Idea (Active dm)

#MWP_Commu 🐈‍⬛ “หงุดหงิด อย่ามาใกล้” ฌามา พัชรวิทิต | ไอเดีย (Ω กลิ่นแป้งเด็ก) 20 Y | คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ปี 2 . . . _________ “..เมื่อกี้โทษที เราขาดน้ำตาลอะ” Doc : in bio Co/Role/Talk > Dm 24/7

@Methavin_MWP “ปิดเทอมรอบหน้าก็อาจจะนะ?” ดูเหมือนจะมีคนสนใจเข้าจริงๆ “แต่พูดถึงเรื่องเที่ยว เดียไม่มีเพื่อนไปอะสิ” คนเด็กกว่าบุ้ยปาก ท่าทางเหมือนลังเลจะพูดบางสิ่ง “ไม่กล้า...ชวนน่ะครับ” จนมาถึงประโยคเมื่อครู่ ไอเดียเลิกคิ้วพลางถาม “มีคนเลี้ยงขนมนอกจากพี่ด้วย?” คนไทยหูผึ่ง อยากรู้อยากเห็น

@Charma_MWP คราวนี้พอได้ยินว่าจะมีคนทำพาร์ตไทม์จึงหัวเราะเสียงเบา “ถ้าอยากได้เงินค่าขนมก็ยินดีต้อนรับทุกเมื่อ แต่ถ้าไม่ได้ลำบาก แค่แวะมาเที่ยวก็มีคนรอเลี้ยงขนมเยอะแยะอยู่แล้ว~” พยายามพูดแบบไม่เจาะจง

19:00 | ร้านอาหารกาลครั้งหนึ่ง หลังกลับจากทริปเที่ยวดอย หากใครแวะมาวันนี้คงได้เจอเจ้าของร้านที่หายหน้าหายตาไปหลายวันออกมายืนยิ้มต้อนรับอย่างกระตือรือร้น บางทีก็มาแย่งงานเด็กเสิร์ฟ ปล่อยให้ลูกมือจัดการในครัวแทน ก็คนมันอยากเมาท์นี่นา “ทานให้อร่อยนะครับ~ อ๊ะ ยินดีต้อนรับครับ~”

@Shamal_MWP เมนูที่ว่าคือข้าวกะเพราทะเล ทั้งปริมาณเกินราคาและกลิ่นหอมลอยแตะจมูกขนาดนี้ อาจจะสมชื่อเมนู recommend ก็ได้ “ที่พี่ชาลซื้อมาให้น่ากินจัง”

@Shamal_MWP ใช้เวลาพักหนึ่งกว่าไอเดียจะกลับมาที่โต๊ะ ในมือถือข้าวที่มีกับอัดแน่นจนเต็มจาน “รอนานมั้ยครับ อะ นี่” วางเสิร์ฟให้ถึงตรงหน้า ท่าทางแอบตื่นเต้นเล็กน้อย “เดียให้คุณป้าแนะนำให้ เขาบอกว่าคนชอบสั่งเมนูนี้ประจำน่ะ” +

15:00 | สวนสาธารณะกลาง เสียงกดชัตเตอร์ดังเป็นระยะ ตามด้วยเสียงฝีเท้าเนิบนาบพอให้รู้ว่าเจ้าตัวไม่ได้รีบร้อนอะไร ช่วงนี้อากาศดี เขาจึงอยากมาเดินเล่นในพื้นที่สีเขียวให้สบายตาบ้าง ใช้เวลาอยู่ตรงนั้นกว่าหลายสิบนาทีก็ได้รูปนก หมา แมว หรือแม้แต่กระรอกมาเพียบ “ถ่ายออกมาสวยจัง”

00:20 น. ยืนอยู่หน้าร้านโจ๊กทั้งสภาพหัวฟูสวมเสื้อคลุมทับชุดนอน สภาพอาจจะเหมือนคนพึ่งตื่นแต่อันที่จริงแล้วกำลังรีบจนไม่มีเวลาแต่งตัวดีๆต่างหาก ตาคอยมองเวลาในโทรศัพท์จดจ่ออยู่ไม่สุข นั่งเขย่าขายิกๆไม่รู้ตัว

@Methavin_MWP “โอ๋~? ขอบคุณค้าบ” มองน้ำสีสวยตาวาว “เป็นวาสนามาก พี่เจ้าของร้านมาชงน้ำให้กินด้วยตัวเองเนี่ย” คนเด็กรีบจิบชิมทันที รสชาติเปรี้ยวหวานสะใจเหลือเกิน “น่าอิจฉาจัง อยากไปเที่ยวบ้างอะ” ตัวเหลวนอนเอาหัววางแหมะกับเคาท์เตอร์ “อยู่แต่ห้องน่าเบื่อ หรือเดียมาทำพาร์ทไทม์ร้านพี่ด้วยดีนะ?”

@Charma_MWP “……แบบนี้เอง” แต่ไหนๆ ไอเดียก็มานั่งแล้ว เขาจึงเริ่มชงเครื่องดื่มม็อกเทลแบบไม่มีแอลกอฮอล์ให้แทน ทำเป็นสตรอเบอร์รี่พันช์ใส่เลมอนผสมกันแล้ววางลงตรงหน้าอีกฝ่าย “สนุกสิ ทำเอาไม่อยากกลับเลยล่ะ” “อืม— เพิ่งกลับมาก็เลยยังไม่อยากเข้าครัวน่ะ นานๆ ทีก็อยากคุยกับลูกค้าบ้าง”

@Shamal_MWP “อืม...” เสียงยานคางราวกับคนใช้ความคิด ลูบคางไปมาเหมือนกำลังนึกหาอะไรสนุกๆทำ “เอางี้มั้ย ถ้าเลือกเมนูไม่ถูก” “เดี๋ยวเดียคิดเมนูให้พี่ชาล ส่วนพี่ก็ต้องคิดเมนูให้เดียเหมือนกัน” เจอโต๊ะว่างพอดีก็ทำการวางสัมภาระจองที่เอาไว้ “แยกย้ายกันไปซื้อ แล้วกลับมาแลกกันที่โต๊ะนี้ โอเค๊?”

@Charma_MWP “ยังเลย ถ้างั้น… ไปหาอะไรกินที่โรงอาหารกันเถอะ” ใกล้กับสวนสาธารณะกลางมีโรงอาหารอยู่ เขาเก็บกล้องลงกระเป๋าเตรียมย้ายที่แล้วเริ่มเดินขนาบข้างไปกับรุ่นน้องอย่างไม่รีบร้อน แต่พอมาถึงโรงอาหารก็ยังเดินวนเพราะเลือกร้านไม่ถูก “น้องไอเดียกินอะไร ขอพี่ชาลลอกเมนูหน่อยสิ“

@mwp_Wanwiwa (หนุก้รักพี่วา🥰)

@Charma_MWP (พี่รักน้องไอเดีย😘)

#จะแต่งตัวตามเมนชั่น_mwp (ขอซักชุดคับ🙌🏻)

@Methavin_MWP “นั่นไง” ไอเดียยกมือลูบคาง “ถ้าเป็นการพูดก็พอแยกออกได้เหมือนกันแฮะ” ภูมิใจที่ทำตัวเป็นนักสืบได้ “ไม่ครับ โกหกทั้งนั้นอะ” “พี่ชาลไม่ชวนเดียกินแอลหรอก” เขาหัวเราะคิกคัก “ไปเที่ยวมาสนุกมั้ยครับ แต่ทำไมมายืนแย่งงานพนักงานตรงนี้ล่ะ โดนไล่มา?” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหมายถึงใครไล่มา

@Charma_MWP อืม ห๊ะ? “……“ เมษายืนจุด จุดอยู่ตรงนั้นยาวมาก ณ จุดนี้หน้ากากแก้วก็เอาไม่อยู่ ไม่นึกมาก่อนว่าเด็กสมัยนี้จะไปกันไวเหลือเกิน ต้องโทษที่ช่องว่างระหว่างวัยเหรอ? เมษาดันให้คนเด็กกว่านั่งลงเก้าอี้ อ้อมไปยืนฝั่งบาร์แล้วถามด้วยสีหน้าเหมือนโลกจะแตก “ชาล…ทำตัวเหลวไหลขนาดนั้น?“

@Methavin_MWP “แต่บอกว่าจะเอาตัวที่แพงที่สุดในร้านมาให้ลองนี่นา แบบนี้พี่เมจะไม่รู้ใช่มั้ยครับ?”

@Methavin_MWP คนเด็กมองเจ้าของร้านตัวจริง? อยู่แวบหนึ่งก็เดินไปตามคำเชิญ “เดียไม่เก่งเรื่องพวกนี้เลย พี่ชาลแนะนำให้ได้รึเปล่าครับ” “เอาแบบไม่ต้องแรงมากก็ได้ เดียไม่อยากเมากลับห้องน่ะ” เจ้าตัวว่าแกมหัวเราะ ว่าจบสักพักสองแขนของรุ่นน้องเข้ากอดหมับแขนของอีกคน ดึงมากระซิบใกล้ๆ +

@Methavin_MWP คำพูดคำจารู้สึกแหม่งๆชอบกล สมองสับสนสุดชีวิตว่าไม่ใช่พี่ชาลหรือแค่พี่ชาลกำลังโรลเพลย์เป็นพี่เมกันแน่ คงมีแต่ต้อง... “พี่ชาลบอกว่าจะพามาเลี้ยงข้าวไงครับ เพราะพี่เมไม่อยู่“ “บอกว่าจะเลี้ยงโซนบาร์ตรงโน้นด้วย...พี่ชาลจะทิ้งเดียให้ไปกินคนเดียวเหรอ?”

@Charma_MWP “อ้าว ที่แท้ก็น้องไอเดีย” สองมือไพล่หลังเอียงคอยิ้ม ถอดแบบคนน้องอย่างแนบเนียน…ละมั้ง “เล่นเป็นเจ้าของร้านแล้วคนทักเต็มไปหมด เล่นเป็นพนักงานทำตัวยุ่งเข้าไว้คนอื่นจะได้ไม่กล้าทักไงล่ะ เนอะ?“

@Shamal_MWP แต่พอเห็นอีกฝ่ายเปลี่ยนอิริยาบถทั้งยังเปลี่ยนเรื่องก็ทำให้แทบพูดไม่ออก ได้แต่เกาแก้มสงสัย “ยังอะ เดียออกมาเดินเล่นแถวนี้แล้วรวดมากินข้าวพอดีครับ” “พี่ชาลล่ะกินรึยัง?”

@Shamal_MWP “จำมาจากพี่ตากล้องที่รู้จักกันครับ” โคลงศีรษะตั้งท่าจะปฏิเสธ ไอเดียไม่กล้าเรียกตัวเองว่าเก่งเรื่องกล้องมาก เพียงแค่ได้ถ่ายรูปบ่อยๆจนเกิดความเคยชินก็เท่านั้น “มี...อะไรแบบนั้นด้วย ไม่รู้มาก่อนเลย” คนเด็กรออีกฝ่ายจะพูดให้จบ +

@Shamal_MWP ตากล้องเด็กยิ้มแป้น ก่อนจะเอานิ้วชี้แก้มโอ้อวดเหมือนเด็กๆ “เรามีข้างเดียวกันเลย”

@Shamal_MWP ดันเอนไปทางซ้ายเล็กน้อย “เอียงหน้าหน่อยครับ เงยหน้านิดนึง...สวย” แช๊ะ! เสียงกดชัตเตอร์ดังขึ้น หลังจากยืนเช็กรูปอยู่ครู่หนึ่งก็ส่งให้นายแบบได้ดู “พี่ชาลหน้าตาดีอยู่แล้วจะถ่ายมุมไหนก็หล่อครับ แต่เดียว่าไฝตรงนี้ของพี่มีเสน่ห์ เลยลองถ่ายมุมนี้ดู” +