Jho Low ο Προεδρικος Βαφτιστικοςᵖᵃʳᵒᵈʸ

Ατε τζαι εσιη τζαιρο να βάλουμε κανένα ποτ πουρί.🥳🎉🍾

@KhaleesiofTumba IT Support που την Ινδια. Εν Saaar που λαλουν ομως

Δηλαδή εκτός που τους ντελιβεραδες, εχει αλλο πλάσμα πανω στην γη, που θα μου μιλήσει στο τηλέφωνο και θα μου πει, I'm outside SIR?? Μα SIR?? 🤔🙄😪

Τουλάχιστον ο Φυτιρης εν ο μοναδικός υπουργός που επαραδεχτηκε ότι έχουμε μεγάλο πρόβλημα με τα ναρκωτικά στην Κύπρο. Το ερώτημα αν καταφέρει να κάμει κάτι.

“Οι επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων…δεν είναι ίδιον πολιτικού πολιτισμού, ούτε τα μαθήματα καθ' έδρας προς τους δημοσιογράφους”…ειναι καποιοι άνθρωποι οι οποίοι οταν βάζουν “στο μάτι υψηλές θέσεις, ένα είδος σαπίλας εμφανίζεται στη συμπεριφορά τους”. Τόμας Τζεφερσον politis.com.cy/politis-news/p…

«Η ηθική χωρίς πολιτική είναι ουτοπία, αλλά η πολιτική χωρίς ηθική είναι καταστροφή.»

Τούτα τα υδροπλάνα Hellenic Seaplanes που εννα αρκεψουν να λειτουργούν στην Ελλάδα τζαι να πηεννουν σε μητσια νησιά που εν έχουν αεροδρόμια εν Κυπραίοι που εν πίσω που την εταιρεία. Χαράς την φλαγκα τους πάντως γιατί εσιη αλωπος 10 χρόνια που μαχουντε για να πιαν άδειες

@Adikimenos Καμνει μαθήματα ο Τσιαρλης, τούτο που ακουεις τώρα εν το βελτιωμένο αλλα ο γεριμος ούτε καν το λύκειο στην Αγγλία εν ετελειωσε. Ο Φειδίας που επηε τζαι Τεχνική σχολή στην Κύπρο τζαι τα Ελληνικά του εν μισοδοτζει...?

@CommentaryJho Καλά τούτος εν δισεκατομμυριούχος γιατί δεν διά λλία ριάλια να μάθει να μιλά Ελληνικά; Μιλά οπως ένα θείο μου τσιάρλη που ούτε το δημοτικό δεν έφκαλεν τζαι που επήεν στην Αγγλία την δεκαετία του ‘50.

@Random_Cypriot Εν τζιαμε που αρρωσε του τατα μου ο μακαριτης που μου εφαε τα ριαλια τζαι επεζε πελλο μετα, τζαι εσιεστη πανω του το τατας μου τζαι εν ετολμησε μου να ξαναπει τιποτε

@CommentaryJho μα τι εννοεις τζο μου. αφου ειπε τα ο μακαριτης. πρέπει να σταματήσουμε να κλέβουμε ΟΛΟΙ είπε

@Random_Cypriot Καμνει σου?

@CommentaryJho αν ο ματσακης την ωρα που εσσυπεθκιαζε εφώναζε "ΚΥΥΥΡΙΕ ΚΕΡΑΥΝΕΕΕΕ" ηταν να στείλω το βίντεο για όσκαρ πραγματικά

Ο Φειδιας τζαι ο Μπαρος επηαν ΟΥΚ τζαι ΛΟΚ αλλα σκολειο εν εξωρτοσαν να φκαλουν τζαι εννα μας γονιμοποιήσουν λαλεί...Τούτοι του ΕΛΑΜ εν επηαν καν στρατό η' επροσπαθησαν να σκαπουλλαρουν τζαι εν ουλλοι έτοιμοι να πολεμήσουν τζαι όπου πελλος του φρενοκομείου βουρα τους που πίσω τζαι βάλλει τους τζαι καρδουλλες. #ΠελλοΤοπος

Πρέπει να εκδώσω αυτοκρατορικό διάταγμα, όλες οι φωτογραφίσεις με πρέσβεις ξένων χωρών πάνω από 1.80μ ύψος να γίνονται καθιστοί

@AlexMichaelide3 @FT Εννα τα κανονίσει ο τατας μου είπε με τον Τραμπ να μου δωκει Χάρη όπως έπιασε ο αρφος του τατα μου ο Παμπος τζαι ο γιος του Νεοκλεους

1MDB financier Jho Low asks Donald Trump for a pardon ft.com/content/86010f… via @ft @CommentaryJho

@manoliskalatzis Θεκκιου

@CommentaryJho Του Γιάννη του Συμιακού και την Μαργαρώ στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (Πειραϊκή) και το Βαρούρλκο στο Μικρολίμανο

Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗ "ΣΤΑΝΗ" «Σκρολάροντας» μηχανικά χωρίς να αναζητώ κάτι, εμφανίστηκε μπροστά μου αυτή η φωτογραφία. Ένιωσα σαν εκείνες τις παλιές μαυρόασπρες τηλεοράσεις, που όταν έκαναν «χιόνια», τους ρίχναμε μια σφαλιάρα για να επανέλθουν στα ίσια τους, έχοντας ήδη χάσει την μισή εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού στο «Αλάτι και Πιπέρι». Η «Στάνη» στην Πλατεία Κοραή, είναι από τα λίγα στέκια που έχουν μείνει ίδια από τα εφηβικά μας χρόνια. Κανονική σφαλιάρα η φωτογραφία στην οθόνη μου. Με κόλλησε στον τοίχο. Τότε που ο εισπράκτορας στα πράσινα λεωφορεία του ΗΣΑΠ (Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι Αθηνών Πειραιώς) φώναζε: «Στάση Ρολόϊ». Ακόμα έτσι την λένε την στάση, αν αι Ρολόι δεν υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Ήταν το παλιό Δημαρχείο στο λιμάνι μπροστά από το επιβλητικό κτήριο του ΝΑΤ (Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο) και την Αγία Τριάδα. Στριμωξίδι στο λεωφορείο που σε έκανε να ρισκάρεις αν προλάβεις να κατέβεις ή θα κλείσει η πόρτα και θα βρεθείς στην επόμενη στάση. Και αφού Ρολόϊ δεν υπήρχε, ρωτούσες κάποιον περαστικό τι ώρα είναι, για να αρχίσεις να ανηφορίζεις βιαστικά μήπως και γλιτώσεις την απουσία την πρώτη ώρα. Η σκιά του αδριάντα του Θεμιστοκλή μόλις έπεφτε στις πλάκες του πεζοδρομίου για να σου υπενθυμίσει ότι κάποιοι έκαναν πιο ηρωικά κατορθώματα από τις σχολικές κοπάνες. Ψαρωμένος ακόμα στο Γυμνάσιο και οι αδικαιολόγητες απουσίες προκαλούσαν δέος το οποίο ξεπεράστηκε πολύ γρήγορα, για να υποκατασταθεί από τον υπολογισμό… «πόσες ακόμα μας παίρνει να κάνουμε;» Κρυμμένος στις φυλλωσιές του πάρκου ο Άγιος Σπυρίδωνας, με τον νεωκόρο να πλένει τα μάρμαρα στα σκαλιά, ενώ ακόμα στα παγκάκια κάθονταν μερικοί θαμώνες από τα καμπαρέ της Τρούμπας που ξέμειναν από το προηγούμενο βράδυ. Ο Πειραιάς τότε δεν είχε την αγχωμένη αυτοπεποίθηση μιας πόλης που προσπαθεί να δείξει πως μεγάλωσε. Εκείνος ο Πειραιάς είχε ακόμα αλμύρα στα πεζοδρόμια, μυρωδιά από το καφεκοπτείο του Λουμίδη, και περίπτερα που για να δεις τον περιπτερά έπρεπε να παραμερίσεις τις σημαίες του Ολυμπιακού, που τον έκρυβαν. Είχε κάτι ακατέργαστο και τραχύ και γι’ αυτό αληθινό. Ήταν όπως είναι πάντα η εφηβεία, πριν προλάβουν οι μεγάλοι να της φορέσουν γραβάτα. Τότε τα βιβλία στη τσάντα ζύγιζαν λιγότερο από τα όνειρα, με την αίσθηση πως ο κόσμος ξεκινούσε από τα ναυπηγεία στο Πέραμα και έφτανε ως την Καστέλα και το Φάληρο, μπροστά στο Καραϊσκάκη και το Λούνα Παρκ απέναντι. Η «Στάνη», κάτω από το Δημαρχείο και την Ιωνίδειο Σχολή ήταν ένα γαλακτομπούρεκο με τέσσερα πιρουνάκια. Απέναντι το Corfu με τις ατέλειωτες ουρές για ένα τοστ, αν βεβαίως υπήρχαν οι 15 δραχμές. Οι πέντε τηλεφωνικοί θάλαμοι του ΟΤΕ, απέναντι από το Δημοτικό Θέατρο, ήταν ο μόνος τρόπος για να μάθεις αν τελικά στο σπίτι η μάνα μου είχε μαγειρέψει μακαρόνια με κιμά. Μόνο τις Πέμπτες δεν υπήρχε αγωνία για το μενού. Ήταν η μέρα της λαϊκής στο Πέραμα και πάντα στο τραπέζι υπήρχε τηγανητός γαύρος με χόρτα να μουλιάζουν στο ελαιόλαδο και το λεμόνι. Στη «Στάνη» λοιπόν, στο βάθος του ζαχαροπλαστείου, για να έχεις εικόνα από όποιον έμπαινε ή έβγαινε, αλλά και την κίνηση στη πλατεία. Στην Πλατεία Κοραή περνούσε ο μισός Πειραιάς και για εμάς, περνούσε ολόκληρη η ζωή.. Περιφερόμασταν χωρίς κάποιον λόγο μήπως και περάσει κάποια από τις μαθήτριες της Ραλλείου, από την γωνιά του Αδριανόπουλου, απέναντι από το κουφάρι (κουφάρι είναι μέχρι σήμερα) του γιαπιού, που θα γινόταν κάτι, αλλά δεν ξέραμε τι και ακόμα δεν μάθαμε. Όπως και ο Πύργος στο λιμάνι που τον έβλεπες από παντού και δεν καταλάβαινες γιατί δεν τον γκρέμιζαν, αφού «έγερνε». Έτσι τουλάχιστον ξέραμε. Πάντως σήμερα μια χαρά στέκει και λειτουργεί με τα γραφεία του, τα φωτάκια του και την αίσθηση πως κάποιος μας κορόιδευε τόσα χρόνια. Η πλατεία, ολόκληρος κόσμος. Η Σχολή Μηχανικών του «Πυθαγόρα» και το σινεμά «Χάι Λάιφ» (ναι γραμμένο έτσι στα ελληνικά) που θυμίζει τον πρώτο μάταιο έρωτα. Πρέπει να είχα δει 10 φορές την «Γαλάζια Λίμνη» για να χαζεύω την Μπρουκ Σιλντς και να μισώ θανάσιμα τον Κρίστοφερ Άτκινς. Έστριβες στη γωνιά και Καραΐσκου και Σωτήρος, απέναντι από το Σινεάκ και έπεφτες πάνω στον θρυλικό Γιούτσο, θρύλο του Ολυμπιακού, που είχε κρεμάσει τα παπούτσια και διατηρούσε μαγαζί με ρούχα. Η κατηφόρα σε έβγαζε στο Πασαλιμάνι, αφού έκανες την καθιερωμένη στάση στον Κατράντζο για να χαζέψεις (μόνο) τα Adidas και τα Puma, που δεν είχες λεφτά να τα αγοράσεις. Και επειδή φράγκα για τέτοιες πολυτέλειες δεν υπήρχαν περιοριζόμασταν στα ελληνικά Carina «Αλυσίδα Ελβιέλα», από το κατάστημα «σαγιονάρα» στην οδό Φίλωνος, ανάμεσα στο παλιό Ταχυδρομείο και την Καθολική Εκκλησία. Επιστροφή στην οδό Δωτηρος Διός. Δυο βήματα πιο κάτω από τον Κατράντζο, το ψιλικατζίδικο με κρεμασμένες έξω όλες τις εφημερίδες και τους δεκάδες λαθραναγνώστες να συνωστιζόμαστε να δούμε τι έγραφαν τα πρωτοσέλιδα στα Νέα, την Ελευθεροτυπία, το Έθνος, την Βραδυνή… Το πέτρινο ρολόι, που στέκει ακόμα, απέναντι από τα κότερα, θύμιζε και θυμίζει τα ραντεβού που χάθηκαν όταν δεν υπήρχαν τα κινητά τηλέφωνα και τα social media. Ήταν το χαμένο ραντεβού του Δημήτρη Παπαμιχαήλ με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, όταν το σενάριο της ταινίας «Η Αλίκη στο Ναυτικό» δημιουργούσε μύθους που φάνταζαν αλήθειες. Εκεί και το σταυροδρόμι. Δεξιά ή αριστερά; Δεξιά προς την Μαρίνα Ζέας και το Ναυτικό Μουσείο, επιβαλλόταν μια στάση στο American House, για ένα «κομπλέ», από τότε που η Ελλάδα μάθαινε τι είναι αυτό το μπιφτέκι μέσα σε δυο ψωμάκια. Περνώντας το νεοκλασσικό της Γαλλικής Σχολής κατέβαινες 5-6 σκαλοπάτια σέρνοντας τα βήματα σου στα παλιά γραφεία του Ολυμπιακού για να ντοπαριστείς μπροστά στις βιτρίνες με τα αστραφτερά κύπελλα, νοικιάζοντας αν υπήρχε η κατάλληλη παρέα, μια βάρκα για νυχτερινή θαλασσότσαρκα. Πειραϊκή για καφέ στον Διρό και για μπαρμπούνι με ουζάκι στη «Μαργαρώ», στην πύλη της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων. Αριστερά, δύο βήματα από την Αγία Αικατερίνη, το ζαχαροπλαστείο του Δεληολάνη για παγωτό και λουκουμάδες με μέλι, στη Πλατεία Αλεξάνδρας, έχοντας στην απέναντι πλευρά τα φωτισμένα Μακρά Τείχη που έφτιαξε ο Περικλής για να προστατεύσει την Αθήνα από τις περσικές επιδρομές. Βήμα βήμα ανηφορίζεις στην Καστέλα και στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια, Στο Bowling κλασσικό στέκι, κοπάνας από το σχολείο με έναν φραπέ για 5 ώρες και ένα σάντουιτς ρεφενέ. Πάντως bowling δεν μάθαμε ποτέ. Από εκεί ψηλά, το Μικρολίμανο (Τουρκολίμανο) μια βουτιά ως τον Ναυτικό Όμιλο Ποδαράτο προς το Δελφινάριο, μέχρι ο δρόμος να σε βγάλει στο «Ναό». Γήπεδο Καραϊσκάκη. Ο ΣΕΦ ακόμα δεν είχε χτιστεί και ο σταθμός του Ηλεκτρικού ήταν γεμάτος και ερυθρόλευκος μόνο τις Κυριακές. Εκεί στη μικρή πλατεία με συγκατάβαση στους λίγους φιλάθλους του Εθνικού Πειραιώς (λόγω κοινού DNA) και με σεβασμό τον «Εθνικάρααααα», πόσες φορές δεν λιαστήκαμε πάνω στο Μαυσωλείο του Γεώργιου Καραϊσκάκη, περιμένοντας να ανοίξει η Θύρα 7 για να μπουκάρουμε και να δούμε Δεληκάρη, Κελεσίδη, Λοσάντα, Γαλάκο, Συνετόπουλο και αργότερα Αναστόπουλο και Μητρόπουλο. Από εκεί, μια στάση μέχρι τον κεντρικό σταθμό του Ηλεκτρικού στο λιμάνι, 5 λεπτά όλα κι όλα. Η συνέχεια έμοιαζε σαν βαρετή χορογραφία που δεν έχεις όρεξη να την ξαναδείς. Και όμως τόσα χρόνια μετά τι δεν θα έδινα να βρεθώ σε ένα από αυτά τα πράσινα λεωφορεία που ο οδηγός ζοριζόταν να βάλει την ταχύτητα στο σασμάν με την μηχανή να μουγκρίζει. Η διαδρομή μέσα από την Δραπετσώνα, τα Ταμπούρια, και το Ικόνιο, μέχρι την στάση «Τράπεζα» έκλεινε το κύκλο. Ραντεβού αύριο πάλι στη «Στάνη»

Να μας καμουν να κυκλοφορουμε με την τσακροκλειδωνιά.

@cy_peekaboo Αν ήταν λλιη άνεση ίσιε να καλά, εν πολλή που θυσιάζεις γιατί γίνετε το τζυλιμα του αυτοκίνητου όπως το διπλοκαμπινο τζαι στο Αμέρικο χρεωννουν τζαι μια φαουσα για τα Run Flats

@CommentaryJho Θυσιάζεις λίγη άνεση για ασφάλεια και ευκολία...Διαλέγεις και παίρνεις

Μαύρα να μείνουν τζαι σκοτεινά τα Run Flat Tires. Άλλαξα σήμερα τζαι έβαλα κανονικά non Run Flat τζαι παντες τζαι εν διαφορετικό αυτοκίνητο σιορ. Άνετο ride ευχαριστιούμε το. Ηταν να γορασω τζαι ντονατ να έχω spare αλλά είπαν μου ότι εν βαλλουν πκιον spare, κομπρεσορουδι τζαι ένα κιτ που κλειες τες τρύπες.

Γαμάτε γιατί χανόμαστε.... #θεεΜουΛυπηθουΜαςΤζαιΕμπερτεψαμεΜεΠελλους Ενας αριστούχος που έκαψε φλάντζα, κουμαρτζης apparently που επαρετησετο πολυτεχνείο στη μεση, επιαν τες στρατες εγνωρισε το Φειδία τζαι που αεργος αποφάσισε να πολιτευτεί. Ιντα οι άλλοι εν καλλυττεροι?

@nexta_tv @SylvanaPilidou

🎸 A Metallica concert caused a mini-earthquake in Athens More than 80,000 people attended the show, while another 10,000 gathered outside the stadium. According to Greek seismologists, the crowd’s jumping and dancing triggered microseismic tremors.

@APapapericleous Μα τζαι εμένα εν η λαστιχατζου που επέμενε τζαι άμα εδκιαβασα το feedback που έγραψε κόσμος στο ίντερνετ για το ίδιο αυτοκίνητο άμα έβαλε κανονικά, είπα της go for it. Περνώ πάνω που τα καππατζια της αποχέτευσης τώρα τζαι εν νώθω τίποτε.

@CommentaryJho Κι εγώ είχα run flat στο προηγούμενο μου. Όταν άλλαξα αυτοκίνητο ο πωλητής επέμενα να βάλω κανονικά. Αν εξαιρέσεις ότι δύο φορές ετρύπησα τα με σπόντες, πολύ διαφορετική εμπειρία. Πιο smooth. Όντως έχει kit με κομπρεσορούδι και για κόλλημα.

Εμιλυ που τα Lidl