گمشده‌درتپه‌نهنگ‌ها

من تقریباً چندین بار این رو در زمان های مختلف توییت کردم ولی آخه فقط همین بود زندگی؟ دووم آوردن، سوگ، دووم آوردن، خشم، دووم آوردن، فقط دووم آوردن؟

خشمگینم و غمگینم، تک تک این فرزندان ایران و جان فداهای میهن از من امیدوارتر، با هزار آرزو زیر خاک خوابیدن و کسی مثل من بی هیچ امید و ذوق و انگیزه‌ای زنده‌ست، کاش من زیر خاک بودم و کاش اونها زنده بودن.

مگر چقدر جان در این تن خسته باقی است که باز هم، در انتظار سحر باشیم؟!

خدایا حالا واقعاً هستی؟ میشنوی؟

@mahshad_pm وای((:

ای کاش فردا حالم بهتر باشه .

غم وجودم رو بلعیده.

این غم خیلی برام بزرگه، زورم بهش نمیرسه.

این وضعیت برای ما افسرده‌های مجرب و باسابقه هم غیر قابل تحمله، ببین دیگه افسرده های ورودی جدید و جونیور دارن چی میکشن.

آدم که از مرگ نمی‌ترسه، از اینکه زندگی نکرده بمیره می‌ترسه.

«شاید می‌خواهم گریه کنم، یعنی باید گریه کنم. چون لابد وقتی نمی‌شود فریاد زد یا شیشه‌ها را شکست، باید گریه کرد.» - شهریار مندنی‌پور.

همه‌ی این شهر مُرده، ما فقط بازمانده‌ایم.

این دیگه چه زندگی ایه که دچارش شدیم آخه؟

واقعاً همین. فقط همین.

کاش یکی بغلم می‌کرد، اشکام رو پاک می‌کرد و یه چاقو فرو می‌کرد توقلبم که بمیرم.

میدونی چیه؟ مشت اول و آخر نداره، مشتی که از پا درت میاره رو تو تاریکی میخوری.

من دیگه نمیخوام از ایران برم ، میخوام از دنیا برم

کسی چه می‌دونه چی می‌شه؟ شاید شد.

قشنگ‌ترین توصیفی بود که شنیدم.

آخرین خبرها حاکی از آن است که هیچ روانی برای ما باقی نمانده‌.