één vervelend is, kan deze voor een ander leiden tot betalingsachterstanden of financiële problemen. Dat roept vragen op over proportionaliteit en draagkracht. Diezelfde gevoelens leven sterk onder camperbezitters door de verdubbeling van de motorrijtuigenbelasting voor campers. Campers worden recreatief gebruikt, rijden gemiddeld veel minder kilometers dan reguliere personenauto's en staan vaak maanden per jaar stil. Toch heeft het kabinet ervoor gekozen de belastingdruk fors te verhogen. Het gebruik van de camper is niet veranderd, maar de belasting wel. Veel camperbezitters voelen zich hierdoor gestraft voor het bezit van een voertuig dat zij vaak jarenlang hebben opgebouwd om na een leven lang werken van hun vrije tijd te kunnen genieten. Voor velen gaat het niet om luxe, maar om vrijheid, zelfstandigheid en betaalbare recreatie. De gevolgen zijn inmiddels zichtbaar: Campers worden verkocht omdat de lasten niet meer op te brengen zijn. Voertuigen worden langdurig geschorst. Vakanties worden uitgesteld of geannuleerd. Campings, camperplaatsen, horeca en recreatiebedrijven lopen inkomsten mis. De overheid loopt hierdoor indirect accijnzen, btw-opbrengsten en andere economische inkomsten mis. Wat veel burgers daarnaast moeilijk kunnen begrijpen, is dat Nederland miljarden euro's uitgeeft aan internationale hulp, ondersteuning van oorlogsgebieden, opvang van vluchtelingen en asielprocedures om mensen elders veiligheid en vrijheid te bieden, terwijl tegelijkertijd de financiële vrijheid van Nederlandse burgers steeds verder onder druk komt te staan. Uiteraard erkennen wij het belang van humanitaire hulp aan mensen die zich in nood bevinden. Maar steeds meer Nederlanders vragen zich af waarom er ogenschijnlijk altijd financiële ruimte lijkt te bestaan voor nieuwe internationale verplichtingen, terwijl tegelijkertijd de lasten voor de eigen bevolking blijven stijgen. Bij een groeiende groep Nederlanders leeft bovendien het gevoel dat de democratische afstand tussen burger en politiek steeds groter wordt. Veel mensen ervaren dat signalen uit de samenleving onvoldoende worden gehoord en dat besluiten met grote financiële gevolgen voor burgers worden doorgezet, ondanks breed maatschappelijk verzet. Onder camperbezitters zien wij dit gevoel nadrukkelijk terug bij de verdubbeling van de motorrijtuigenbelasting. Ondanks duizenden bezwaren, maatschappelijke aandacht, lobbyactiviteiten, petities en oproepen vanuit de sector is de lastenverzwaring doorgezet. Dat voedt bij veel burgers het gevoel dat hun stem nauwelijks nog invloed heeft op politieke besluitvorming. Daarnaast bestaat er onder veel Nederlanders onvrede over de algemene koers van het kabinet. Zij wijzen op problemen rondom koopkracht, bestaanszekerheid, woningmarkt, migratie, belastingdruk en regeldruk en vragen zich af of de belangen van gewone burgers nog voldoende centraal staan. Of men het daarmee eens is of niet, dit zijn signalen die niet genegeerd zouden mogen worden. Een gezonde democratie vraagt immers niet alleen om verkiezingen, maar ook om het serieus luisteren naar de zorgen van burgers tussen verkiezingen door.

Engeland, Polen, Frankrijk en Zwitserland, allemaal zijn ze duidelijk: geen podium voor antisemitisme en rechts-extremisme. Maar ons land loopt weer achter de feiten aan. Hoop dat de minister pijlsnel voorstellen doet om dit verder te voorkomen. nos.nl/artikel/261629…

Steeds meer Nederlanders hebben het gevoel dat de overheid hen niet langer ondersteunt, maar steeds vaker ziet als een bron van inkomsten. Belastingen stijgen, heffingen nemen toe, verkeersboetes worden steeds hoger en ondertussen lijkt de afstand tussen politiek en burger groter te worden. Een voorbeeld hiervan zijn de verkeersboetes. Natuurlijk moet gevaarlijk gedrag worden aangepakt en staat verkeersveiligheid voorop. Maar wanneer boetes voor veel Nederlanders nauwelijks nog betaalbaar zijn, mag de vraag worden gesteld of het nog uitsluitend gaat om gedragsbeïnvloeding of dat financiële opbrengsten een steeds grotere rol zijn gaan spelen. Voor een groeiende groep Nederlanders betekent één verkeersboete inmiddels een forse aanslag op het huishoudbudget. Waar een boete voor de één vervelend is, kan deze voor een ander leiden tot betalingsachterstanden of financiële problemen. Dat roept vragen op over proportionaliteit en draagkracht. Diezelfde gevoelens leven sterk onder camperbezitters door de verdubbeling van de motorrijtuigenbelasting voor campers. Campers worden recreatief gebruikt, rijden gemiddeld veel minder kilometers dan reguliere personenauto's en staan vaak maanden per jaar stil. Toch heeft het kabinet ervoor gekozen de belastingdruk fors te verhogen. Het gebruik van de camper is niet veranderd, maar de belasting wel. Veel camperbezitters voelen zich hierdoor gestraft voor het bezit van een voertuig dat zij vaak jarenlang hebben opgebouwd om na een leven lang werken van hun vrije tijd te kunnen genieten. Voor velen gaat het niet om luxe, maar om vrijheid, zelfstandigheid en betaalbare recreatie. De gevolgen zijn inmiddels zichtbaar: Campers worden verkocht omdat de lasten niet meer op te brengen zijn. Voertuigen worden langdurig geschorst. Vakanties worden uitgesteld of geannuleerd. Campings, camperplaatsen, horeca en recreatiebedrijven lopen inkomsten mis. De overheid loopt hierdoor indirect accijnzen, btw-opbrengsten en andere economische inkomsten mis. Wat veel burgers daarnaast moeilijk kunnen begrijpen, is dat Nederland miljarden euro's uitgeeft aan internationale hulp, ondersteuning van oorlogsgebieden, opvang van vluchtelingen en asielprocedures om mensen elders veiligheid en vrijheid te bieden, terwijl tegelijkertijd de financiële vrijheid van Nederlandse burgers steeds verder onder druk komt te staan. Uiteraard erkennen wij het belang van humanitaire hulp aan mensen die zich in nood bevinden. Maar steeds meer Nederlanders vragen zich af waarom er ogenschijnlijk altijd financiële ruimte lijkt te bestaan voor nieuwe internationale verplichtingen, terwijl tegelijkertijd de lasten voor de eigen bevolking blijven stijgen. Bij een groeiende groep Nederlanders leeft bovendien het gevoel dat de democratische afstand tussen burger en politiek steeds groter wordt. Veel mensen ervaren dat signalen uit de samenleving onvoldoende worden gehoord en dat besluiten met grote financiële gevolgen voor burgers worden doorgezet, ondanks breed maatschappelijk verzet. Onder camperbezitters zien wij dit gevoel nadrukkelijk terug bij de verdubbeling van de motorrijtuigenbelasting. Ondanks duizenden bezwaren, maatschappelijke aandacht, lobbyactiviteiten, petities en oproepen vanuit de sector is de lastenverzwaring doorgezet. Dat voedt bij veel burgers het gevoel dat hun stem nauwelijks nog invloed heeft op politieke besluitvorming. Daarnaast bestaat er onder veel Nederlanders onvrede over de algemene koers van het kabinet. Zij wijzen op problemen rondom koopkracht, bestaanszekerheid, woningmarkt, migratie, belastingdruk en regeldruk en vragen zich af of de belangen van gewone burgers nog voldoende centraal staan. Of men het daarmee eens is of niet, dit zijn signalen die niet genegeerd zouden mogen worden. Een gezonde democratie vraagt immers niet alleen om verkiezingen, maar ook om het serieus luisteren naar de zorgen van burgers tussen verkiezingen door.

Nederland is een fantastisch land. En dit land is groot geworden door het gesprek met elkaar aan te gaan. Dus laten we dat weer doen. Zodat we de sociale zekerheid voor Nederlanders eerlijker en menselijker kunnen maken. Het kan wél.

Steeds meer Nederlanders hebben het gevoel dat de overheid hen niet langer ondersteunt, maar steeds vaker ziet als een bron van inkomsten. Belastingen stijgen, heffingen nemen toe, verkeersboetes worden steeds hoger en ondertussen lijkt de afstand tussen politiek en burger groter te worden. Een voorbeeld hiervan zijn de verkeersboetes. Natuurlijk moet gevaarlijk gedrag worden aangepakt en staat verkeersveiligheid voorop. Maar wanneer boetes voor veel Nederlanders nauwelijks nog betaalbaar zijn, mag de vraag worden gesteld of het nog uitsluitend gaat om gedragsbeïnvloeding of dat financiële opbrengsten een steeds grotere rol zijn gaan spelen. Voor een groeiende groep Nederlanders betekent één verkeersboete inmiddels een forse aanslag op het huishoudbudget. Waar een boete voor de één vervelend is, kan deze voor een ander leiden tot betalingsachterstanden of financiële problemen. Dat roept vragen op over proportionaliteit en draagkracht. Diezelfde gevoelens leven sterk onder camperbezitters door de verdubbeling van de motorrijtuigenbelasting voor campers. Campers worden recreatief gebruikt, rijden gemiddeld veel minder kilometers dan reguliere personenauto's en staan vaak maanden per jaar stil. Toch heeft het kabinet ervoor gekozen de belastingdruk fors te verhogen. Het gebruik van de camper is niet veranderd, maar de belasting wel. Veel camperbezitters voelen zich hierdoor gestraft voor het bezit van een voertuig dat zij vaak jarenlang hebben opgebouwd om na een leven lang werken van hun vrije tijd te kunnen genieten. Voor velen gaat het niet om luxe, maar om vrijheid, zelfstandigheid en betaalbare recreatie. De gevolgen zijn inmiddels zichtbaar: Campers worden verkocht omdat de lasten niet meer op te brengen zijn. Voertuigen worden langdurig geschorst. Vakanties worden uitgesteld of geannuleerd. Campings, camperplaatsen, horeca en recreatiebedrijven lopen inkomsten mis. De overheid loopt hierdoor indirect accijnzen, btw-opbrengsten en andere economische inkomsten mis. Wat veel burgers daarnaast moeilijk kunnen begrijpen, is dat Nederland miljarden euro's uitgeeft aan internationale hulp, ondersteuning van oorlogsgebieden, opvang van vluchtelingen en asielprocedures om mensen elders veiligheid en vrijheid te bieden, terwijl tegelijkertijd de financiële vrijheid van Nederlandse burgers steeds verder onder druk komt te staan. Uiteraard erkennen wij het belang van humanitaire hulp aan mensen die zich in nood bevinden. Maar steeds meer Nederlanders vragen zich af waarom er ogenschijnlijk altijd financiële ruimte lijkt te bestaan voor nieuwe internationale verplichtingen, terwijl tegelijkertijd de lasten voor de eigen bevolking blijven stijgen. Bij een groeiende groep Nederlanders leeft bovendien het gevoel dat de democratische afstand tussen burger en politiek steeds groter wordt. Veel mensen ervaren dat signalen uit de samenleving onvoldoende worden gehoord en dat besluiten met grote financiële gevolgen voor burgers worden doorgezet, ondanks breed maatschappelijk verzet. Onder camperbezitters zien wij dit gevoel nadrukkelijk terug bij de verdubbeling van de motorrijtuigenbelasting. Ondanks duizenden bezwaren, maatschappelijke aandacht, lobbyactiviteiten, petities en oproepen vanuit de sector is de lastenverzwaring doorgezet. Dat voedt bij veel burgers het gevoel dat hun stem nauwelijks nog invloed heeft op politieke besluitvorming. Daarnaast bestaat er onder veel Nederlanders onvrede over de algemene koers van het kabinet. Zij wijzen op problemen rondom koopkracht, bestaanszekerheid, woningmarkt, migratie, belastingdruk en regeldruk en vragen zich af of de belangen van gewone burgers nog voldoende centraal staan. Of men het daarmee eens is of niet, dit zijn signalen die niet genegeerd zouden mogen worden. Een gezonde democratie vraagt immers niet alleen om verkiezingen, maar ook om het serieus luisteren naar de zorgen van burgers tussen verkiezingen door.

Terugkijken: het inleidend statement van de wekelijkse persconferentie van premier Rob Jetten na de #ministerraad. Met aandacht voor gesprekken met werknemers en werkgevers over de toekomst van onze sociale zekerheid, de noodzaak van de Spreidingswet om zo onder andere druk op de asielopvang in Ter Apel te verlichten, en voor twee ministerraadsbesluiten op gebied van klimaat.

@MinPres Ik denk niet dat jij kan luisteren Robby.

In het dorpshuis van het Friese Goutum ging ik in gesprek met omwonenden van een opvanglocatie voor vluchtelingen. In het begin waren er zorgen en onrust over de komst van een opvanglocatie in het dorp. Gevoelens om serieus over in gesprek te gaan. Vanuit het COA en de gemeente is er meteen een omgevingsoverleg opgezet met de mensen uit de buurt. Met bijeenkomsten waar voor- en tegenstanders elkaar in de ogen konden kijken en open en eerlijk hun zorgen en gevoelens konden delen. Wat ik mee terug neem is dat het belangrijk is om de lokale gemeenschap mee te nemen in besluitvorming, goed te luisteren naar omwonenden en dat de lijntjes tussen alle betrokkenen kort blijven.

Jullie graaien alleen maar voor oorlogen en nemen hier in Nederland mensen hun vrijheid af om da te bewerkstelligen. Jij Henry en Dylan zijn verantwoordelijk voor de grote puinhoop die er nu gecreëerd is. En ga dan niet nu ff populair doen . Wat zullen veel Nederlanders blij zijn als jullie kabinet ten einde zal zijn!

Goed nieuws! We gaan 13.000 nieuwe woningen bouwen. Een grote stap naar een betaalbaar huis voor jou. Want iedereen verdient een plek om thuis te komen. Zo blijven we niet hangen in stilstand, maar bouwen we een Nederland waar wonen weer bereikbaar en betaalbaar wordt.

@D66 @jpaternotte Deze man weet niet wat hij zegt en de democratie is ver te zoeken bij hem.

In iets meer dan 66 seconden praat onze fractievoorzitter in de Tweede Kamer @jpaternotte je bij, over wat D66 deze week heeft gedaan voor Nederland.