Chelene_PIL

ʟᴏᴠᴇ ɪꜱɴ’ᴛ ɴᴇᴄᴇꜱꜱᴀʀʏ ꜰᴏʀ ᴍᴀʀʀɪᴀɢᴇ—ʙᴜᴛ ᴛʜᴇ ᴍᴏᴍᴇɴᴛ ɪᴛ ᴇxɪꜱᴛꜱ, ᴛʜᴇ ᴇɴᴛɪʀᴇ ɢᴀᴍᴇ ᴄʜᴀɴɢᴇꜱ. ——— #PIL_Commu 𓇬 ᴄʜᴇʟᴇɴᴇ ᴠᴀʟᴍᴏʀʀᴀ | ᴅᴀᴜɢʜᴛᴇʀ ᴏꜰ ᴛʜᴇ ᴅᴜᴋᴇ ᴏꜰ ɴᴏᴄᴛʜᴇʟʟᴇ 𓇬 ——— Co / Role / DM - 24/7 Doc in Bio

#MASQUERADEPILss2 ในค่ำคืนนี้คฤหาสน์ของมาร์ควิสกอนซาเลซสว่างไสวไปด้วยแสงไฟจากโคมระย้าลอยละล่องตามแรงอารมณ์ของเจ้าภาพ เสียงหัวเราะ คลอเคล้าเสียงไวโอลิน และเสียงสลอนของรองเท้าบนพื้นหินอ่อนดังประสานกันกลายเป็นท่วงทำนองของค่ำคืนแห่งเสน่หา ท่ามกลางเสียงชิงชังล้อเลียนของการเกี้ยวพาราสีใต้หน้ากาก ภาพหนึ่งที่อยู่บนชั้นลอยกลับตรึงสายตาหลายคนจนเผลอลืมหายใจ หญิงสาวผู้หนึ่งในชุดสีแดงสดแนบเนื้อพอให้เห็นส่วนเว้าโค้งแสนเย้ายวนทาบทับด้วยผ้าคลุมสีเข้มเหมือนดั่งกลีบบุปผชาติโลหิตที่บานสะพรั่งในยามเที่ยงคืน ในยามที่ชนชั้นสูงกำลังสับเปลี่ยนคู่เต้นรำกลางห้องโถงใหญ่ เธอกลับเลือกยืนพิงราวบันไดสูง ดวงตาภายใต้หน้ากากทอดมองผู้คนเบื้องล่างด้วยท่าทีละเมียดละไม ไม่ใช่เพราะต้องการหลบหลีก แต่ราวกับเธอกำลังเลือก… ว่าผู้ใดคู่ควรจะใช้ในการเดินหมากครั้งถัดไป [ CMS : KORN ]

🕊️SPOILER  EVENT 6 #PIL_Commuss2 Doc : bit.ly/43zt3jZ งานเลี้ยงสวมหน้ากากของมาร์ควิสกอนซาเลซ  #MASQUERADEPILss2 ระยะเวลาการเล่น : 24 - 27 ก..ค ระยะเวลาอ้างอิง : 24 ก.ค. ผู้เล่น : ชนชั้นสูง ( NPC ที่ใจกล้ามากพอสามารถลอบเข้างานได้)

" นั่นสินะคะ... " เธอยกพัดเรียวในมือขึ้นมาจรดริมฝีปาก เคาะเบา ๆ ราวกับกำลังใช้ความคิดเท่าที่มีพินิจมองภาพศิลป์ตรงหน้า ภาพนี้ค่อนข้างมีสีสันมากกว่าภาพหุบเขาและหญิงสาวก่อนหน้านี้ ทั้งด้านการใช้เทคนิคสี และความรู้สึก " ฤดูใบไม้ผลิเป็นสัญญะของการเริ่มต้นใหม่ค่ะ เพราะแบบนั้น เทศกาลหาคู่ในหมู่ชนชั้นสูงจึงเริ่มต้นในช่วงฤดูนี้ และจะจบลงก่อนฤดูเหมันต์มาเยือน " " ชายในภาพอาจจะแค่มาเดินเล่นใต้ต้นเมเปิ้ลเหล่านี้เพื่อฆ่าเวลาว่าง... หรืออาจจะรอใครบางคนหลังจากที่ฤดูเหมันต์อันหนาวเหน็บจบลงก็ได้ทั้งนั้น " เธอหัวเราะเสียงเบา ก่อนจะลากสายตากลับมายังเอิร์ลหนุ่มด้านข้าง " แต่บุรุษบางคน การทำเหมือนมาเดินเล่นฆ่าเวลาเป็นข้ออ้างเพื่อมาพบคนที่พวกเขาหมายตา... ก็มีให้เห็นเยอะนะคะ "

@Chelene_PIL “หรือคุณคิดว่า…เขาแค่แวะมาเดินเล่นเหมือนเราครับ?”

#GATESAUCTIONPILss2 #โรลปิด | (ย้อนหลัง) @Hansley_PIL 【 11.00 | พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ 】 แสงจากหน้าต่างสูงสาดลงมาบนพื้นหินอ่อนและผนังปูนเก่าแก่ กลิ่นฝุ่นโบราณเจืออยู่ในอากาศอันสงบเงียบ เสียงฝีเท้าของแขกเหรื่อผู้มาเยือนสะท้อนก้องเบา ๆ เชอลีเน่ วาลมอร์รายืนอยู่ตรงนั้น อาภรณ์สีม่วงเข้มอันเป็นเอกลักษณ์ตัดเย็บอย่างวิจิตร ในมือยังคงถือพัดเอาไว้แนบอก แตกต่างจากเหล่าผู้คนที่เดินเรียงราย ทว่ากลมกลืนกับผืนผ้าศิลปะ ไม่บ่อยนักที่เธอจะเข้ามาเยือนยังสถานที่ที่รวบรวมผลงานศิลป์ชั้นยอดมากมายเช่นสถานที่แห่งนี้ แม้ว่าความจริงแล้วจะเป็นเพราะถูกพี่ชายรบเร้าให้ออกมาพบปะผู้คนเป็นเพื่อนตนก็ตาม แต่ในตอนนี้อีกฝ่ายเลือกที่จะหมางเมินให้เธอเดินอยู่เพียงลำพังกับภาพวาดจิตกรรมและประติมากรรมมากมายซึ่งทั้งมีเจ้าของจับจองและยังไม่ถูกตีตรา เชอลีเน่แหงนหน้าขึ้นมองงานศิลป์เหล่านั้นด้วยแววตาเหม่อลอย... ไม่รู้ว่ากำลังใคร่ครวญถึงเรื่องใดระหว่างภาพของเทวทูตจากสรวงสวรรค์ หรือเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตของหญิงสาว จนไม่ทันสังเกตเลยว่ามีใครอีกคนเดินเข้ามาใกล้...

เธอหัวเราะเสียงแผ่วเบาเมื่อได้ยินคำพูดของเขา แม้จะไม่ได้หันหน้ากลับไปมองชายหนุ่มข้าง ๆ เชอลีเน่ก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังชำเลืองสายตาหันมาที่ตัวเธอ " นอกจากบทกวี และองค์ความรู้ด้านเศรษฐศาสตร์การค้าขาย ลอร์ดเฮนลีส์คล้ายเชี่ยวชาญหลายอย่างจนเราตกใจเลยนะคะ " หญิงสาวเอ่ยชมอีกฝ่ายจากใจหลังจากได้ยินคำกล่าวเกี่ยวกับภาพเบื้องหน้า... และมุมมองความคิดที่น่าสนใจนอกเหนือจากฝีแปรงและผืนผ้าใบ " บางที... ที่เรายังยืนมองอยู่จนถึงตอนนี้ ก็คงแค่อยากยืนเป็นเพื่อนหญิงสาวในภาพ รอจนกว่าพายุที่ถาโถมลงมาจะสงบสำหรับหล่อนก็ได้ค่ะ " เชอลีเน่หุบพัดในมือ ก่อนจะหันไปยิ้มบางให้กับชายหนุ่ม " แต่คงยืนเป็นเพื่อนหล่อนในภาพได้เพียงเท่านี้... เพราะคล้ายจะยังมีอีกหลายภาพนักที่น่าสนใจ " " จริงไหมคะ... ท่านลอร์ด " เธอหัวเราะเสียงเบา ก่อนผายมือให้อีกฝ่ายเดินไปยังภาพจิตกรรมถัดไปด้านใน

@Chelene_PIL เขาหัวเราะเบา ๆ ด้านในน้ำเสียงไม่ได้เย้าเยือนนัก หากแต่เหมือนพูดกับใครบางคนที่เขาเฝ้าสังเกตด้วยความเคารพเงียบ ๆ “แบบนั้นก็คงเพียงพอแล้วที่จะเป็นคำตอบ”

" ก็ถือว่า... เป็นความท้าทายอย่างหนึ่งของจิตกรผู้สร้างสรรค์ผลงานดีใช่ไหมล่ะคะ " พัดคู่ใจถูกยกขึ้นมาปิดใบหน้าครึ่งหนึ่งของตัวเอง บดบังรอยยิ้มบางเบานั่นอย่างมีนัยยะ ก่อนที่สายตาของเฌอจะเลื่อนไปยังทิศทางที่เขาได้เอ่ย เชอลีเน่เดินนำอีกฝ่ายไปตามคำเชื้อเชิญเพื่อเข้าสู่โถงทางเดินถัดไป บริเวณนี้ยังมีงานศิลป์จำนวนไม่น้อยที่ถูกจัดแสดงเอาไว้ แต่น่าแปลกใจที่เหล่าผู้คนกลับดูเบ่บางกว่าทางที่พวกเขาทั้งสองเดินมา เธอมาหยุดยืนอยู่ ณ ภาพภาพหนึ่งซึ่งฝีแปรงและการจัดว่งองค์ประกอบแตกต่างออกไปจากภาพทิวทัศน์ที่เอิร์ลหนุ่มกล่าวเมื่อครู่อย่างชัดเจน ภาพตรงหน้าของพวกเขาเป็นภาพหญิงสาวผู้ยืนอยู่กลางพายุ สีที่ถูกสาดใส่เป็นสีเทาหม่นแสง ทว่าผ้าคลุมซึ่งสตรีในภาพสวมใส่สะบัดตามแรงลมกลับเป็นสีแดงสด ใบหน้าที่ศิลปินตั้งใจให้เธอแสดงมีแต่ความบิดเบี้ยวและรอยแผล... เชอลีเน่เอามือไขว้หลัง ยืนพินิจมองศิลปะนั่นอย่างสนใจ " ภาพเช่นนี้ คล้ายจะดึงดูดความสนใจของเรามากกว่า " หล่อนเอ่ยเสียงแผ่ว คล้ายไม่ได้ใส่ใจว่าจะมีใครได้ยินหรือไม่ เป็นเพียงคำรำพึงเล็ก ๆ ที่ดังแผ่วในลำคอ " ไม่ใช่เพราะมันงดงามจนโดดเด่น... แต่เหมือนกับกำลังโดนตั้งคำถาม " " ว่า 'คุณจะทนยืนมองไปได้อีกนานแค่ไหน'... " เชอลีเน่หันกลับมามองอีกฝ่าย ถอนหายใจแผ่วเล็กน้อยก่อนเอ่ยถาม " ท่านลอร์ดคิดว่าศิลปินต้องการจะถามอะไรกับคนที่กำลังมองมันอยู่หรือคะ?..."

@Chelene_PIL เขาเว้นช่วงราวกับกำลังนึกตามสิ่งที่เธอบรรยาย ดวงตาเขาอิงแสงจากหน้าต่างสูง พาให้แววในนั้นดูนิ่งลึกขึ้นเล็กน้อย “ดูเหมือนตรงใกล้ ๆ นี้จะพอมีรูปแบบนั้นอยู่… สนใจไปดูด้วยกันไหมครับ?”

เชอลีเน่หัวเราะเสียงเบากับคำพูดเปรียบเปรยเมื่อสักครู่ของอีกฝ่าย ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ได้เอ่ยต่อบทสนทนาต่อ เพียงปล่อยให้มันเป็นธรรมชาติในบรรยากาศผ่อนคลายของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ต่อไป หญิงสาวมายืนหยุดข้างอีกฝ่าย ผืนผ้าใบอีกภาพที่อยู่ภายใต้กรอบทองสีจาง เหมาะกับภาพวาดที่ประทับด้วยทิวทัศน์ของภูเขาสักที่ที่ผู้วาดได้รับแรงบันดาลใจมาจากสถานที่จริงภายในประเทศอันยิ่งใหญ่แห่งนี้ ดวงเนตรสีลาเวนเดอร์จับจ้อง ภาพนี้เป็นภาพธรรมชาติที่มองแล้วสบายตา ทั้งองค์ประกอบของธรรมชาติ ทั้งสีที่ถูกเลือกมาใช้งาน " เป็นภาพทิวทัศน์ที่สวยจริง ๆ ค่ะ... โทนสีเขียวพอตัดกับแสงแบบนี้ชวนให้นึกถึงวิวที่ชนบทไม่น้อย " เธอเอ่ยในขณะที่ดวงเนตรสีลาเวนเดอร์จับจ้องไปยังภาพที่อีกฝ่ายกำลังให้ความสนใจอยู่ ก่อนที่ประโยคคำถามของลอร์ดเฮนสลีย์จะทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย " ภาพที่ดึงดูดเราได้เหรอคะ…? " เชอลีเน่ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะระบายรอยยิ้มออกมาบนริมฝีปากแต้มชาด พร้อมเสียงหัวเราะหวาน " คงไม่ใช่ภาพที่เงียบสงบหรือเรียบง่ายแบบนี้หรอกค่ะ... พอดีเราเป็นคนที่ชอบสีสันของความวุ่นวายเสียมากกว่า "

@Chelene_PIL “หรืออย่างภาพธรรมชาติภาพนี้…ผมชอบสีโทนเย็นของเขาครับ” “สำหรับคุณ…ภาพแนวไหนเหรอครับที่จะดึงดูดให้คุณเขาไปดู?”

【 STORY 】 ไม่นานความสงบของเธอก็ถูกทำลายลง เมื่อหญิงรับใช้สูงวัยที่อยู่ข้างกายเดินเข้ามาในเต็นท์ พร้อมกับกระซิบเสียงแผ่วข้างหูของเธอ... " ลอร์ดที่มาหาท่านเชอเดริคเมื่อหลานวันก่อนยังเดินวนเวียนรอคุณหนูอยู่ด้านนอกค่ะ " ผีเสื้อในมือของเธอโบยบินไปแล้ว... ไป ณ ที่ไกลแสนไกล ค่อย ๆ ลิ่วลมอย่างอิสระ แตกต่างกับหญิงสาวที่ยังคงนั่งนิ่งงันอยู่ภายในเต็นท์เพื่อหลบซ่อนสายตา บางทีโลกก็ไม่ได้ยุติธรรม ดวงเนตรสีลาเวนเดอร์คู่นั้นเร้นความรู้เท่าทันโลกและความฝันอันไกลโพ้นเอาไว้ภายใต้เครื่องประทินโฉม ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนเมื่อถูกรบกวนทัศนียภาพในการชื่นชมธรรมชาติ และยังขาดความเป็นส่วนตัว ไม่รู้ว่าพี่ชายตัวดีได้ไปทำการตกลงอะไรกับหลานชายของท่านดยุกตระกูลสูงศักดิ์จนอีกฝ่ายมาตามเฝ้าขอพบเธอไม่เว้นแต่ละวัน... สุภาพบุรุษเหล่านั้นไม่เคยทราบหรืออย่างไรว่าสุภาพสตรีไม่ชอบผู้ชายนิสัยขี้ตื้อ... " ถ้าเขาอยากรอก็ปล่อยให้เขารอไป " เธอหันไปตอบกลับด้วยน้ำเสียงเฉยเมย ก่อนจะหยิบเอกสารที่เพิ่งได้รับมาเมื่อสองวันก่อน รายมือบรรจงของคนคุ้นเคยกับข้อมูลมากมายที่เขียนระบุเกี่ยวกับทายาทลอร์ดผู้นั้นเอาไว้อย่างละเอียด ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่การงาน ทรัพย์สินที่เขามี การศึกษาที่ถูกระบุเอาไว้ยันชื่ออาจารย์... รวมไปถึงเรื่องลับ ๆ ที่ไม่อยากเปิดเผยให้ใครรู้ เรื่องฐานะ ไม่มีปัญหา... เรื่องการเงิน ก็เรียกว่าไร้ที่ติ... เรื่องการศึกษา ในฐานะดยุกคนถัดไปถือว่ายอดเยี่ยม... แต่เรื่องอื่น... " เราไม่คิดจะสานสัมพันธ์กับคนที่ลอบกินคนรับใช้จนมีลูกนอกสมรมสซ่อนเอาไว้ใต้ถุนเรือนเป็นโขยงหรอกฮิลล์เดล… "

#SPRINGFESTPILss2 วันสุดท้ายของงานเทศกาลอันครื้นเครงที่อบอวลด้วยกลิ่นบุปผชาตินานาชนิดละบทเพลงหวานหู ในสวนสาธารณะโรเธอร์แฮมคล้ายจะเปล่งประกายราวสรวงสวรรค์จำลอง บรรดาชนชั้นสูงและสามัญชนที่เข้าร่วมงาน ดูคล้ายจะยังคงคึกคักเหมือนกับทุก ๆ ปี เสียงหัวเราะเบาบางและเสียงไวโอลินจากวงดนตรีกลางสวนล่องลอยปะปนกับกลิ่นหวานของไวน์ผลไม้และขนมอบ มีเพียงสตรีผู้เดียวที่นั่งเดียวดายอยู่ในเต็นท์ส่วนตัวริมธารน้ำใสอย่างสงบ เส้นไหมสีทองที่มักรวบเก็บเรียบร้อยถูกปล่อยลู่กับสายลม กระทบแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาจาง ๆ เสริมให้ผิวพรรณขาวเนียนของเธอเจิดจ้ากับอาภรณ์สีม่วงที่มักสวมใส่เป็นอาจิณ ในมือเรียวของเธอ มีผีเสื้อหนึ่งตัวเกาะอยู่อย่างเชื่องช้า ขยับปีกไปมาอย่างไม่เกรงกลัว ราวกับกำลังเป็นตัวแทนของฤดูวสันต์ที่กำลังเอ่ยทักทาย 【 CMS . Napat Ou 】

เชอลีเน่มองลึกเข้าสู่นัยน์ตาคู่นั้น รอยยิ้มงามปรากฏบนใบหน้าเล็กน้อย " หากเปรียบเป็นภาพ เราเองก็หวังว่าจะได้เข้าใจในภาพวาดของคุณเข่นกันนะคะ " เธอหัวเราะเสียงแผ่วเบา ก่อนจะเดินตามทางที่ซึ่งมีภาพวาดมากมายเรียงรายอยู่ในกรอบสีทองประณีตมีราคา หญิงสาวส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย " ไม่จำเป็นต้องเข้าใจทุกภาพหรอกค่ะ... แค่ท่านลอร์ดให้เกียรติมายืนชมความงามของภาพเหล่านี้กับเราก็เพียงพอแล้ว " " แน่นอนว่า... หากมีภาพใดดึงดูดความสนใจของคุณ เราเองก็ยินดีที่จะยืนชมเป็นเพื่อนค่ะ "

@Chelene_PIL เขาหันไปมองทิศที่เธอผายมือไป ก่อนพยักหน้ารับช้า ๆ “ถ้าแบบนั้น…ผมยินดีรับหน้าที่ครับ” “แต่ขออนุญาตออกตัวก่อน ว่าผมเองก็ยังไม่แน่ใจว่าเข้าใจทุกภาพได้จริงหรือเปล่า…” เสียงทุ้มต่ำยังคงนุ่ม เขาหัวเราะเบา ๆ แก้เขิน “ถึงอย่างนั้น ถ้ามีภาพใดหยุดคุณไว้ได้ ผมก็ยินดีจะยืนดูด้วยครับ”

เชอลีเน่ยกพัดขึ้นจรดริมฝีปากก่อนส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ออกมาจากคำพูดถ่อมตัวของคู่สนทนา " เราเคยได้ยินว่าศิลปะไม่มีถูกผิด เพียงแค่คุณลงมือวาด มันย่อมเป็นผลงานล้ำค่าที่มีเพียงคุณเท่านั้นจะประเมินค่าได้แล้วค่ะ " เธอส่งยิ้มไปให้เขา ก่อนที่จะหันกลับมามองภาพตรงหน้าอีกครั้ง คล้ายมีบางสิ่งอยู่ในใจตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาภายในพิพิธภัณฑ์สถานแห่งนี้ " เสน่ห์ในแบบที่จับต้องไม่ได้...? " เชอลีเน่มองสีสันจากปลายพู่กันที่เจือจางลงตามกาลเวลา เส้นพู่กันสั่นไหวเหมือนกำลังสื่อสารอะไรบางอย่างที่ดูจะไร้ถ้อยความ " เราคิดว่าศิลปะไม่ได้จับต้องไม่ได้ทั้งหมดหรอกค่ะ มันแค่เลือกจะพูดกับคนที่อยากฟังเท่านั้น " เธอเบนหน้าไปยังกลุ่มผู้คนมากมายที่พากันวิพากย์วิจารณ์พูดคุย หรือแม้กระทั่งศิลปินผู้รังสรรค์ผลงานอื่น ๆ ที่พากันมายืนวิเคราะห์เรื่องราวมากมายภายใต้ผืนผ้าโดยตั้งมั่นในหลักของตนเอง " จิตกรบางคนพยายามร้องขอให้ใครสักคนเข้าใจเขา... ไม่ใช่ด้วยสายตา แต่ด้วยความเห็นใจ และพวกเขาไม่เคยถามเลยว่า… คนมอง ‘พร้อมจะเข้าใจ' ในผลงานของพวกเขาหรือไม่ " ริมฝีปากใต้ชาดแดงคลี่ยิ้มเล็กน้อย เพราะเหมือนจะได้ยินบทสนทนาออกรสจากที่ไกล ๆ วนเป็นรอบที่สิบเพื่อขายชิ้นงานของตัวเองเป็นตัวเงินเห็นจะได้ " ผลงานบางชิ้นอาจจะเพียงแค่อยากถูกเข้าใจความงามในแบบที่มันเป็นเท่านั้น แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ผู้คนยอมประมูลเงินด้วยราคาที่สูงลิ่วทั้ง ๆ ที่ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ากำลังซื้ออะไรกันอยู่... " เธอหันกลับมาสบมองอีกฝ่ายตรง ๆ พร้อมกับผายมือไปอีกด้าน " แต่หากคุณคิดว่าเราจะพบชิ้นงานที่ถูกใจ... คงต้องขอคำแนะนำตลอดทั้งนิทรรศการแล้วค่ะ ลอร์ดเฮนสลีย์ "

@Chelene_PIL “แต่ผมคิดว่าสิ่งเหล่านี้มีเสน่ห์ในแบบที่จับต้องไม่ได้ดีนะครับ บางครั้งแค่มองก็เหมือนได้เข้าใจอะไรบางอย่างได้โดยไม่ต้องอธิบาย” “ไม่แน่…คุณอาจจะพบชิ้นที่ถูกใจก็ได้นะครับ”

เธอพยักหน้าเห็นด้วย นอกจากจิตกรรมที่งามวิจิตร ยังมีทั้งศิลปะทั้งประติมากรรมและเครื่องทอที่น่าสนใจ บ้างก็มีเหล่าศิลปินที่รังสรรค์ภาพเหล่านั้นมาอธิบายถึงผลงานของตนเองว่ามีแรงบันดาลใจมาจากที่ใด ซึ่งทำให้บรรยากาศภายในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ค่อนข้างครื้นเครง... เชอลีเน่หันหน้ากลับมามองอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม " คงจะเป็นพี่ชายของเรามากกว่าที่อยากจะประมูลภาพวาดกลับไปประดับคฤหาสน์สักภาพ... " หมายถึงท่านดยุกน็อกเธลที่ตอนนี้หายตัวไปคุยธุรกิจของเขา ปล่อยทิ้งน้องสาวที่ลากถูให้แต่งเนื้อแต่งตัวมาเข้าร่วมงานเลี้ยงเพียงลำพังอยู่เช่นนี้ " ส่วนตัวเรา... ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องภาพวาดนักหรอกค่ะ เราจึงไม่มั่นใจว่าจะมีชิ้นงานใดถูกใจมากพอให้ลงเงินประมูล " ดวงหน้าของหญิงสาวหันกลับไปยังภาพวาดเบื้องหน้า แน่นอนว่างานศิลป์ชิ้นนี้มีผู้อุปถัมภ์ไปนานมากแล้ว เธอปล่อยให้ความเงียบเป็นตัวดำเนินการสนทนานี้ไปสักพัก ก่อนที่จะเอ่ยกับคนที่อยู่ข้าง ๆ " แต่เราเพิ่งรู้เลยนะคะ ว่านอกจากหนังสือและบทประพันธ์ ท่านลอร์ดสนใจงานศิลป์เหล่านี้ด้วย... "

@Chelene_PIL “แล้วเลดี้ล่ะครับ วันนี้มาเยี่ยมชมเฉย ๆ หรือมาประมูล?” คำถามนั้นถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสุภาพ ถือโอกาสชวนอีกฝ่ายพูดคุยไปด้วยกัน

นัยน์ตาคู่สวยที่เหม่อมองภาพของเทวทูตตรงหน้าค่อย ๆ กลับมาอยู่กับความเป็นจริงอีกครั้ง เธอผินมองผู้เข้ามาทักทายเล็กน้อย ต้องยอมรับว่าเสียงของเขาดึงสติของเธอที่เหม่อมองภาพศิลปะชิ้นนี้อยู่นานสองนาน รอยยิ้มบางเบาค่อย ๆ ปรากฎขึ้นบนริมฝีปากแต้มชาด เชอลีเน่หัวเราะเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยทัก " นั่นสินะคะ... ช่วงนี้เราบังเอิญได้พบกันบ่อยเหลือเกิน ลอร์ดเฮนสลีย์ " ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่เลวร้าย และต้องยอมรับว่าเธอเองก็คาดหวังจะได้พานพบคนคุ้นหน้าคุ้นตาในงานเลี้ยงที่มีแขกเหรื่อมากมายเช่นนี้ ดวงเนตรคู่เดิมกลับไปจ้องมองภาพวาดจิตกรรมงดงามนั่นเหมือนเดิม ก่อนจะเอ่ยต่อบทสนทนากับผู้ที่มายืนเคียงข้างในระยะห่างที่เหมาะสม " ไม่ทราบว่าวันนี้คุณมาประมูลชิ้นงาน... หรือมาแค่เยี่ยมชมความงามของศิลปะกันคะ "

@Chelene_PIL เสียงของเขาเอ่ยออกมาไม่ดังนัก รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าอย่างสุภาพ เมื่อหันไปทักทายคนข้าง ๆ “บังเอิญเหลือเกินที่พบคุณที่นี่ เลดี้วาลมอร์ร่า” เขาเอ่ยขณะยืนอยู่ในระยะเหมาะสม

#MiniEventPILss2  #CaughtInTheRainPILss2 ระยะเวลา : 4 - 5 ก.ค. ระยะเวลาอ้างอิง : วันที่ 4 - 5 ก.ค. •เข้าร่วมได้ทุกชนชั้น •เข้าร่วมย้อนหลังได้ •ไม่มีการเก็บคะแนนเพชรน้ำหนึ่ง [ สุ่มเหตุการณ์ได้ที่ : url.in.th/WhQjL ]

@Hansley_PIL (เดี๋ยวส่งคนไปซ่อมให้นะคะ 👀)

(หลังคารั่วแล้วค่ะ😭)

【 STORY 】 หลังจากรถม้าประจำตระกูลวาลมอร์ราแล่นกลับมาถึงคฤหาสน์ ‘ฮิลล์เดล’ หญิงรับใช้ข้างกายของเลดี้เชอลีเน่ วาลมอร์ราก็ลงจากลงม้า สตรีผู้นี้หากไม่ได้สวมใส่ชุดของหญิงรับใช้และเปลี่ยนเป็นอาภรณ์หรูหราของชนชั้นสูง เธอจะเป็นสตรีที่น่าเกรงขามและสง่างามเป็นอย่างยิ่ง… ไม่แปลกเลย เพราะสตรีผู้นี้เคยอยู่ในแวดวงชนชั้นสูงก่อนที่จะมาอยู่เคียงข้างนายหญิงผู้งดงามของตนอย่างใกล้ชิด เสียงรองเท้าหนังกระทบเป็นจังหวะไปตามทางเดินที่ถูกเรียงรายไปด้วยดอกลาเวนเดอร์สีม่วง ดอกไม้ที่คุณหนูของเธอ… ไม่สิ อดีตดัชเชสคนก่อนชื่นชอบ ภายในเรือนกระจกงดงามไปด้วยบุปผานานาชนิดมีหญิงงามในอาภรณ์สีม่วงอ่อนกำลังเอนกายอยู่บริเวณม้านั่งหินอ่อน แสงที่ตกกระทบเส้นไหมสีบรอนด์นั่นเปล่งประกายราวภาพวาด ดวงเนตรที่ทอดมองออกไปยังคูน้ำเล็ก ๆ ด้านหลังนั่นดูว่างเปล่าจนใจคนเป็นบ่าวรวดร้าว หญิงสาวที่ต้องทำตัวเองให้เพียบพร้อมตลอดเวลา แม้ในวันที่ไม่ได้ออกไปไหนก็ยังต้องนั่งด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าต้องประทินโฉมไปด้วยเครื่องสำอาง เสื้อผ้าอาภรณ์จัดแต่งราวกับภาพวาด ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วเธอก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง “ ของที่คุณหนูสั่งให้ไปส่ง บ่าวนำไปส่งให้เรียบร้อยแล้ว “ เชอลีเน่ไม่ได้ตอบอะไรออกไป เธอเพียงพยักหน้ารับเงียบ ๆ โดยที่สายตายังคงทอดมองออกไปยังท้องฟ้าสีครามของวัน ทั้งแสงที่ประกายลงบนสายธารนั้นช่างเป็นภาพที่งดงามยามเมื่อมองผ่านกระจกบานใหญ่ของเรือน ฮิลล์เดลยังยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของหญิงชรามองคุณหนูที่เอื้อมมือไปหยิบผ้าอีกชิ้นซึ่งยังไม่ได้ปักลวดลายใด ๆ ลงไปขึ้นมา จนกระทั่งเธอยอมเอ่ยปากถามสิ่งที่อยู่ในใจของตนออกไป “ บ่าวจำได้ว่า… เสื้อตัวสุดท้ายที่คุณหนูปัก คือเสื้อในวันที่ท่านเชอเดริครับตำแหน่งดยุกต่อจากท่านคาร์ล “ เชอลีเน่หยุดมือ ดวงหน้างดงามค่อย ๆ เงยมองสตรีที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็ก… คนที่เป็นทั้งแม่ ทั้งพี่เลี้ยง และคนที่สนิทที่สุดในชีวิตทอดมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนเหมือนเช่นวันวาน ยิ่งทำให้เรียวคิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน “ ฮิลล์เดล… อยากจะพูดอะไรกันแน่ “ หญิงรับใช้ผู้นั้นระบายรอยยิ้ม เธอเดินเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว จับมือบอบบางนั่นเอาไว้อย่างทะนุถนอม… เธอเห็นแผลที่ถูกเข็มตำจากปลายนิ้วของเชอลีเน่ และรู้ดีว่านั่นไม่ใช่เพียงแค่แผลเดียวจากการปักเสื้อสูทตัวนั้น “ ครั้งนี้…บ่าวกลับเห็นคุณหนูเฝ้าปักลายองุ่นอยู่นานวัน ปักซ้ำแล้วซ้ำเล่า…ราวกับกลัวจะมีอะไรบกพร่อง หรือในสวนของคุณหนู...ต้นอ่อนของใครบางคนได้โปรยเมล็ดลงแล้วจริง ๆ คะ?... “ หญิงสาวสบตามองใบหน้าของข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ตรงหน้า… เธอไม่ได้ตอบ เพียงส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเท่านั้น “ หากจะบอกว่า การที่เราปักเสื้อให้ใครสักคนคือการที่เราเปิดโอกาสให้เขาเข้ามาในสวน… เราคงเปิดประตูให้ชายหนุ่มทั่วอาณาจักรแล้วละ “ ฮิลล์เดลหัวเราะแผ่วเบา มือหยาบกร้านของหญิงสูงวัยค่อย ๆ ลูบแผ่วเบาที่มือเรียวบางของคุณหนูที่เธอรัก สัมผัสอ่อนโยนทำให้เชอลีเน่ได้แต่ทอดมองดูใบหน้าเหี่ยวย่นไปตามกาลเวลาของคนตรงหน้า… แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้พูด แต่เธอก็ทราบดีว่าภายในใจของคนคนนี้ที่ยังคอยติดตามเธอเป็นเช่นเงาวาดหวังสิ่งใด “ บางความรู้สึก… ไม่จำเป็นต้องถูกนิยามในทันทีหรอกนะคะ ปล่อยให้มันได้ลองเติบโต… เหมือนเช่นกุหลาบที่ต้องใช้เวลาในการผลิบาน ถึงจะรู้ว่าสีสันที่แท้จริงเป็นสีอะไร “ เชอลีเน่ดึงมือของตัวเองกลับ เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ทอดมองออกไปยังสวนด้านนอกที่เริ่มโอนอ่อนไปตามสายลม รอยยิ้มเล็ก ๆ พลันปรากฎขึ้นบนใบหน้า “ หากเราหรือเขาคนนั้นไม่เผลอเหยียบต้นอ่อนเหล่านั้นทิ้งไปเสียก่อน ฮิลล์เดลอาจจะได้เห็นมันแบ่งบานในสวนสักวัน “ หญิงชราพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานที่สุด “งอกงามเถิดเจ้าต้นอ่อน...งอกงามเถิด”

Ft. @Hansley_PIL เช้าวันหนึ่งหน้าคฤหาสน์ท่านเอิร์ลเฮนสลีย์ในหมู่บ้าน นิวเครสต์ฮิลล์ วันที่ที่แสนสงบและอากาศดีได้มีหญิงสูงวัยผู้หนึ่งมายืนรออยู่หน้าคฤหาสน์หลังงามที่ตกแต่งไปด้วยดอกไฮเดรนเยียส่งกลิ่นหอมอบอวล ใบหน้าของหญิงผู้นั้นราบเรียบไร้อารมณ์ เบื้องหลังมีรถม้าคันงามจอดรออยู่ ไม่มีใครรู้ว่าสตรีผู้นี้ยืนรออยู่นานแค่ไหน เท่าที่สำรวจดูจากการแต่งกายด้วยเนื้อผ้าชั้นดีสีนิล เส้นไหมสีบรอนด์นั่นรวบอยู่เบื้องหลังดูเรียบร้อย กิริยาน่ามองเช่นคนที่ได้รับการอบรมมาอย่างดีบ่งบอกได้ว่าเธอคงจะเป็นสาวใช้จากคฤหาสน์ผู้ดีสักหลัง เมื่อมีคนรับใช้ของคฤหาสน์ตระกูลเฮนสลีย์เดินเข้ามาสอบถามธุระของแขกผู้มาเยือนโดยมิได้นัดหมายมาก่อนล่วงหน้า สตรีผู้นั้นเพียงส่งกล่องของขวัญที่ถูกเลือกสรรมาอย่างดีไปให้ผู้ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู เสียงของนางเรียบเฉยและเอ่ยบอก “ ไมตรีจากเลดี้วาลมอร์รา ถึงท่านเอิร์ลเฮนสลีย์ " ส่งมอบของขวัญจากเจ้านายเสร็จสิ้น สตรีผู้นั้นจึงหันหลังกลับขึ้นรถม้าไป โดยไม่แม้จะเอ่ยอะไรตอบกลับ ราวกับว่าเมื่อทำงานของเจ้านายเสร็จสิ้น ก็ไม่มีธุระใดที่เธอควรจะรั้งรออยู่ต่อ… …เพราะเรื่องของเจ้านาย เป็นดั่งเช่นเรื่องต้องห้ามที่ข้ารับใช้อย่างเธอไม่ควรเข้าไปล่วงรู้ ภายในกล่องชั้นดีที่ถูกส่งมอบ มีเสื้อสูทตัวนอกตัดเย็บด้วยผ้าวิจิตรราคาแพง ฝีไม้ลายมือเช่นนี้คงไม่พ้นจากห้องเสื้อชื่อดังของมาดามแฟร์ลีห์อย่างแน่นอน ตัวเสื้อนอกเป็นผ้าไหมชั้นดีสั่งตรงมาจากฝรั่งเศสสีฟ้าอ่อน ที่พิเศษยิ่งกว่าคือตัวปกเสื้อปัดลวดลายเถาองุ่นด้วยไหมทองวิจิตรหายาก ไหมชนิดนี้หากพิจารณาดูจะเป็นของขึ้นชื่อเมืองทางตอนใต้ที่ไม่ค่อยนำมาขายนักนอกจากส่งเข้าวังเพื่อตัดเย็บเป็นชุดในเชื้อพระวงศ์ ฝีเข็มประณีตบรรจง ราวกับว่า 'ผู้ปัก' ตั้งใจถ่ายทอดผลงานของตัวเองลงไปในแต่ละเข็มอย่างตั้งใจ นอกจากเสื้อสูทตัวนอกที่ถูกส่งมา ไร้จดหมายใด ๆ เขียนตอบ ราวกับว่าไม่ต้องการจะสื่อสารด้วยวจีใดให้อีกฝ่ายล่วงรู้ เพียงแค่ของขวัญ และช่อลาเวนเดอร์ที่ถูกแนบมาเท่านั้น ( Cr. ย้งยี้ แฟนตานเหิง)

ʟᴏᴠᴇ ɪꜱɴ’ᴛ ɴᴇᴄᴇꜱꜱᴀʀʏ ꜰᴏʀ ᴍᴀʀʀɪᴀɢᴇ—ʙᴜᴛ ᴛʜᴇ ᴍᴏᴍᴇɴᴛ ɪᴛ ᴇxɪꜱᴛꜱ, ᴛʜᴇ ᴇɴᴛɪʀᴇ ɢᴀᴍᴇ ᴄʜᴀɴɢᴇꜱ. ——— #PIL_Commu 𓇬 ᴄʜᴇʟᴇɴᴇ ᴠᴀʟᴍᴏʀʀᴀ | ᴅᴀᴜɢʜᴛᴇʀ ᴏꜰ ᴛʜᴇ ᴅᴜᴋᴇ ᴏꜰ ɴᴏᴄᴛʜᴇʟʟᴇ 𓇬 ——— Co / Role / DM - 24/7 Doc in Bio

หลังจากที่ไวท์เคาน์เตสคนงามสงบสติอารมณ์ของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่เด็กน้อยบุตรชายของเธอกลับยังร้องงอแงอยู่ เชอลีเน่จึงอาสาเป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นระหว่างที่อีกฝ่ายไปล้างหน้าล้างตา บางทีภาพนี้อาจจะไม่เคยมีใครได้เห็นเลยนอกจากคนที่สนิทชิดเชื้อกันจริง ๆ ใบหน้าของหญิงสาวผู้มักจะประดิดประดอยหน้ากากเพื่อแย้มยิ้มเข้าหาสังคมมาตลอดกำลังแย้มสรวลขึ้นอย่างอ่อนโยน... เหมือนนางฟ้าที่กำลังขับกล่อมเด็กน้อยภายใต้แสงอัสดงที่สาดส่องเข้ามาภายในห้อง " เจ้าตัวเล็ก... " เสียงของเธอนุ่มนวลราวกับขับกล่อมให้ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกหลับใหล ห้องนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้จาง ๆ จากแจกันดอกไม้ที่ปักอยู่ แต่ไม่อาจสู้กับกลิ่นหอมจากลาเวนเดอร์ที่เชอลีเน่พรมบนตัว ทำให้บุตรชายของไวท์เคาน์เตสที่เพิ่งร้องไห้งอแงเมื่อครู่สามารถเคลิ้มหลับได้อย่างง่ายดาย " ฉันไม่รู้หรอกว่าโลกใบนี้จะใจดีหรือโหดร้ายกับเจ้าแค่ไหนในวันข้างหน้า... แต่โปรดรู้เอาไว้ ในสายตาของฉัน เจ้าล้ำค่ามากเหลือเกิน " มือข้างหนึ่งของเธอโอบอุ้มเด็กน้อยในห่อผ้าแนบอก ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปเปิดกล่องกำมะหยี่เล็ก ๆ เผยให้เห็นสร้อยข้อมือประดับไข่มุกสีนวลบริสุทธิ์ มองครั้งเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของชั้นเลิศราคาแพง ห้อยด้วยไฮเดรนเยียสีเงินประดับอัญมณีสีฟ้าส่งเสียงกระทบเป็นบทเพลงเล็ก ๆ ให้เด็กคนนั้นอมยิ้ม " เมื่อเจ้าเติบโตขึ้นมา ไม่ว่าจะมีใครพูดว่าเจ้า ‘เกิดมาเพื่ออะไร’ หรือ ‘ควรเป็นอะไร’ ขอแค่เจ้าจำไว้เพียงสิ่งเดียว..." เชอลีเน่โน้มใบหน้าของตัวเองลงไปจรดริมฝีปากบนหน้าผากของเด็กน้อยนั่นอย่างแผ่วเบา " เจ้ามีค่าตั้งแต่วันแรกที่ลืมตา... แค่นั้นก็พอ” เสียงสูดหายใจเบา ๆ ปนเสียงสะอื้นทำให้ดวงตาของเชอลีเน่ลากกลับไปมองไวท์เคาน์เตสไดแอนที่เพิ่งเข้ามาภายในห้อง รอยยิ้มจาง ๆ ของหญิงสาวกลับมาอีกครั้งคล้ายกำลังมองภาพที่สหายสนิทกำลังโอบกอดบุตรชายของเธอเป็นภาพที่ตัวหญิงสาวเองไม่คิดฝันว่าจะได้เห็นในชาตินี้ " ไม่ไหวเลยนะ... เจ้าเด็กนี่ยังไม่ทันจะหย่านม กลับได้ของขวัญและจุมพิตจากเลดี้วาลมอร์ราคนงามเสียแล้ว " เชอลีเน่หัวเราะแผ่วเบาเมื่อเห็นว่าสหายสนิทของเธอกลับมาเป็นปกติแล้ว แม้นัยน์ตาสีสวยจะยังเคล้าไปด้วยหยาดน้ำใส ๆ อยู่ก็ตาม " เขาคงโตเป็นท่านลอร์ดมากความสามารถและหล่อเหลาจนเธอปวดหัวเรื่องลูกสะใภ้เชียว " อีกฝ่ายหัวเราะกลับ ก่อนที่จะหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ เพื่อนรัก มิได้แย่งบุตรชายของตัวเองกลับมา เพียงปล่อยให้สหายสนิทเล่นกับเจ้าตัวเล็กที่กำของขวัญไม่วางมือแม้แต่น้อย " น่าตกใจจริง ๆ ที่เขายอมนอนหลับบนอกของเธอแล้วเงียบเสียงไม่ร้องงอแงได้ขนาดนี้ รู้หรือเปล่า... กับฉันหรือพี่เลี้ยงเด็กคนอื่น ๆ เขายังร้องไห้อยู่ทุกชั่วโมงเลย " เชอลีเน่ไม่ได้ละสายตาไปจากเด็กน้อยในอ้อมแขนของเธอ รอยยิ้มงดงามนั่นไม่อาจหุบยิ้มได้เมื่อเห็นว่าบุตรชายของเพื่อนรักดูมีความสุขมากแค่ไหนยามที่เธออุ้มเขาเอาไว้แนบอก " บางทีเขาอาจแค่ชอบความนิ่ง... หรือกลิ่นเครื่องหอมของฉันก็ได้ " ไวท์เคาน์เตสผู้นั้นผินหน้ามองบุตรชายตัวเองก่อนจะส่ายหน้า " ไม่หรอก... เพราะเธอรู้ว่าต้องทำยังไงให้เขามีความสุขต่างหาก ฉันเห็นเธออุ้มเขาเบามือมากเลย เหมือนเขาเป็นของล้ำค่าที่สุดในโลก เธอต้องเป็นแม่ที่ดีได้แน่ ๆ เชอลีน " ครั้งนี้เป็นฝ่ายของหญิงสาวที่กำลังอุ้มเด็กน้อยต้องชะงักงัน ดวงเนตรที่ฉายแววอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นความลังเล ริมฝีปากของเชอลีเน่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อบทสนทนานั่นเชื่องช้า " ไม่หรอก... ฉันยังไม่เคยคิดถึงจุดนั้นเลย " " เพราะอะไรล่ะ " " เพราะความรักของฉันอาจจะยังไม่เพียงพอ หรือเพราะบางทีฉันอาจจะมองเห็นโลกใบนี้มามากเกินไป " เธอเบือนหน้าออกไปนอกหน้าต่าง ในยามที่แสงแดดกำลังสาดส่องอย่างงดาม แต่ภายในใจของหญิงสาวเองกลับมีเมฆหมอกมากมายบดบัง " การมีลูก… ไม่ใช่แค่การให้กำเนิดเด็กคนหนึ่ง แต่คือการเลือกจะ ‘อยู่ข้าง’ ใครสักคนไปตลอดชีวิตไม่ว่าจะในวันที่เขารักหรือเกลียด แม้กระทั่งวันที่เขาเจ็บ หรือวันที่เขาทำให้พวกเราผิดหวัง " เชอลีเน่หันกลับมามองเด็กทารกในอ้อมแขนของเธออีกครั้ง รอยยิ้มสดใสของเด็กคนนี้เปรียบเสมือนดวงตะวันดวงน้อย ๆ ที่ปัดเป่าเมฆหมอกในใจของหญิงสาวได้ชั่วขณะจริง ๆ " ฉันกลัวว่า...วันหนึ่งอาจทำให้เด็กคนนั้นเจ็บปวดเพราะฉันไม่อาจปกป้องตัวเขาจากโลกที่โหดร้าย หรือความในใจของฉันเองที่ไม่อาจยอมรับในตัวตนของเขาได้อย่างหมดใจ " ไวท์เคาน์เตสเงียบงันและฟังในสิ่งที่สหายเอ่ยอย่างสงบ เธอค่อย ๆ เอาศีรษะของตัวเองไปพิงไหล่ของเพื่อนรักอย่างเหนื่อยอ่อน ทอดมองบุตรชายของตัวเองที่หลับไปอย่างสงบในอ้อมแขนของเชอลีเน่ก่อนจะระบายรอยยิ้มแสนเศร้า " ถ้าเธอรู้สึกแบบนั้น... แปลว่าเธอเองก็พร้อมจะเป็นแม่ของใครสักคนแล้วละนะ เชอลีน " เชอลีเน่ยกคิ้วขึ้น เหลือบมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจความนัยที่เธอต้องการจะสื่อ " เพราะแม่ทุกคนบนโลกนี้... ล้วนหวาดกลัวสิ่งที่เธอพูดมากันหมดนั่นแหละ กลัวว่าจะคาดหวังกับลูกมากเกินไป กลัวจะไม่ดีพอ กลัวจะผิดหวัง แต่สุดท้ายสิ่งที่เด็กคนหนึ่งต้องการก็คือคนที่รักเขาอย่างแท้จริงตั้งแต่เขาลืมตา... ไม่ใช่เหรอ? " หญิงสาวสูงศักดิ์ทั้งสองคนนิ่งงัน ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย... " เธอดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นหลังจากที่มีลูกนะ " " แน่นอนสิ! ฉันมีลูกคนแรกในกลุ่มของพวกเราเชียวนะ แคทเองก็ไม่ยอมจัดงานแต่งเสียทีทั้ง ๆ ที่หมั้นหมายมาหลายปีแล้ว เชอลีนเองก็ไม่ยอมรับหมั้นกับผู้ชายคนไหนเลย " เชอลีเน่หัวเราะเล็กน้อยก่อนจะวางเด็กทารกที่กำลังนอนหลับสนิทส่งคืนในอ้อมแขนของผู้เป็นมารดา " ฉันจะเก็บไปพิจารณาแล้วกัน... " " แต่รอให้ฉันหาสามีได้ก่อนนะ "

เชอลีเน่เข้าไปใกล้อีกฝ่าย หย่อนกายลงเคียงข้างนางผู้ที่แตกสลายไม่เหลือชิ้นดีอย่างระมัดระวัง มือเรียววางลงบนบ่าของไวท์เคาน์เคสผู้สูงศักดิ์พร้อมเอ่ยเสียงแผ่วเบา " เธอไม่ได้แพ้หรอกนะ เธอเพียงแค่รักคนที่ไม่เคยหันกลับมามองคุณค่าของเธออย่างที่เธอหวังไว้ก็เท่านั้น " เสียงของหญิงสาวอ่อนหวาน นุ่มนวล... ดวงตาที่สบมองประกายแววเหมือนเช่นคนที่แพ้ในสงครามเรื่องความรักมาไม่ต่างอะไรไปจากสหายที่กำลังพังทลาย " ไดแอน... สหายของฉัน เธอรู้ไหมผู้หญิงที่เข้มแข็งที่สุด ไม่ใช่คนที่ไม่ร้องไห้ ไม่ใช่คนที่ยืนอยู่บนเวทีโดยไร้รอยตำหนิ... แต่คือคนที่ยอมรับว่าตัวเองแตกสลาย และยังลุกขึ้นมายิ้มใหม่ได้อีกครั้ง " มือของเธอปาดเส้นไหมสีสตอเบอร์รีบรอนด์นั่นอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่มอบให้นั้นอ่อนโยนราวกับต้องการปลอบประโลมดวงใจที่ไม่อาจประกบติดต่อไปได้อีกครั้งแล้ว แต่อย่างน้อยที่สุดในวันที่วังเวง ก็ยังพอจะมีมิตรนั่งเคียงข้าง น้ำตาของไวท์เคาน์เตสผู้นั้นค่อย ๆ ไหลอาบใบหน้าอ่อนเยาว์ ราวกับทุกอย่างที่เธอสร้างกำลังพังทลายลงด้วยคำพูดไม่กี่คำของหญิงสาวตรงหน้า " ไม่ไหว... ฉันเข้มแข็งไม่พอหรอกเชอลีน... ฉัน " สุรเสียงนั้นเงียบลงเมื่อมือคู่นั้นประกบลงบนแก้มของเธอ ดวงเนตรสีลาเวนเดอร์ที่คุ้นเคยมองลึกเข้าไปนัยน์ตาของอีกฝ่าย รอยยิ้มค่อย ๆ ระบายออกแช่มช้า " เธอกล้าหาญมาก… กล้าหาญพอที่จะอยู่ข้างคนที่ไม่รักเธอ และเธอก็รู้ดีว่าไม่มีวันที่เขาจะรัก กล้าหาญพอที่จะให้กำเนิดลูกชายของเขา… และกล้าหาญพอที่จะยอมรับความจริง... ทั้ง ๆ ที่มันเจ็บปวดเจียนตาย " เชอลีเน่สวมกอดหญิงสาวเอาไว้ในอ้อมแขนแน่น ค่อย ๆ ลูบไปตามแผ่นหลังที่สั่นสะท้านนั่นอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดวงเนตรค่อย ๆ หลับลง " เพราะฉะนั้น...จะร้องไห้ก็ร้องเถอะไม่ต้องเก็บไว้แล้ว วันนี้เธอไม่ต้องเข้มแข็งเพื่อใครอีกแล้ว ปล่อยให้ฉันได้กอดเธอแทนเขาที่ไม่เห็นคุณค่าของเธอเถอะนะ " สิ้นวาจาที่เปล่งออกมา เสียงกรีดร้องอันรวดร้าวของหญิงสาวพลันดังก้องไปทั่วทั้งห้อง คลอเคล้าไปกับเสียงร้องไห้ของเด็กทารกที่รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของมารดาผู้โดดเดี่ยว... มีเพียงอ้อมแขนที่รั้งไออุ่นอีกฝ่ายเข้าหาตัวช้า ๆ อย่างน้อยที่สุด เธออยากให้หญิงสาวตรงหน้าได้รับรู้ว่าตนมิได้อยู่ลำพังในสังคมที่โดดเดี่ยวและพร้อมจะเยาะเย้ยเมื่อพวกเธอผิดพลาด " ลูกชายของเธอ มอบความรักให้เขาเถอะ... มอบความรักในฐานะคนเป็นแม่ของเธอให้กับเขา เด็กคนนี้เกิดขึ้นด้วยความรักของเธอเอง เขาจะรักเธอโดยไร้ซึ่งข้อแม้... เลี้ยงเขาให้เติบโตขึ้นด้วยความรักทั้งหมดที่เธอมีเถอะนะ "

【 Story 】 " น่าสมเพชว่าไหม... เชอลีน " เสียงของสตรีผู้นั้นเบาหวิวดั่งสายลม ราวกับกลัวความเจ็บปวดจะไหลทะลักออกมามากเกินไปจากวจีที่เปล่งในแต่ละคำ " พวกเราสองคนเป็นถึงบุตรีของดยุกเหมือนกันแท้ ๆ มีทั้งศักดิ์ มีทั้งชื่อเสียง มีทั้งเงินทอง และอำนาจ สิ่งที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝัน ขอแค่เราเอ่ยปากก็มีคนเอามาวางให้ตรงหน้า " เชอลีเน่ทอดมองสหายสนิทผู้นั้นนิ่งงัน ใบหน้าแช่มช้อยของหญิงสาวสวยสดในวันวาน กลับกลายซูบผอมเคล้าน้ำตา เธอไม่ได้เอ่ยตอบและไม่ได้ถกเถียง " แต่คนที่เขารัก... กลับไม่ใช่ฉัน ไม่เคยเป็นฉัน "