"Limandan ayrılan geminin ipini tutarsan sen de suya düşersin; bu yüzden bazen vedalaşıp kendini akışa bırakmak ve ipleri salmak gerekir."
Podcastlerden duyduğum en etkili cümlelerden biri..
Bir şeylerin doğru olduğunu hissettiğimi sanarken, aslında olmayacağını fark ettiğim o anın acısı beni fazlasıyla tedirgin ediyor. Tetikleniyorum, anın tadı kaçıyor. Sonra hissettiklerim ortaya çıkıyor ve ben “ne yaşadım?” diye kalıyorum.
"...Sevgiye sahip olabileceği umudunu taşıyan insan ona sahip olduğunu sandığı anda boşluğa düşer ve sahip olabileceği yeni şeyler arar. Yaşayan süreçlere sahip olmak istemenin o süreci yok ettiğini göremediği için de bu böylece sürer gider..."
Ben çok yoruldum ya artık, zihin yorgunluğu yetmiyor bedenim tepki gösteriyor. Midem, kalbim, ciğerlerim yanıyor. Tutunacak dal arıyorum, dal kopuyor. İki parmak bitişikken, ayrıldıktan sonra hayat boğuyor. Herkes için her şeyi yapabiliyorken kendim için hiçbir şey yapamıyorum.🤦🏻