โคนัน quotes bot

พ่อสอนให้ที่ฮาวายครับ

เราคงจะไม่อยากกินเค้กไปอีกนาน อย่างน้อยก็คงจะจนกว่าฝนจะหยุดตก

ปกติรถไฟขบวนนี้น่ะจะออกเดินทางปีละแค่ 1 เที่ยวเท่านั้น แต่ว่าคุณลุงจิโรคิจิประกาศว่าจะให้เดินรถเที่ยวพิเศษเพื่อจัดแสดงอัญมณีที่ตู้โดยสารชั้นหนึ่ง และท่านคิดก็จะมาด้วย ดังนั้นคราวนี้ฉันจะอยู่ในตู้ชั้นหนึ่งเพื่อซ่อนจดหมายที่อัดแน่นไปด้วยความรักของฉันไว้ในรถไฟขบวนนี้ยังไงล่ะ

บางทีมันอาจจะเป็นยาที่พ่อกับแม่ของฉันทำขึ้นมาก็ได้ เพราะฉันก็แค่รวบรวมข้อมูลที่เหลือจากการถูกไฟไหม้มาชุบชีวิตมันขึ้นมาใหม่เท่านั้นเอง.. ห้องวิจัยที่พ่อแม่ฉันทำงานอยู่ถูกไฟไหม้ทำให้พวกท่านเสียชีวิตไปพร้อมกับข้อมูลของยาน่ะสิ ฉันได้ยินมาจากคนในองค์กรว่ามันเป็นอุบัติเหตุที่โชคร้ายน่ะ

อะไรกันเนี่ย น่าขำ... จะตายอยู่รอมร่อยังจะมีแก่ใจมาทำไดอิ้งเม็สเซ็จทิ้งไว้อีก

ฉันระอานิสัยชอบทำอะไรเป็นความลับของยัยนั่นเต็มแก่แล้ว เพราะฉะนั้นถึงจะไม่ได้รับอนุญาตแต่ถ้าเห็นอะไรตุกติกก็ไม่ต้องไปปรานี ถึงแม้ว่ายัยนั่นจะเป็นคนโปรดของท่านผู้นั้นก็ตาม...

เป็นแกจริง ๆ ด้วย จอมโจรคิด! [ถ้าจะบอกว่าไม่ได้เรียกมาซะหน่อยล่ะก็ ฉันไปก็ได้นะ] เฮ้ย เดี๋ยว! ในเมื่อแกบอกว่าอยากจะมาตอบแทนบุญคุณ งั้นฉันก็จะหยวน ๆ ยอมให้แกได้ตอบแทนก็ได้ [ซึนเดเระซะจริงนะ?]

ไม่ว่ายังไงฉันก็จะให้ความสำคัญกับงานของ CIA ของพ่อก่อน ถ้าหากมีเรื่องที่ทำให้ FBI ต้องเดือดร้อนก็อย่าถือโทษโกรธกันเลยนะ

ครอบครัวของเขาบอกว่า "ไม่มีทางที่ลูกชายของเราจะอยู่ห่างจากหมากตัวนั้น คนที่มีมันอยู่กับตัวจะต้องเป็นคนร้ายที่ฆ่าลูกชายของเราอย่างแน่นอน" หมากตัวนี้กับหมากในภาพที่เห็นตอนนั้น ทั้งรอยบากกับลายเส้นอักษรเหมือนกันเปี๊ยบเลย อย่าบอกนะว่าคนร้ายที่ฆ่าฮาเนดะ โคจิอยู่ในฟาร์มนี้กับเราด้วย...

ดั่งล่ามยักษ์ในความมืด อย่าไว้ใจเอโดงาวะ โคนันเกินไปนัก เพราะเขาต่างกับเด็กที่เราเคยเจอเมื่อ 10 ปีก่อนราวกับเป็นคนละคนไปแล้ว

ใช่แล้ว เขาตายไปแล้ว เราก็ย้ำกับตัวเองไปหลายรอบแล้วนี่นา แต่ก็ยังตาฝาดอีกจนได้ ฉันไม่อยากรู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว ใช่... ความรู้สึกที่เหมือนกับถูกยิงทะลุหัวใจ

ตอนนี้ถึงเขาจะไม่ค่อยใช้กันแล้ว แต่ยา[อิโซโปรเทเลนอล]ก็มีผลในการช่วยขยายหลอดลมด้วย ถ้าใช้ในปริมาณที่เหมาะสมก็จะเป็นยาโรคหอบหืดได้

A secret makes a woman woman

ต่อไปนะครับจะเป็นรางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และผู้ที่ได้รับรางวัลอันทรงเกียรตินี้ก็คือ... โอ้ ไม่น่าเชื่อ เขาคือนักเขียน best seller ชื่อดังที่เพิ่งเคยเขียนบทภาพยนตร์เป็นครั้งแรกน่ะครับ เจ้าของผลงานซีรีส์ "ไนท์บารอน" คุณคุโด้ ยุซากุครับ!

โซโนโกะ... ฉันน่ะเขียนไม่ได้หรอก ของที่จะส่งให้ในวันวาเลนไทน์ ถึงจะให้ทีหลังแต่ก็ส่งความรู้สึกไปถึงเขาไม่ได้อยู่ดี ชื่อของคนที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนน่ะ ฉันเขียนไม่ได้หรอก

ก่อนหน้านี้ก็เคยมีแบบนี้นี่นา ตอนที่ไปเฝ้าดูโอกิโนะ โยโกะกับคุณฮิโกะสินะ ตอนนี้เราเข้าใจแล้วว่า ตอนนั้นไฮบาระกับคุณลุงรู้สึกยังไง... ใครกันนะ ยัยนั่นกำลังรอใครถึงได้ทำหน้าตื่นเต้นแบบนั้นนะ รัน

นายมองไม่เห็นหรือไงกัน เข็มกลัดซากุระของฉัน เห็นมะ ของฉันก็ทำจากกระดาษเหมือนกับของยัยนี่ไม่ใช่เหรอ ถ้ามีเหมือนกันสองคนก็ถือว่าเป็นเพื่อนกันแล้วใช่มั้ยล่ะ ถ้าเป็นเพื่อนกันแล้วก็ถือว่าเป็นพวกเดียวกันแล้วไม่ใช่เหรอ!

[ลงเรือลำเดียวกัน หากจะข้ามไปให้ถึงฝั่งย่อมต้องช่วยเหลือกัน] เป็นคำกล่าวของซุนวูค่ะ ว่าถึงจะไม่ลงรอยกันมาก่อน แต่เมื่อยู่บนเรือลำเดียวกัน เจอพายุด้วยกันก็ต้องช่วยเหลือกันและกันน่ะค่ะ หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า "อู๋เยว่เรือเดียวกัน" น่ะค่ะ!

ถ้าเทน้ำยาล้างเล็บใส่ในฝามาร์คเกอร์แล้วเอามาร์คเกอร์ที่เขียนไม่ติดแล้วเสียบกลับเข้าไปและรอแป๊บหนึ่ง สารอะซิโตนในน้ำยาล้างเล็บจะทำให้หมึกกันน้ำที่แห้งแข็งตรงหัวปากกาละลาย เป็นวิธีทำให้มาร์คเกอร์ฟื้นกลับมาเขียนใหม่ได้อีกครั้ง

[ที่เราสนใจน่ะไม่ใช่งานเทศกาลหรอกค่ะ แต่เป็นอาหารทะเลของเกาะนั้นค่ะ] [ทั้งถูกทั้งอร่อย วิวก็สวยด้วย พักนี้น่ะมันมีชื่อมากเลยนะครับ] อย่างนี้นี่เอง ถึงไม่มีเทศกาลจูกงเกาะนั้นก็คงอยู่ต่อไปได้ล่ะมั้งนะ

[เออ ใช่แล้ว ฉันมาที่นี่เพื่อโกะชุอิน! เพื่อขอยืมพลังวาสนาคู่ครองจากเทพเจ้าไปให้กับคนคนหนึ่งยังไงล่ะ] แล้วคนคนนั้น… เป็นใครกันยะ? ฉันถามว่านายจะเอาเครื่องรางนั่นไปให้ใคร! ก็ฉันน่ะเป็นพี่สาวของเฮย์จิใช่ไหมล่ะ พะ…เพราะงั้นฉันก็ต้องมีสิทธิ์รู้ไง!