🦁 Cillian 🦁

Story | 16 มิ.ย | หลังงานเทศกาลฤดูใบไม้ผลิวันแรก คฤหาสน์ออลดริดจ์เฮาส์ เพอร์ซิวัลกึ่งโดดลงจากรถม้า ชุดที่สวมใส่ไปอย่างเรียบร้อยในตอนเช้ากลับเปรอะเปื้อนรอยโคลนและยับยู่ยี่ โค้ทที่ใส่ก็หาได้อยู่กับตัว ผมที่ปกติจะเนี้ยบเป็นทรงก็ยุ่งไปหมด เขาพึ่งกลับมาจากคฤหาสน์ลินสเลย์ ดูเหมือนว่าครอบครัวของชายหนุ่มยังไม่กลับมา จึงไม่มีใครถามจุกจิก ซึ่งนั่นถือว่าเป็นโชคดี “เตรียมนํ้าให้ฉันด้วย” เจ้าของผมสีเข้มสั่งคนรับใช้ข้างกาย ชายหนุ่มสาวเท้าเดินไปที่ห้องแต่งตัวที่ติดกับห้องอาบนํ้า เริ่มปลดเสื้อผ้าที่ชักเริ่มคันยิบไม่สบายตัวออก ระหว่างนั้น ใจของเขาก็ลอยละล่องไป หวนนึกถึงเหตุการณ์มากมายที่เกิดขึ้นวันนี้ เริ่มจากที่เขาประกาศเจตจำนงที่จะแต่งงานกับบุตรสาวของบารอนเนสลินสเลย์ต่อหน้าหล่อน, ล่องเรือกับคู่หมั้นหมาดๆ… ทำเรือล่มจนเกือบทำให้เธอจมนํ้า, และช่วงเวลาใต้ต้นวิลโลว์… ใบหูขาวซีดก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ นึกโทษตนเองที่ไม่หักห้ามใจ ในขณะเดียวกัน ภาพของหญิงสาวที่เกือบจมนํ้าต่อหน้าต่อตาก็ฉายซํ้า ช่างเป็นช่วงเวลาที่บีบรัดหัวใจของเขา ด้วยความกลัว ในวินาทีนั้น เพอร์ซิวัลรู้ตัวทันทีว่าถ้าเสียอ็อกเทเวียไป ดวงวิญญาณของตนก็คงแตกสลายหายไปพร้อมกัน นั่นทำให้เขาเริ่มฉุกคิดถึงความรู้สึกแท้จริงที่มีต่อเธอ หากว่าสิ่งที่เขาเข้าใจว่าเป็นความใคร่…คือความรักเล่า? เมื่อคิดได้เช่นนั้น ชีพจรก็พลันเต้นผิดจังหวะ คิ้วหนาขมวดมุ่น สับสนกับความรู้สึกมากมาย ใบหน้าแดงซ่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่เคยรักใคร เขาคิดว่าตนเองไม่รู้จักความรัก ทั้งชีวิตมีเพียงตัณหา เธอเคยเป็นเพียงดอกไม้เย้ายวน เขาทำเพียงแค่เฝ้ามองหล่อนมาหลายปี คิดอกุศลต่อร่างแน่งน้อย ไม่เคยเป็นอื่น แต่พอได้ใกล้ชิด ยิ่งไม่อยากห่างไกล,หวงแหนจนไม่อยากเห็นหญิงสาวตกร่องปล่องชิ้นแต่งงานกับชายอื่น อยากโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ปกป้องเทิดทูนเธอ จะไม่ยอมให้ใครพรากเธอไปจากเขา และต่อให้อ็อกเทเวียคิดอยากหนีห่างไปไกล เขาก็ไม่อาจยอมปล่อยให้เธอทำเช่นนั้นแน่นอน ไม่-มี-วัน “นํ้าพร้อมแล้วครับท่านลอร์ด” เสียงนั้นดึงร่างสูงให้หลุดออกจากพวังค์ เขาสะบัดหัวไล่ความคิดแปลกๆออกไป ตอนนี้ร่างกายรํ่าร้องต้องการชำระล้างด้วยนํ้าอุ่นๆเพียงเท่านั้น