Burak Sarar

Dünyanın en mutlu depresifiyim

Yıkılır köprüler, yıkılmaz değil

Ulan hani bu Punch garibandı. Daha benim manitam yok ibneye bak

Kaybetme korkumu kaybettim

Sin traducir ninguno de los dos tuits se entiende el chiste. Que belleza

Türkiye İspanya ilə flörtləşirkən bizi vurdular.

maksat dostluğumuz pekişsin diye ispanyol paçaları çektik

İşin daha komiği fenerbahçe sempatizanı olmaları sjsjjsj güzel güzel.

Türkiye ve İspanya 40 yıldır görüşmeyen arkadaşlar gibi bir anda birbirine sarıldı ve Me gustó mucho esta situación.

Bana lazım hep biraz boşluk

Beraber sıkılmak da önemli

Bu gece düşlerim dehşetli güzel

İt’s me against the world babe

Fabrika ayarlarına dön

Zorunlu mu hep savaş?

“As for myself, I had a Lot to say. But I was silent." — Albert Camus

“Until death, all defeat is psychological.”

Herkes Denize Giderken, Neden Dağlara Yürüdüğünü Şimdi Anlıyorum Binlerce penguen, hayatta kalma içgüdüsüyle okyanusa, yemeğe, güvenliğe doğru yürür. Mükemmel bir uyum içindedirler. Ama bir tanesi durur. Sürüye arkasını döner. Ve o sonsuz buz çölüne, 5.000 kilometre boyunca uzanan dağlara, yani kesin ölüme doğru yürümeye başlar. Bilim insanları onu zorla koloniye geri götürür. Ama o yine ayrılır. Yine dağlara yürür. Bilim buna "yön kaybı" veya "nörolojik hata" diyor. Ben ise buna "Uyanış" diyorum. Eğer bu yazıyı okuyorsan, muhtemelen sen de o penguensin. 30 yaşındasın. Arkadaşların "denize" ulaştı. Evlendiler, terfi aldılar, o güvenli 9-5 limanına demir attılar. Sen ise "sıradan" olmayı reddettin. Risk aldın. Belki kriptoda battın, belki girişimin iflas etti, belki 2022 krizinde her şeyini kaybettin. Şu an o buz çölünde tek başınasın ve kendine "Nerede yanlış yaptım?" diye soruyorsun. Cevap veriyorum: Hiçbir yerde. O penguen intihar etmiyor. O penguen, sadece "sürüden biri" olarak hayatta kalmaktansa, kendi şartlarında yok olmayı seçiyor. Çünkü biliyor ki; o güvenli denize ulaşsa bile, sadece "sürüdeki bir başka penguen" (ya da fare yarışındaki bir başka fare) olacak. Nietzsche ne demişti? "Büyük ve imkansızı denerken yok olmaktan daha iyi bir yaşam amacı bilmiyorum." Kaybetmiş hissetmen çok normal. Cüzdanın boşalmış olabilir, umudun kırılmış olabilir. Ama şunu asla unutma: O pengueni "ölümsüz" yapan şey, ölümü değil; binlerce yıldır süregelen o itaat zincirini kırmasıydı. Senin o "anlamsız" görünen çaban, o batışların, o yalnızlığın... Hepsi senin kendi dağlarına yürüyüşün. Diğerleri sadece nefes alıyor, sen ise yaşıyorsun. O yüzden, geri dönmeyi aklından bile geçirme. Düştüysen kalk. Rotanı tekrar o zirveye çevir. Ailene, atalarına ve en önemlisi kendi potansiyeline bir borcun var. Hikayenin sonu henüz yazılmadı. Ama kural belli: Ölene kadar, tüm yenilgiler psikolojiktir. Yürümeye devam et.

Birazdan almanca kuscam sanırm

Geçti bolunun pazarı :)

Bi kaç ay sadece, sonra pirmetime