Betsy Biemond

Goeree-Overflakkee krijgt er weer een stichting bij: Stichting Joods Erfgoed Goeree-Overflakkee👇 ad.nl/goeree-overfla…

De eerste nieuwsbrief van Stichting Joods Erfgoed Goeree-Overflakkee komt er aan! Wil je 'm ook ontvangen? Schrijf je in! joodserfgoedgo.nl/nieuws

rd.nl/artikel/1147576 Wel speelde ook bij Mussert geloof een rol in zijn laatste dagen. Wat Auke Kok daar van denkt, kun je in het interview lezen.

Being a Jewish student in Britain today means living a kind of double life. I go to lectures. I take exams. I navigate seminar rooms and library queues like any other student. But unlike most of my peers, I do all of this while calculating: am I in danger because my Star of David or Kippah is visible? Will speaking up in this discussion make me a target? Is today a day there'll be a demonstration outside? Going to university is supposed to be a student’s main job. Right now, for many British Jewish students, it feels like a side gig - squeezed in around the exhausting, full-time business of simply being Jewish on campus. My great-grandmother was Lily Ebert. She arrived at Auschwitz at just 20 years old. In a single day, her mother, her younger sister, her youngest brother, and over 100 members of her extended family were murdered - gassed and cremated, their ashes scattered with no grave, no place to mourn. That was July 1944. She survived. She came to Britain to rebuild her life, and she did more than survive; she thrived. She built a large and loving family: ten grandchildren, 38 great-grandchildren and even a great-great-grandchild in her final year. She believed Britain would be a safe haven. A place where her family could live openly, proudly, as Jews. A country that had learned the lessons of history. For decades, she travelled across the UK speaking in schools, and in her later years she used social media to warn young people that the Holocaust did not begin with violence. It began with words. With small actions. With a shifting atmosphere. In her final months before she passed away in October 2024, my great-grandmother was horrified. Horrified to see the country she had trusted - after the greatest crime in history beginning to fail its most basic duty. She was right to be horrified. And this week, her warnings feel more urgent than ever. British counter terror police are today investigating a wave of arson attacks on Jewish sites across London - four in as many days - probing whether Iranian proxies are responsible. Two synagogues and a Jewish charity torched. And an Iran-linked group threatening to fly drones carrying hazardous substances at the Israeli embassy. This all coming only a few weeks after Jewish ambulances were set alight in Golders Green – one of the most Jewish areas in the UK. Chief Rabbi Ephraim Mirvis has warned that "a sustained campaign of violence and intimidation against the Jewish community of the UK is gathering momentum." Prime Minister Keir Starmer has expressed surprise and called the attacks "abhorrent." But how can he possibly claim surprise? If you tolerate chants of "Globalise the Intifada," don't be surprised when the Intifada is globalised. And throwing money at the problem simply is not a solution. You cannot pay your way out of an Intifada. And we cannot continue to besiege ourselves with security – living behind ever thicker doors and higher fences with barbed wire. This violence doesn't begin with arson. It begins with ideology - and until Britain starts tackling the ideology, no amount of policing or security will stop the flames. That means banning the IRGC, who may well be behind this very campaign of attacks. And it means confronting the Muslim Brotherhood, who are radicalising young people across this country - on campuses, in mosques, in community centres - and may well be recruiting the people lighting these fires. And it starts closer to home too, on campuses like mine, where week after week, masked demonstrators flood university spaces, chanting slogans that go far beyond political protest into something far darker. Jewish students are singled out in lectures, booed, shouted down, accused of being "baby killers" simply for being Jewish. Many now tuck away their Star of David necklaces and think twice before speaking up in seminars. A Jewish professor had his lecture stormed by masked protesters who screamed abuse, branded him a "war criminal," and - according to witnesses - threatened to behead him. His only crime was being Jewish and refusing to be intimidated. And it is not just coming from the students. Too often, academics themselves are part of the problem. On my own campus, the medieval blood libel - the conspiracy that Jews use non-Jewish blood in their rituals - was repeated to students as fact, at one of supposedly the best universities in the UK. Beyond campus: an NHS doctor posts "gas the Jews" online and faces no meaningful consequence. Jewish artists are quietly dropped from programmes. Jewish events are cancelled without explanation. Protests where chants cross into open hatred are allowed to continue unchecked by police. Individually, each moment can be explained away. Together, they reveal a slow and steady normalisation of dangerous jew-hatred. In the past year alone, the UK recorded the highest number of violent antisemitic assaults per capita anywhere in the diaspora - roughly one for every 2,500 Jews. Jewish schools have warned students not to wear visible symbols on their commute. Jewish teenagers have been assaulted on public transport. Every Jewish institution now sits behind security barriers, guards, and locked doors. We are a community under siege. My great-grandmother spent her life warning that these things begin not with violence, but with silence. With the small capitulations. With institutions that hedge, qualify, and reach for the language of "context" and "balance" - as if balance is possible when a minority is being targeted. Britain has a choice. It can honour the lessons it claims to have learned. Or it can allow that silence to continue - and discover, too late, where silence leads. My great-grandmother, Lily Ebert, survived Auschwitz. It is shameful that she lived to see Britain begin to echo the very hatred she had survived - and thought she had left behind in Eastern Europe.

Dit is wel echt bizar hoor: het NIW uitsluiten van een persbericht over een onderzoek naar geroofd Joods vastgoed tijdens WOII vanwege Gaza. Dit is inderdaad zeer kwalijk.

Mijn bespreking van 'Joods Rotterdam' in de krant vandaag; een heel goed geschreven boek, gestoeld op uitgebreid onderzoek. Aanrader!

Info over openingstijden en adres vind je hier: Joods leven op Goeree-Overflakkee – Streekmuseum share.google/tqcLKyUVRi50LA…

Wanneer je op een ander moment in deze drie weken een rondleiding wilt, neem dan even contact met me op. Je kunt ook tijdens openingstijden de audiotour volgen (neem oortjes mee). Voor kinderen is er een speurtocht.

Nog t/m 3 januari is de expositie over Joods Goeree-Overflakkee te zien - o.a. onderduikbrieven, een lokale rabbijnenbijbel,sjocheetmessen, vervalste pb's, vooroorlogse briefjes van plaatselijke Joodse jongeren en interviews met nazaten. Rondleidingen: streekmuseum.nl/product/rondle…

Dit zou de politie niet moeten doen, vind ik. Niet in de kerk, niet in de moskee en niet in de synagoge. De staat is weliswaar van ons allemaal, maar ook van niemand in het bijzonder. Als je in uniform meedoet aan religieuze gebruiken ondermijn je deze basisvoorwaarde.

@jjvpeperstraten Die laatste alinea!!!

In Trouw staat een apart verhaal over priesters die ooit zwangere vrouwen opensneden om kinderen te kunnen dopen. Ik dook voor u in de boeken. De historische werkelijkheid is natuurlijk complexer, rijker én minder spectaculair. Mijn blog staat nu online: bit.ly/44KLnaV

Dit is de realiteit van elke zorgouder!!🥹 Vaak onbegrip en het wegwuiven van jouw problemen door een ander. Alleen echte interesse zorgt ervoor dat mensen doorkrijgen wat deze zorg betekent!! Mooie dinsdag!! 💛🖤 #Gehandicaptkind #ZieOns Bron: @zorgintens.lief (insta)

Haar opa pleegde zelfmoord op 15 mei 1940. Zij is van na de oorlog, dus heeft hem nooit gekend, maar ze wordt nog steeds emotioneel als ze over hem vertelt. Nu emigreert kleindochter Edith de Haas op haar 78e alsnog naar Israël. rd.nl/artikel/112883…

De podcast 'Op zoek naar Marlotte' toont hoe Zembla-journalisten zelf verstrikt raakten in een fictief verhaal over een mishandeld meisje. Hoe de Netflix-isering de journalistiek stuk maakt, en emotie en narratief boven controle en twijfel plaatst. dieuwsnieuws.nl/p/onderzoeksjo…

Nieuw informatiepaneel bij de Joodse begraafplaats in Dirksland.

Waarom kan het CIDI zegen debat meer organiseren in hartje Amsterdam? En zouden linkse partijen daar niet gewoon aan mee kunnen doen? chrisaalberts.nl/2025/10/17/een…

Eddy @eddy_terstall stelde vraag. Antwoord in't kort: Er komen geen veiligheidsgaranties voor minderheden in Syrie omdat er veel belangrijkere zaken spelen. Klinkt hard, maar helaas waar. Hieronder mijn uitleg, beetje lang, maar twitter staat al vol met korte berichten.😉 Westen + Turkije + S.Arabie steunen sinds december 2024 de Syrische sterke man Al Sharaa/Jolani (ex-Al Qaeda) als nieuwe leider van Syrie. Desondanks zijn er tussen december 2024 en nu duizenden leden van minderheidsgroepen vermoord - hoofdzakelijk Alawieten en Druzen. Om het in context te plaatsen: IN Syrie zijn de afgelopen maanden dus meer executies uitgevoerd en doden gevallen dan tijdens het 17 jaar durende Pinochet-bewind in Chili in de jaren '70-'80. Deze duizenden moorden en executies hebben geen enkele invloed gehad op de Westerse steun voor Jolani en zijn nieuwe Syrie. Afgezien van een paar kritische opmerkingen wordt de nieuwe (ongekozen) Syrische president nog altijd volmondig gesteund. Amerika en de EU geven miljarden aan Damascus en Westerse leiders staan in de rij (Yo, Schoof!) om Jolani de hand te drukken. Het Westen geeft Jolani carte blanche omdat er veel belangrijke zaken spelen in Syrie dan minderheidsrechten. Dat klinkt hard, maar is wel de realiteit. Dit zijn de vier redenen waarom het Westen Jolani steunt en zal blijven steunen - wat er ook gebeurt met minderheden: a/ Jolani zorgt ervoor dat Russen wegblijven uit Syrie en hun invloed daar is verdwenen. b/ Jolani is in de Syrische context gematigder is dan andere jihadistische groepen van buitenlandse strijders in Idlib of ISIS. c/ Jolani en zijn HTS (ex-AlQaeda in Syrie) wordt gezien als de enige club die Syrie "rustig" kan houden. d/ De hoop is in het Westen/Israel dat Jolani in ruil voor die binnenlandse carte blance, bereid is om een permanente vredesdeal te tekenen met Israel. Dus het onderwerp "minderheden" is vanwege bovengenoemde punten simpelweg van ondergeschikt belang. Natuurlijk, het Westen hoopt dat er niet al te veel minderheden worden vermoord in Syrie (dat staat immers zo slordig voor een club die constant over het belang van mensenrechten spreekt), maar het onderwerp " minderheden" is geen deal-breaker omdat er voor het Westen dus veel belangrijkere zaken spelen in Syrie. Dus, ja, minderheden kunnen blijven leven in Syrie ook onder Jolani. Maar onder Jolani zal er geen ruimte zijn voor regionalisme, federalisme, milities of wapens in handen van minderheden etc. Jolani eist een Syrie dat centraal bestuurd wordt vanuit Damascus, geen ruimte dus voor bv autonome status Koerdische gebieden of voor gegarandeerde rechten voor Alawieten, Shia, Druzen of Christenen. Daarom wil Damascus alle minderheden ontwapenen - eerst middels onderhandelingen en als dat niet lukt met geweld. Concreet betekent dit: De Alawieten, Christenen en Druzen zijn al grotendeels gepacificeerd. Blijven de Koerden (SDF) over. Als Jolani en SDF geen deal maken over de ontmanteling van SDF-gebied in noord-Oost Syrie, is de kans groot dat Damascus komend jaar met Turkse hulp het Koerdische noordoosten van Syrie (SDF-gebied) gaat aanvallen - net zoals dat eerder gebeurde met de Druzische enclave Suwayda. De Koerden van de SDF maken geen kans tegen Jolani en zijn bondgenoten (jihadisten in Idlib, pro-Turkse rebellen in Aleppo/Afrin en het Turkse leger). Dus de Koerden gaan onder de voet worden gelopen - verwacht veel doden onder Koerdische strijders en terreur richting de Koerdische bevolking die – deels - uit angst zullen vluchten naar Koerdisch gebied in noord-Irak. In de praktijk hebben minderheden in het nieuwe Syrie dus drie keuzes: a/ Onder de radar leven en overal ja en amen op zeggen. Dan kan je een relatief normaal leven leiden in Syrie. Tuurlijk, je kunt elke dag ongestraft gezuiverd, gekidnapt of vermoord worden door Sunni-groepen. Maar als je je gedeisd houdt als minderheid word je als groep niet op grote schaal uitgeroeid. b/ Je niet stil houden, actief je rechten nastreven, veiligheidsgaranties willen of standpunten die pro-regionalisme of autonomie zijn. Deze groepen worden door Damascus gezien als vijanden van de staat. Daar worden de buitenlandse strijders uit Idlib op losgelaten (waarna Damascus eenvoudig kan ontkennen dat Damascus iets te maken heeft met de bloedbaden). c/ Vertrekken uit Syrie omdat je het wel ziet aankomen dat je als lid van een minderheid nauwelijks een normale toekomst hebt in Syrie. Oftewel kort samengevat: Je neerleggen bij Damascus betekent voor minderheden onderwerping aan de ex-AlQaeda-machthebbers en een "normaal leven" in permanente angst en onzekerheid. Je verzetten tegen Damascus betekent voor minderheden dat ze deels uitgemoord of gezuiverd worden. De derde keuze is: Vertrekken en vluchteling worden ergens in Libanon, Irak of Europa. De situatie van alle minderheidsgroepen in Syrie is trouwens niet gelijk: Druzen hebben (deels) steun van Israel, waardoor de haat van tegen hen groter is, maar waardoor ze voorlopig ook niet zomaar onder de voet kunnen worden gelopen door Damascus. Tevens hebben Druzen gewapende milities die voor hun gemeenschap gaan vechten in geval ze worden aangevallen. Koerden hebben net als de Druzen ook wapens. Sterker nog, ze hebben een sterk SDF-leger, oa gecreeerd met Amerikaanse steun. SDF controleert grote delen van noordoost-Syrie. Dit tot grote woede en frustratie van Damascus en Turkije. Damascus eist controle over heel Syrie en Turkije beschouwt de SDF als een Syrische PKK. Zeker als Amerika de handen aftrekt van de SDF, zijn de Koerden vogelvrij. Ze zijn dan geen partij voor Damascus, voor jihadisten, voor pro-Turkse Syrische groepen (de groepen die oa financieel werden gesteund door NL) en voor het Turkse leger. De grote vraag is: Als Damascus cs de aanval openen op SDF-gebied, gaat Israel (net als met de Druzen) dan de Koerden militair steunen? Persoonlijk denk ik van niet aangezien voor Israel een vredesdeal met Damascus veel belangrijker is dan het lot vd Syrische Koerden. Maar mocht Israel inschatten dat Damascus niet serieus is in het maken van zo’n vredesdeal met Israel dan zou Israel weleens kunnen besluiten om de Koerden militair te helpen. Dit om Damascus dwars te zitten en ervoor te zorgen dat Turkije niet nog meer invloed in Syrie krijgt dan ze nu al hebben. Overduidelijk is de positie van Israel tov de Koerden nu nog onduidelijk. Alawieten hebben geen georganiseerde bewapende milities zoals Koerden en Druzen dat wel hebben. Hierdoor zijn Alawieten zeer kwetsbaar aangezien ze ook nogeens door de nieuwe machthebbers worden beschouwd als “verraders” , omdat voormalig president Assad een Alawiet is en de meeste Alawieten inderdaad pro-Assad waren. Sommige individuen of kleine groepjes van Alawieten proberen zich af en toe gewapenderhand te verzetten tegen Damascus of tegen de jihadisten in Idlib. Maar de represailles van Damascus zijn zo extreem dat al vele duizenden Alawitische burgers zijn vermoord en vele dorpen zijn gezuiverd. Tot vandaag de dag gaat dit gemoord - op kleinere schaal - door, maar het haalt het (Westerse) nieuws niet meer. Christenen leven verspreid door Syrie en hebben geen bewapende milities die voor hun rechten opkomen. Alleen in Koerdisch gebied bestaan een paar bewapende Christelijke groepen maar die stellen weinig voor. Christenen worden danook het minst aangepakt door Damascus omdat ze volstrekt geen bedreiging vormen voor de machthebbers. Excuses voor dit lange verhaal, maar sommige zaken liggen nou eenmaal gecompliceerd. En het geeft denk ik een redelijk beeld van de positie van minderheden in het huidige Syrie en wat het land op korte termijn staat te wachten (mogelijke aanval van Damascus+Turkije op Koerdisch gebied in NO-Syrie).

Matthew D. Taylor bracht onlangs een boek uit over de "New Apostolic Reformation", een netwerk binnen de "Independent (nondenomenational) Charismatics". Dit netwerk schaarde zich in 2016 achter Trump en was op de achtergrond belangrijk bij de Capitol Riots (6 jan 2021).

@A_vd_Vlugt @Eriksgaap Ik ook!

@Eriksgaap Ik ben heel benieuwd naar het boek.

Verhaal. Het is vandaag de geboortedag van Hannie Schaft (1920). Na haar gewelddadige dood in 1945 ontstonden er vele mythes ('Ik schiet beter'). In een nog te schrijven boek en in dit artikel probeer ik er een paar te ontkrachten. meitotmei.nl/de-vele-mythes…