Cheky

ชอบประเด็นนี้นะ ในขณะที่วงการบันเทิงผลิตซีรีส์วายออกมาเยอะมาก แต่สาววายบางส่วนก็ยังชอบดูซีรีส์ปกติ แล้วจิ้นมิตรภาพลูกผู้ชายกันอยู่ดี เราว่าเพราะ BL มันนิยามไว้แล้วว่ารูปแบบความรักมีอะไรบ้าง คือ จีบ / รัก / มีปัญหา แล้วก็เลิฟซีน คนดูมีหน้าที่แค่รับสาร แต่พอเป็นมิตรภาพลูกผู้ชายที่มีเคมีแปลก ๆ มันจะมีความกึกกึ๋ยแบบอธิบายไม่ถูก ความสัมพันธ์ยังไม่ถูกตั้งชื่อ เลยมีพื้นที่ว่างให้เราคิดต่อเอง จุดนี้แหละที่มันเล่นกับใจ ทำให้เรามีส่วนร่วมมากกว่า บางคนไม่ได้อยากดูเลิฟซีนด้วยซ้ำ เพราะพอมันชัด มันก็จบแล้ว ไม่มีอะไรให้ลุ้นต่อ แต่พอเป็นอะไรที่คลุมเครือ เช่น แอบมอง / สบตากันนานกว่าปกติ / จับไหล่หรือกอดกันนานเกินไป / หวงกันแบบไม่พูด หรือหึงทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ ฯลฯ ความพิรุธพวกนี้ทำให้หลายคนฟินและสนุกกว่า เหมือนเราไม่ได้อยากดู “ความรัก” ตรง ๆ แต่อยากดู “บางอย่าง” ที่มันกำลังจะเป็นความรัก แต่ยังไม่มีใครยอมพูดออกมา

ได้ดู Linda Linda Linda ในโรงซักที ดูครั้งนี้มีสิ่งน่าสงสัยคือทำไมต้องให้ตัวเอกเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเกาหลีที่มาอยู่ญี่ปุ่น พูดไม่คล่อง ดูจบแล้วเห็นน้ำตาลหวานเคลือบอารมณ์แบบญี่ปุ่นเปิดใจจังน้า โอบรับชาวต่างชาติ ให้มาอยู่ในวง (ชาติ) สอนอย่างใจเย็น ทั้งที่ต้นปี 2000 ช่วงที่หนังฉาย

“มันคือดอกไม้ ไม่มีคนขายคนซื้อมันก็เหี่ยว” ก็ปล่อยมันเหี่ยวไปตามธรรมชาติ คนละเรื่องกับตั้งใจปลูกเป็นร้อยไร่เพื่อเอามาขายให้วัยรุ่นเทสดีถ่ายรูปครึ่งชั่วโมงแล้วโยนทิ้งถังขยะ girl ปัญหาคือ 🪷 วัยรุ่นเทสดีที่ไม่เห็นคุณค่าอะไรเลย เห็นแต่คอนเท้น 🪷

Im fucking crying man

performing bdsm play in ethics class