CemDem

“Schadenfreude” Kifayetsiz, eziğin başkalarının mağduriyetinden duyduğu haz hâli. Bu zevat, genellikle bu hallerine kılıf bulmaya da çalışır ama bu sığlık sökmez, sırıtır. Türkiye tartışma âleminin alet kutusunda ise hep bir yeri vardır.

🔴 Cumhurbaşkanı Erdoğan kararından döndü: Bilgi Üniversitesi yeniden açıldı 📌 3 gündür protesto düzenleyen öğrenciler bu sefer kutlama yapmak için kampüse gitti

İnanın yazmakla bitmez. Bazıların yazayım. Mesela 2000’li yılların ortalarında Dolapdere’de sokakta yaşayan ve risk altındaki çocuklar için merkezler, göçerler ve dezavantajlı azınlıklar için Tarlabaşı Toplum Merkezi gibi daha birçok sosyal proje yürütülüyordu. Üniversite yalnızca akademik bir kurum değil, toplumun en kırılgan kesimlerine temas etmeye çalışan bir dayanışma alanıydı. 2015 yılındaki Büyük Nepal Depremi’nde öğrencilerimle birlikte psikososyal destek için Nepal’e, Katmandu yakınlarındaki Lele Köyü’ne gitmiştim. Kast sisteminin en altında yer alan "dokunulmaz" denilen azınlık ağır kayıplar ve yıkım yaşamıştı. Amacımız yalnızca psikososyal destek değil, aynı zamanda bir köy okulu inşa etmekti. O dönemin Sosyal ve Beşeri Bilimler Fakültesi Dekanı Aydın Uğur hocamız okulun inşa masrafını karşılamıştı (devri daim olsun). Mardin, Ağrı, Siirt, Diyarbakır, Adıyaman ve Van’ın kırsal bölgelerinde yürüttüğümüz cinsel şiddeti önleme çalışmalarında da üniversite hep yanımızda oldu. Malawi’den Van’a, Kars’tan Mardin’e, Erzurum’dan Ağrı’ya kadar birçok köy okullarını Bilgi’deki psikoloji öğrencilerimle birlikte inşa ettik. Nitekim Türkiye genelinde yürütülen Çocuğa Şiddete Dur de Kampanyasını ve Cinsel İstismarı Önleme Hareketini Bilgili Öğrencilerimle organize edip yönettik. Bugün bir üniversiteyi yalnızca binalarla, tabelalarla ya da diplomalarla anlatmak mümkün değil. Bir üniversitenin gerçek hafızası dokunduğu çocuklarda, umut verdiği gençlerde, dayanışma kurduğu köylerde ve insanların hayatında bıraktığı izlerde yaşar. #BilgiÜniversitesi bunu yaptı. Sadece diploma vermiyor Bilgi, Halka iniyor, temas ediyor, dönüştürüyordu.

İstanbul Bilgi Üniversitesi öğrencilerinin kamuoyuna çağrısı var: "Üniversitemizin faaliyet izninin kaldırılmasına ilişkin karar, gündemdeki yoğun siyasi gelişmeler arasında ne yazık ki yeterince görünür olamadı ve sesimizi duyurmakta ciddi şekilde zorlanıyoruz. Okulun yeniden açılabilmesi ancak yeni bir Cumhurbaşkanlığı kararıyla mümkün. Alinan karara karşı hukuki süreç ise oldukça uzun sürecek. Sesimizin daha fazla kişiye ulaşabilmesi adına desteğiniz bizim için çok kıymetli olurdu. Mümkünse konuyu paylaşarak kamuoyunda görünür olmasına yardımcı olabilir misiniz?" BİLGİ ÜNİVERSITESI ÖGRENCİLERİ

IŞIKLARI SÖNMEYEN BİR ÜNİVERSİTE #BilgiÜniversitesi 'nin maruz bırakıldığı, yaşam - ölüm ekseninde, ağır bir karar karşısında, - Derin siyasi ve sosyal analizler, - Kişisel olumsuz deneyim paylaşımları, - "Ben demiştim" lafları, - "Zaten belliydi" sinizmi, - "Orada benim başıma şu gelmişti (Oh olsun!) nidaları, - Bu "balyoz" karara hemen teslim olup, "Burada ne güzel günler geçirmiştik. Elveda Bilgi" romantizmi, - "Zaten Türkiye'de hukuk mu kaldı?" sığlığı ve pısırıklığı, Sesleri duyuluyor ve mevcut şartlar altında hiçbir anlam ifade etmiyor. Karşı karşıya kalınan sorunun, Bilgi'yi de aşan bir ağırlıkta olduğunu görme şuuru ve yönelimi gözardı edilemez. 30. yılını 7 Haziran günü kutlayacak, Türkiye'nin seçkin bir eğitim ve araştırma kurumunun, asıl kurucu unsurları olan öğrenciler ve öğretim ve idari kadrosunun Bilgi'yi seçkin bir "gerçek" akademik kurum haline getirme gayretlerinin, 1999 yılı Ekim ayından itibaren çok yakından tanığıyım. Yıllarca, mesai saatlerini gözetmeyen bir azimle, saatler boyu üniversitede çalışmalarını sürdüren akademik kadronun olduğu bir üniversite oldu Bilgi. 17 yıl Hukuk Fakültesi dekanlığını üstlendiğim bu kurumda, bu gerçeği, "ışıkları sönmeyen bir üniversite" olarak tanımlardım tercih günlerinde. Hukuk Fakültesi'nin kurucu dekanı ve Türkiye Hümanist Ceza Hukuku Doktrini'nin öncülerinden, rahmetli Prof. Uğur Alacakaptan ise, bir "Üniversitenin kapılarının kapatılamayacağı" deyişiyle açıklardı bu gerçeği. Ve öğrencileri uyarırdı: "Burayı bir özel üniversite sanmayın, Bilgi bir kamu tüzel kişisidir." Bilgi Üniversitesi'nin tüm öğretim üyelerinin 30 yıla varan bir süreçte dokuduğu bu kurumsal kimlik, ürettiği akademik yenilikçilikle Türkiye yükseköğretiminin, birçok devlet ve vakıf üniversitelerinin de benimseyip uyguladıkları politikalar, programlar üretti. Bu nedenledir ki, onbinlerce Türkiye ve diğer ülkelerin yurttaşları geleceklerini bu kurumda geliştirebilecekleri umuduyla, Bilgi'yi seçtiler. Bireysel tercihlerin de ötesinde, söz konusu olan bu durum "halkın kendi geleceğini tayini"ne dair temel normun da bir tezahürüdür, bu bağlamda bir uygulanma biçimidir. Bunları yok sayan bir bakış, insanın değersizliği gibi bir temel üzerinde yükselir. Adını ne koyarsanız koyun, bu gerçek değişmez. Buna yol açan bir işlem hukuken de savunulamaz, hükm-i karakuşi mertebesindedir. Bunun bilincinde olan, tüm #Bilgili öğrenciler, mezunlar, öğretim elemanları ve idari personelin haklarını aramaları, tartışılamayacak, kendi geleceklerini tayin etme hakkının gereği kaçınılmaz bir sorumluluktur. Turgut Tarhanlı

“Bu kadarını da yapamazlar” dediğiniz her şeyi yapacaklar. Selahattin Demirtaş.

Yine buradayız.

nihayet finaldeyiz ve ikisi de akpli çıktı

🤳 Çocuklar dijital dünyayı nasıl görüyor? 🐘 İstanbul Bilgi Üniversitesi Çocuk Çalışmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi tarafından düzenlenen “Çocukların Gözünden Dijital Dünya” panelinde çocukların dijital dünyaya ilişkin algıları ve dijital mecra düzenlemeleri ele alındı. bianet.org/haber/cocuklar…

İstanbul Barosu Çocuk Hakları Merkezi Çocuk İşçiliği ve MESEM hakkında detaylı bir derleme yayınladı. Hem ağaçları hem de ormanı görmek isteyenler için kıymetli bir kaynak... storage.istanbulbarosu.org.tr/public/2026/04…

Aylin Tekiner: “Mesele, bugün kimin nasıl hatırlandığı ve yarının hangi anlatılar üzerine kurulacağıdır. Hakikatin kökten çarpıtılmasına ve yok sayılmasına razı gelmek, yalnızca bir hafıza kaybı değil; geleceğin de kaybı bizim için. Bu nedenle, geçmişin yerine ikame edilen bu sahte anlatıya karşı ses yükseltmek bir tercih değil, zaruri bir sorumluluktur. Karşı bellek oluşturmaya, unutturulmak istenen kişileri ve değerlerini ısrarla hatırlatmaya ve cezasızlığa karşı adalet talebini diri tutmaya mecburuz.”

@katibebartleby Geçmişler olsun!!! Bitmiş işi excele işlemek kadar rahatlatan şey azdır📊📉

bayram tatilini yine çalışarak ama çok verimli geçirdim. bir kitap çevirisinin son okumasını, bir belgeselin bir saatlik kısmının çevirisini bitirdim. şimdi excel boyayacağım. sonra huzurla çiş, diş, uyku.

Pause. Breathe. Taste the food of the wetland. Video by Li Dongming

Biz başka simit yemeyiz. Bazıları bunu yemiyor, sert olduğunu söylüyorlar. Ama simit, Rize simididir. Yani yenecek simit de Rize simididir.

@gizlengizlen Tebrikler ve sabrına sağlık Umut🌸🌸

19 Kasım 2016'da kendime seçtiğim ismi 18 Mart 2025'te kimliğime geçirdim. Bugün kutlama günü 🩵 kendimi ilmek ilmek inşa ettiğim dönüm noktalarından biri :)

“Mesele yemek değil” Depremin üzerinden üç yıl geçti. Hatay’da on binlerce insan hâlâ konteynerlerde yaşıyor. En başından beri ayrımcılığa maruz kalan Dom halkı için eşit erişim hâlâ bir hak değil, bir mücadele. Yunanistan, Danimarka ve Norveç’ten gelen gönüllüler buraya sadece yemek yapmak için değil, görülmeyeni görünür kılmak, dayanışmak için geldi. Çünkü “mesele yemek değil”, hatırlanmak… Antakya/Hatay

İsrail, İran'ın güçlü siyasi lideri Ali Larijani'yi de, düzenlenen suikastle öldürdü. Uluslararası hukuk bakımından "suikast" eylemi hukuka aykırıdır, suçtur, savunulamaz. Barışta ya da savaşta, yaşam hakkının korunması esastır. Gelin görün ki, zamanında, Amerika'nın parlak uluslararası hukukçularından, Ivy League mensubu akademik bir ad bile, BM'nin, belli profildeki siyasilere yönelik öldürülme izni verme yetkisi (!) gibi bir görüşü savunmuştu. O zaman, hedefteki kişi Saddam Hüseyin'di. İsrail'in, şedit kuruluş çalkantıları döneminde (1948), Yahudi teröristler tarafından suikaste maruz kalıp yaşamını yitiren, BM'nin Orta Doğu arabulucusu İsveç vatandaşı Kont Folke Bernadotte, bu konuda BM sonrası dönemin simge adıdır. Şimdi, büstünün BM Genel Kurul katında sergileniyor olması bir ironi olsa gerek. Otokratik ve emperyalist devletlerin içte ve dışta, "suikasti" bir politika aracı olarak kullanma pervasızlığı gitgide yayılıyor ve o çevrelerce bir iftihar mevzuu olarak takdim ediliyor. Suikast eylemi, yaşam hakkı ihlâlidir ve suçtur. Sorumluları için öldürme lisansı değil, hesap vermek üzere yakalama müzekkeresi düzenlenmesi gerekir. haaretz.com/middle-east-ne…

Freehand doodles

16 yaşındaki bir lise öğrencisi, sosyal medyada yaptığı paylaşımlar sebebiyle 26 gündür tutuklu! Tüm kamuoyunu, çocuk hakları ihlali olan davanın takipçisi olmaya davet ediyoruz. Tarih: 3 Mart 2026 Saat: 15:00 Yer: İzmir 2.Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

İran'a karşı ABD ve İsrail ABD ve İsrail'in İran'a yönelik "saldırı" (aggression) eylemleri ve ülkenin bir numaralı liderinin suikast sonucu katlinin, bir sivil hedef olan okulun vurularak 85 kız öğrencinin öldürülmesinin mevcut uluslararası hukukun, uluslararası insancıl hukukun ihlâli olduğunu söylemek hukuken isabetli olsa da, başlı başına bir anlam taşımıyor; maalesef yetersiz kalıyor. Adeta, Fransızların deyişiyle, bir "Vérité de la Palice" durumu. Geçen yüzyıl ve bu yüzyılda da, “meşru müdafaa” hakkının BM Şartı, Md.51’de tanımlandığı gibi, bir “silahlı saldırının vukuuna” bağlanması formülü, askeri gücü yüksek olan devletlerce ısrarla tartışılıp yetersiz bulunan, etrafından dolanılan bir hüküm oldu. İran saldırısında olduğu gibi, “önleyici” (preventive) ya da “ön alıcı” (pre-emptive) meşru müdafaa savunusuna dayanan müdahaleler yeni değildir. Uluslararası hukuk literatüründe, New Haven ekolü diye adlandırılan Yale merkezli dünya kamu düzeni çalışmalarının Soğuk Savaş’tan bu yana, iddiası da hep bu yönde oldu. Bu nedenle, BM Şartı’nın Md.2/4 hükmünde yer alan “kuvvet kullanma ve tehdidi yasağı” ilkesinin berhava olduğuna dair uluslararası hukuk kuramcısı Thomas M. Franck’in, bundan 55 yıl önce kaleme aldığı “Who Killed Article 2(4)? Or: Changing Norms Governing the Use of Force” başlıklı makalesindeki hukuki analiz halen geçerliliğini koruyor. BM terminolojisinde “savaş” (war) terimine yer yoktur. Tercih edilen terim “kuvvet kullanma”dır (use of force). Gelin görün ki, Trump, ülkenin savunma bakanlığının adını, kısa bir süre önce Savaş Bakanlığı şeklinde değiştirdi. Bunun sadece bir yazım değişikliği olmadığı aşikârdır. İronik olan, henüz 1928 yılında, BM kurulmadan önce, ABD ve Fransa’nın desteğiyle imzalanan ve devletlerin, savaşı milli siyasetlerine alet etmekten vazgeçmelerini hedefleyen Kellog – Briand Paktı (Paris Paktı) bile, her ne kadar çok etkili bir önleyici mekanizma kurmasa da, ilkesel olarak, kurucu bir taraf devlet olarak ABD’nin açıkça ve kaba bir biçimde o antlaşmayı ihlâlinin dayanaklarından biridir; elbette BM hukukuna ilâveten. Ve unutmayalım; Nürnberg’de yargılanan Nazi Büyük Savaş Suçluları, “barışa karşı suçlar” kategorisi altında, 1928 Paris Paktı’nın da ihlâliyle itham edilmiş ve hüküm giymişlerdi. Kısaca, ABD ve İsrail temsilcileri, İran’a yönelik ortak saldırılarını şöyle “meşrulaştırmaya” (!) çalışıyorlar: Diplomatik görüşmelere öncelik verdik ama olmadı ve kuvvet kullanmaya giriştik. Bu görüş, kuvvet kullanma hukukunun 20. yüzyılın ilk çeyreğine hatta daha da geriye götürülmesi anlamına gelir. Dünya olarak, kısa vadede onarımı pek zor ve emsal alınması o ölçüde kolay bir durumla karşı karşıyayız.