𝗖𝗮𝘀𝘁𝗼𝗿

“ อะ... ท โทษทีนะ ไม่ชอบสินะ ” ตกใจตามอีกคนก่อนจะวางมือไว้ที่หน้าตักเหมือนเดิม

“ ..... ” ไม่ได้ตอบอะไรต่อพลางมือเข้าไปจับมืออีกฝ่ายไว้แน่นเพื่อเป็นการปลอบ “ ทุกอย่างมันคงมีเหตุผลสินะ ”

“ ม ไม่ใช่อย่างงั้น อ่า... ” “ ฉันก็อยากเจอทั้งสองคนนั้นแหละ อย่าคิดมากเลยนะพอลลักซ์ ”

“ อะ... ขอโทษทีนะที่ทักผิด! ” มือป้องปากตกใจก่อนที่จะลนลานเมื่อเห็นสีหน้าอีกฝ่าย “ พอลลักซ์... มาทำอะไรตรงนี้เหรอ? ”

“ อืมม เอ.. ใครกันน่ะ ” รู้สึกตัวขึ้นแล้วขยี้ดวงตาเล็กน้อยก่อนที่จะมองอีกฝ่าย “ แคสเตอร์เหรอ? ”

“ .... 💤 ” เผลอหลับอยู่ที่ม้านั่ง