walking 红 flag

⠀ 𝙳𝚄𝙶𝚄 ⛥ 𝙳𝙰𝙻𝒊 6.⠀ 𝖨 𝗆𝗎𝗌𝗍𝗇'𝗍 𝘆𝗶𝗲𝗹𝗱 𝗍𝗈 𝖿𝖺𝗍𝖾， #สิบสองบุปผาพลัดถิ่น 二零二四年起 ❪𝖱̲𝖾𝗇𝖆𝗋𝗋𝖺𝗍𝖾𝖽❫ ⠀

⠀⠀ 【 ตู๋กูสุ่ยเชียน 】 มิมีมนุษย์ผู้ใดที่ไม่หลงระเริงในอำนาจ หากแต่เหตุใด เปิ่นกงจึงกลับลุ่มหลงในตัวท่าน เสียยิ่งกว่าอำนาจ… #สิบสองบุปผาพลัดถิ่น ━━━━━━━━━━━━ •◦ೋ•◦❥•◦ೋ• ⠀⠀

ᅠ ᅠ ⠀⠀⠀‘เพราะข้าคือสิ่งสุดท้าย ⠀⠀⠀ที่ทำให้หัวใจของเจ้ายังคงอบอุ่น’ ⠀ ⠀⠀ ════════════════ ᅠ ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀เพราะทุกครั้งที่กลีบดอกเหมยร่วงหล่น ข้ามักนึกถึงเด็กหญิงที่เคยถามคำถามข้าเมื่อหลายปีก่อน ⠀⠀⠀“ดอกเหมยเอ๋ย ⠀⠀⠀เหตุใดเจ้าจึงผลิบานในยามหนาวเหน็บ?” ⠀⠀⠀และทุกครั้ง ⠀⠀⠀ข้าตอบนางอย่างเงียบงันว่า ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀ดีจังเลยนะ ⠀⠀⠀อย่างน้อยข้าก็ได้พบนางอีกครั้ง ⠀⠀⠀ดีจังเลยนะ ⠀⠀⠀อย่างน้อยร่างของนางก็ได้ฝัง ⠀⠀⠀ใต้ต้นเหมยที่นางรักมากในวัยเด็ก ⠀⠀⠀ดีจังเลยนะ ⠀⠀⠀อย่างน้อยความทุกข์ทรมานทุกอย่าง ⠀⠀⠀ล้วนผ่านพ้นไปแล้ว ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀อีกไม่กี่เดือนถัดมา ลำต้นข้าร่วงโรย ⠀⠀⠀กลีบดอกเหมยเหี่ยวเฉา ⠀⠀⠀นี่สินะ สิ่งที่มนุษย์เรียกกันว่า ⠀⠀⠀วาระสุดท้ายของชีวิต ⠀⠀⠀ข้าเงยหน้ามองท้องฟ้าโปร่งใสครั้งสุดท้าย ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀พันธะเมื่อกาลก่อนถูกสลาย พวกนางสามารถตัดสินใจว่าจะอยู่หรือจะไป เพียงแต่ว่าในบรรดาร่างทั้งสิบเอ็ดชีวิต ไม่เหลือเงาของสตรีผู้นั้นอีกต่อไป ⠀⠀⠀อาจกล่าวได้ว่านางใช้ชีวิตและทุกหยาดโลหิตแลกเปลี่ยนความสงบสุขที่ควรมีตั้งแต่แรกเริ่ม ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀บนแผ่นดินต้าอี้ไม่เหลือคราบเลือดแดงฉานอีกต่อไป กลับเจริญงอกงามดั่งพระอาทิตย์แรกฉายแสงบนท้องนภา ⠀⠀⠀ความหวัง ความผาสุก ความสงบร่มเย็นปกคลุมทั่วแว่นแคว้น สตรีผู้เคยต้องจากบ้านไปไกลล้วนได้กลับมาเยือนบ้านเกิดอีกครั้ง ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀ดอกเหมยของข้ายังคงบานในฤดูหนาวปีต่อมา แต่ความงามของข้าล้วนไม่เหมือนเดิม ข้าเองก็เหี่ยวเฉาและร่วงโรย ใกล้จากโลกนี้เต็มที ⠀⠀⠀แผ่นดินมีการผลัดเปลี่ยนผู้ปกครอง ความเลวทรามเห็นแก่ตัวล้วนถูกชะล้างเหมือนสายฝนชำระโลหิต ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀ไม่เคยคิดว่าการพบหน้ากันอีกครั้งตามคำสัญญาจะกลายเป็นการบอกลาชั่วนิรันดร์ ⠀⠀⠀เช่นนั้น หากวันนี้นางไม่ได้หวนกลับบ้านเกิด หากนางเลือกเส้นทางที่แตกต่างออกไป นางจะยังมีลมหายใจหรือไม่? ⠀⠀⠀คำถามนั้นย่อมไม่ได้รับคำตอบ ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀ทั้งยังเหมือนปล่อยวางต่อเรื่องทั้งหลายในธุลีแดง นัยน์ตาอ่อนล้าปิดลงอย่างช้าๆ ลมหายใจสุดท้ายหลอมรวมไปกับสายลมหนาว สองมือเรียวงามตกลงข้างกาย ⠀⠀⠀ข้ายืนอยู่ตรงนั้น รับรู้ถึงความเงียบงันอันลึกซึ้ง เสียใจที่ไม่อาจช่วยนางได้ ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀นางพึ่งอายุไม่เท่าไหร่ ⠀⠀⠀จะมาตายเยี่ยงนี้ได้เช่นไร ⠀⠀⠀แต่ในท้ายที่สุด สิ่งที่ข้าทำได้มีเพียงการปล่อยกลีบดอกเหมยร่วงหล่นลงมาบนร่างของนาง โอบประโลมร่างกายและจิตใจอันแหลกสลาย ⠀⠀⠀นางเงยหน้ามองข้า ริมฝีปากแต้มชาดเผยรอยยิ้มอ่อนโยนเป็นครั้งสุดท้าย ᅠ

ᅠ เสียงของนางเบาหวิว แทบถูกสายฝนตกหนักกลบมิด “ข้าหนีจากความเจ็บปวดมา แต่ข้าไม่รู้จะไปที่ใด ข้าขอพักใต้ร่มเงาของเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายได้หรือไม่?” ⠀⠀⠀ข้ายากตอบนาง อยากบอกให้นางเข้มแข็ง อยากบอกให้นางอดทนสักหน่อย อีกประเดี๋ยวก็จะมีคนเดินผ่านมาช่วย ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀ข้าจึงได้เรียนรู้ว่า ⠀⠀⠀นางเองก็ใกล้จะตายเช่นกัน ⠀⠀⠀นางเดินเข้ามาก่อนจะล้มลงกับพื้น เอื้อมมือแตะลำต้นของข้าอย่างอ่อนแรง ราวกับว่านางต้องการสัมผัสความทรงจำอ่อนเยาว์ไร้เดียงสาเมื่อสิบปีก่อน “ดอกเหมย… ข้ากลับมาแล้ว” ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀ดวงตาที่เคยเปล่งประกายกลับมืดมนไม่ต่างจากท้องฟ้ายามราตรี ข้าเห็นรอยแผลที่มุมปากและรอยช้ำตามร่างกายของนาง ⠀⠀⠀โดยเฉพาะอย่างยิ่งหน้าท้องแดงฉาน โลหิตไหลทะลักจากปากแผลอย่างต่อเนื่อง อาบย้อมร่างผ่ายผอมให้ดูเหมือนกลีบดอกเหมยท่ามกลางวัสสานะฤดู ⠀⠀⠀

ᅠ ⠀⠀⠀ข้ารู้ตัวดีว่าข้ากำลังจะตายในไม่ช้า ในตอนที่ข้าคิดว่าข้าอาจไม่ได้เจอเด็กหญิงใบหน้าพริ้มเพราผู้นั้นอีก ทันใดนั้นท่ามกลางสายฝน ร่างคุ้นตาปรากฏขึ้นอีกครั้งใต้ร่มเงาของข้า แต่นางไม่เหมือนเดิม ⠀⠀⠀นางไม่ได้ยิ้มเหมือนเมื่อก่อน ใบหน้าของนางซีดเซียว ร่างกายอิดโรย ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀หวังว่ากลิ่นหอมของข้าจะสามารถช่วยปลอบประโลมจิตใจอันบอบช้ำ และหวังว่าสักวันหนึ่ง นางจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้งตามคำสัญญา ⠀⠀⠀หลายเดือนต่อมา ท่ามกลางพายุฝนโหมกระหน่ำ กิ่งก้านและกลีบดอกเหมยร่วงโรยหล่นจากลำต้น ข้าไม่แข็งแรงเหมือนเช่นกาลก่อนอีกแล้ว ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀ทั้งหัวใจ ร่างกาย แม้กระทั่งจิตวิญญาณล้วนถูกบดขยี้โดยการเมืองและความรักที่เต็มไปด้วยการหลอกลวง ⠀⠀⠀ข้าเป็นเพียงต้นเหมยต้นหนึ่ง ไม่มีความสามารถเปลี่ยนชะตาพลิกผืนฟ้า เอื้อมมือข้องเกี่ยวในธุลีแดง สิ่งที่ข้าทำได้มีเพียงการส่งกลิ่นหอมของดอกเหมยลอยไปตามสายลม ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀นางให้สัจจะด้วยความหนักแน่นก่อนจะหันหลังเดินจากไป ข้าเฝ้ามองนางเดินออกไปจากอุทยานจนสุดสายตา ⠀⠀⠀ตั้งแต่วันนั้น ข้าไม่ได้พบนางอีกเลย ⠀⠀⠀สิบปีผ่านไป ฤดูหนาวเวียนมาหลายครั้ง แต่นางยังไม่กลับมา ข้าได้ยินเพียงข่าวลือว่านางใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในแคว้นจิ่ง ᅠ

ᅠ ⠀⠀⠀นางนั่งพิงข้าอยู่นานสองนาน ในที่สุดเมื่อพระอาทิตย์เริ่มฉายแสงบนโลกมนุษย์ นางลุกขึ้นยืน ปัดเศษฝุ่นเศษดิน กล้ำกลืนความอาวรณ์ทั้งหมดลงคอ ⠀⠀⠀นางหันมาอำลาข้าเป็นครั้งสุดท้าย ฝ่ามือเรียวงามลูบไล้กลีบดอกเหมยคล้ายไม่อาจตัดใจได้ลง “สักวันข้าจะกลับมา” ᅠ

ᅠ นางหัวเราะ ทว่าหยาดน้ำตากลับไหลอาบใบหน้างาม “ข้านี่ช่างอ่อนแอเสียจริง” ⠀⠀⠀ข้าไม่รู้จะปลอบโยนนางเช่นไร จึงใช้วิธีเดียวกับเมื่อหลายปีก่อน โน้มกิ่งก้านลงมา หวังให้กลิ่นหอมหวานของดดอกเหมยช่วยเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำ ᅠ