ihtiyar_33_

“ Her gün kalbimin sızladığı bir memlekette yaşamaktan yorgunum.” / B. Keskin

@Sanay1923 “Hayallerimiz yüzlerindedir” Sevdiğimiz kadınların. Görelim görmeyelim Karşımızda dururlar. Gerçeğimize en yakın ve en uzak…! ~~Nazım Hikmet Ran~~ Mutlu akşamlar...Canlar..🙏❣️🎋🍃🌹🌻🍀🌺🌿🌾🍁🌼🫒🍒☕️💕💛💞💙❣️🇹🇷🇹🇷 @Dede38__

@gundogdu_uyan “Hayallerimiz yüzlerindedir” Sevdiğimiz kadınların. Görelim görmeyelim Karşımızda dururlar. Gerçeğimize en yakın ve en uzak…! ~~Nazım Hikmet Ran~~ Mutlu akşamlar...Canım Canlar..🙏❣️🎋🍃🌹🌻🍀🌺🌿🌾🍁🌼🫒🍒☕️💕💛💞💙❣️🇹🇷🇹🇷 @Dede38__

@ErginBalaban1 “Hayallerimiz yüzlerindedir” Sevdiğimiz kadınların. Görelim görmeyelim Karşımızda dururlar. Gerçeğimize en yakın ve en uzak…! ~~Nazım Hikmet Ran~~ Mutlu akşamlar...Canlar..🙏❣️🎋🍃🌹🌻🍀🌺🌿🌾🍁🌼🫒🍒☕️💕💛💞💙❣️🇹🇷🇹🇷 @Dede38__

@nkctpz Biz ne zaman yelken açsak sevdalara, Kesiliyor bütün rüzgarlar! Ve biz ne zaman bir parça aşk istesek; Yalnızlık kesiyor önümüzü... Cemal SÜREYA Neyse GÜN AKŞAMDA__________🇹🇷💛🇹🇷🍒☕️🫒💕🇹🇷🌾🍀💞 @Dede38__

@SahinARSLANHAN Biz ne zaman yelken açsak sevdalara, Kesiliyor bütün rüzgarlar! Ve biz ne zaman bir parça aşk istesek; Yalnızlık kesiyor önümüzü... Cemal SÜREYA Neyse GÜN AKŞAMDA__________ @Dede38__

@Calayira Biz ne zaman yelken açsak sevdalara, Kesiliyor bütün rüzgarlar! Ve biz ne zaman bir parça aşk istesek; Yalnızlık kesiyor önümüzü... Cemal SÜREYA Neyse GÜN AKŞAMDA__________ @Dede38__

@kenankaratas_ Biz ne zaman yelken açsak sevdalara, Kesiliyor bütün rüzgarlar! Ve biz ne zaman bir parça aşk istesek; Yalnızlık kesiyor önümüzü... Cemal SÜREYA Neyse GÜN AKŞAMDA__________ Benim hunim ve şişem hala duruyor.. @Dede38__ 1960 lı yıllardan kaldı..

@Dede38__ <Çevir

Türkçe

2

1

5

128

@Dede38__ hayata dair muhteşem bir öğreti; Ayrılık vakti gelip çattığında elbet bir gün ayrılacağız; ama sakın unutma! Her ne hata yaparsan yap, seni gerçekten sevenler, hatalarınla beraber seni sevmeye devam edeceklerdir".. SEVGİ, kusurları yok etmez fakat görmezden gelir... Değerli Can Dostlarım 🇹🇷🙏❣️ Sevdiklerinizle Birlikte 🌻🍃🌹🎋🪹🌼🌾☕️ En Güzel Akşamlar Sizlerin Olsun..💞💚💙💜❣️💛💕

@Dede38__ <Çevir

Türkçe

0

1

1

143

@fthagah2 @Dede38__ Teşekkür ederim ..Mutlaka dönüş yapar.🙏

@WolfGRE34438969 MutLu √є HuzurLu Bir AKSAM Dilerim.. Doğum günün kotlu olsun .. @Dede38__ <<Bizden sevgi ve saygılar..

Felç geçirdiğimden beri kızımın evinde yaşıyorum. Dün bir ayrıntı duydum; bu ailedeki yerimi sarsan bir ayrıntı. Benim adım Ahmet. 76 yaşındayım. 2022 yılında bedenim benden izin istemeden ritmini değiştirdi. Bir felç… ve bir anda her şey küçüldü: evimin merdivenleri bir duvara dönüştü, basit hareketler yorgunluğa, yalnızlık ise sessiz bir tehdide. Kızımın adı Zeynep. İzmir’in dışında, sıradan bir apartman dairesinde yaşıyoruz; hani şu koridoru sessiz olsa bile yaşamın sesini taşıyan evlerden. Bizimle birlikte torunum Elif de var, on altı yaşında. Bir de Elif’in babası Murat. Artık burada “gerçekten” yaşamıyor ama hâlâ yakınlarda. Bazı aileler bu dengeye temiz bir isim veremez. Sadece şöyle derler: “İdare ediyoruz.” Kendi evimi bırakmak zorunda kaldığımda, Zeynep pazarlık bile etmedi. — Baba, bizimle yaşayacaksın. Boş odamız var. Yalnız kalmayacaksın. Ben bunu bir görev gibi anladım. Bir zorunluluk gibi. Bir baba yaşlandığında ve artık her şeyi yapamaz hâle geldiğinde “yapılması gereken şey” gibi. Ve ben… geride bırakılamayacak olan o baba. Bu yüzden kendime bir kural koydum: rahatsız etmemek. Ev gürültüyle dolmadan önce erken kalkarım. Fincanımı hemen yıkarım. Odamda kitap okurum. Yavaş yürürüm, sanki adımlarım özür diliyormuş gibi. Mümkün olduğunca az yardım isterim. Herkesin gününü etrafında düzenlemek zorunda kaldığı o görünmez merkez olmak istemem. Zeynep evden çalışıyor. Çok telefon görüşmesi, çok toplantı… Kiminle konuştuğuna göre değişen bir sesi var: nazik, kararlı, yorgun. Bazen onu duvarın arkasından yağmur gibi duyarım: hep oradadır, sürekli. Dikkat etmezsin… ta ki düne kadar. Çalışma odasının kapısı aralıktı. Ben sadece tuvalete gitmek için koridordan geçiyordum. Ve o anda adımı duydum. — Ankara’ya gidemem — dedi Zeynep. — Hayır, para yüzünden değil. Babam yüzünden. Mideme bir ağırlık çöktü. Ankara… bir kongre… birkaç gün… ve ben. Aklımda her şey çok hızlı birleşti: onun kanatlarını kesiyorum. Yürümeye devam etmeliydim. Ama kaldım. — Hasta değil — diye devam etti. — İyi. Onu birkaç günlüğüne bırakabilirim. Mesele onun bana ihtiyacı olması değil… mesele benim onun burada olmasına ihtiyacım olması. Bir sessizlik oldu. Karşıdaki kişi konuşuyordu. Zeynep derin bir nefes aldı; sanki uzun zamandır içinde tuttuğu bir şeyi söylemeye hazırlanıyormuş gibi. — Anlamıyorsun — dedi, sesi ağırlaşarak. — Geçen yıl Murat’la ayrılırken… sabahları kalkmamın tek nedeni babamdı. Murat. Damadım… eski damadım… artık ne demeliyim bilmiyorum. Ayrıldılar ama özellikle Elif yüzünden hâlâ hayatlarımızda. Zeynep titrek bir gülüş bıraktı. — Her sabah babam kahve yapardı… berbat bir kahve. Ya çok sulu ya da çok sert, asla tam kıvamında değil. Ekmek kızartırdı, bazen yakardı. Masaya bırakırdı, yanında bir notla: “Kahvaltı hazır. Annene söyleme, yemek yapmayı bilmiyorum.” Olduğum yerde kaldım. Sanki başka bir adamdan bahsediyormuş gibi geldi bana. Ben sadece… yapabildiğimi yapmıştım. — Bana ne olduğunu sormazdı — diye devam etti Zeynep. — Tavsiye vermezdi. Klişe sözler söylemezdi. Sadece oradaydı. Akşamları televizyonda bir yarışma izlerdik ya da kağıt oynardık. Benim kelimelerim olmadığında, o da benim yerime kelime aramazdı. Ama ben yalnız değildim. Sonra ağladığını duydum. — Ve Elif… onun kaygı sorununu biliyorsun. Benimle pek konuşmaz. Murat’la ise krizleri arttığında daha da az. Ama her öğleden sonra dedesiyle oturur. Çok konuşmazlar. Babam ona kağıt oyunları öğretir. O da babamın tırnaklarını boyar. Yine bir sessizlik. Sonra Zeynep alçak sesle konuştu. — Geçen hafta Elif, ona destek olan kişiye şöyle dedi: “Dedemle birlikteyken sessizlik korkutucu değil.” “Sessizlik” kelimesi göğsüme yapıştı. — Kongre dört gün sürüyor — diye bitirdi Zeynep. — O olmadan Elif çöker. Ben de. Bu yüzden hayır. Ankara’ya gitmiyorum. Babam beni zorladığı için değil. Çünkü o bizi ayakta tutuyor… ve bunun farkında bile değil. Yavaşça geri çekildim. Odama döndüm ve yatağın kenarına oturdum. Üç yıldır kendimi bir yük gibi görüyordum. Katlanılan bir varlık. Bir zorunluluk. Ve bir anda… tam tersini keşfediyordum. Akşam Elif kapımı çaldı. — Dede… bir el oynayalım mı? Rummy? Herhangi bir şey? Boyalı saçları, huzursuz bakışları… isteğini zorlamadan söyleyen o hali, sanki “hayır” cevabı bir şeyi kırabilirmiş gibi. — Tabii, canım. Neredeyse hiç konuşmadan oynadık. Üç el. Sonra bana bakmadan dedi ki: — Annem bugün üzgün. — Biliyorum. Bir kartı dikkatle koydu. — Sen onu daha az üzgün yapıyorsun. Sadece burada olduğun için. Ona baktım. — Gerçekten mi? Elif omuz silkti. — Biliyorum. Beni de daha az üzgün yapıyorsun. Beni düzeltmeye çalışmıyorsun. Sadece kalıyorsun. Mor bir oje çıkardı ve elimi tuttu. Parmaklarım biraz titriyordu. O ise sanki gerçekten önemli bir iş yapıyormuş gibi dikkatle boyadı. Kaygıdan ya da ayrılıktan konuşmadık. Sadece… yan yana vardık. Bu sabah Zeynep erkenden geldi. Küçükken yaptığı gibi yatağımın kenarına oturdu. — Baba, sana bir şey söylemem gerekiyor. Kalbim hızlandı. Eski bir refleks: “İşte oldu. Bana gitmem gerektiğini söyleyecek.” — Ankara’ya hayır dedim — dedi Zeynep. — Nedenini sordular ve dürüst oldum. Babamın benimle yaşadığını ve onun… çok önemli olduğunu söyledim. Gözlerime baktı. — Sen burada benim sana baktığım için olduğunu sanıyorsun. Ama aslında sen buradasın çünkü ben çökerken bana berbat bir kahve yapıyordun ve aptal bir notla kızarmış ekmek bırakıyordun. Sen buradasın çünkü Elif senin yanında daha rahat nefes alıyor. Sen buradasın çünkü senin varlığın bu evi daha az kırık yapıyor. Ben sadece şu basit ve gerçek cümleyi söyleyebildim: — Ama ben hiçbir şey yapmıyorum ki. Zeynep gözleri yaşlı bir gülümsemeyle baktı. — Tam da bu yüzden. Her şeyi kontrol etmeye çalışmıyorsun. Yargılamıyorsun. Zorlamıyorsun. Sadece varsın. Ve bu… çok büyük bir şey. Bana sarıldı. Ve uzun zamandır ilk kez, birinin yanında olmak istediği kişi olduğum için utanmadım. 76 yaşındayım. Artık eskisi kadar güçlü değilim. Rummy’de kaybediyorum, kötü kahve yapıyorum, torunumun tırnaklarımı boyamasına izin veriyorum. Ve yine de… bu evde bunun bir değeri var. Yaptığım için değil. Kaldığım için.

Hayat bana fakir olma demedi, Zengin ol`da demedi. Ama hep şunu fısıldadı Özgür ol... Nicolas Chamfort Hayatı bazen yaşadım Bazen seyrettim... Yaşarken farkına varamadıklarımı, Seyrederken fark ettim...

PİR SULTAN ABDAL, zalimin karşısında eğilmeyen bir hakikat sesidir. Pir Sultan Abdal’ı anlatmak, yalnızca bir ozanın hayatını yazmak değildir; aynı zamanda bir çağın vicdanını, bir halkın itirazını ve bir inancın direncini anlatmaktır. Çünkü Pir Sultan Abdal, Anadolu’nun bağrından çıkan sıradan bir köylü ozanı olmanın çok ötesinde, sözünü hakikatin terazisinde tartan bir dervişti. Tarihsel kayıtlar onun 16. yüzyılda, Sivas’ın Yıldızeli ilçesine bağlı Banaz köyünde doğduğunu söyler. Asıl adının Haydar olduğu kabul edilir. Fakat onu yaşatan isim “Pir Sultan Abdal”dır; çünkü o yalnızca bir kişi değil, bir yolun ve bir direniş geleneğinin sembolü hâline gelmiştir. Banaz’ın sade hayatı içinde büyüyen Pir Sultan, küçük yaşlardan itibaren halkın dertlerini, eşitsizlikleri ve zulmü gözlemleyen bir kişiliğe sahipti. Anadolu’da o dönem Osmanlı düzeninin baskısı altında yaşayan Alevi toplulukları için hayat kolay değildi. İnançları nedeniyle dışlanan, kimi zaman baskıya uğrayan bu insanlar, dertlerini çoğu zaman ozanların dilinden dile getiriyordu. Pir Sultan da işte bu geleneğin en güçlü seslerinden biri oldu. Onun şiirleri yalnızca estetik bir söyleyiş değil, aynı zamanda bir itiraz ve bir çağrıydı. İnanç, Yol ve Hakikat Arayışı Pir Sultan’ın düşünce dünyası, Anadolu’daki Alevi-Bektaşi irfanından besleniyordu. Hak, adalet ve insan sevgisi onun şiirlerinin merkezindeydi. Bu yönüyle o, aynı geleneğin büyük isimlerinden olan Hacı Bektaş Veli ve Yunus Emre gibi insan merkezli bir anlayışın taşıyıcısıydı. Pir Sultan’ın dizelerinde Tanrı korkusu değil, hakikat sevgisi vardır. O, insanı Tanrı’nın yeryüzündeki yansıması olarak gören bir anlayışın ozanıdır. Bu nedenle onun şiirlerinde hem mistik bir derinlik hem de toplumsal bir başkaldırı aynı anda bulunur. Sazı eline aldığında yalnızca aşkı değil, zulmü de anlatırdı. Onun deyişleri, köylünün, yoksulun ve inancı nedeniyle dışlananların sesi hâline gelmişti. Hızır Paşa ile Karşı Karşıya Pir Sultan Abdal’ın hayatındaki en bilinen hikâye, dönemin Sivas valisi olan Hızır Paşa ile yaşadığı çatışmadır. Rivayete göre Hızır Paşa bir zamanlar Pir Sultan’ın müridiydi. Ancak devlet makamına yükseldikten sonra yolları ayrıldı. Pir Sultan’ın şiirleri ve düşünceleri, dönemin otoritesi için tehlikeli görülüyordu. Çünkü o yalnızca dini bir ozan değil, aynı zamanda halkın adalet talebini dile getiren bir figürdü. Osmanlı yönetiminin sert politikaları karşısında susmayı seçmedi. Bu yüzden dizelerinde şu sözleri söylediği aktarılır: “Şalvarı şaltak Osmanlı Eğeri kaltak Osmanlı Ekende yok biçende yok Yiyende ortak Osmanlı” Bu dizeler yalnızca bir şiir değil, bir düzen eleştirisiydi. Bu yüzden Pir Sultan Abdal defalarca sürgün edildi ve sonunda Sivas’ta idam edildiği rivayet edilir. Ölümden Sonra Yaşayan Bir Ses Pir Sultan Abdal’ın ölümü, onun sözlerinin sonu olmadı. Tam tersine, Anadolu’da bir efsanenin başlangıcı oldu. Çünkü onun deyişleri halk arasında dilden dile dolaşmaya devam etti. Bugün Anadolu’da saz çalan birçok ozan, aslında Pir Sultan’ın yolundan yürüdüğünü söyler. Onun şiirleri cemlerde, meydanlarda ve türkülere dönüşmüş hâliyle yaşamayı sürdürür. Pir Sultan’ın büyüklüğü yalnızca güzel şiirler söylemesinde değildir. O, hakikati söylemenin bedelini ödemeyi göze alan bir ozandı. Dolayısıyla: Direniş Geleneği Pir Sultan Abdal’ın hayatına bakıldığında karşımıza bir ozandan çok daha fazlası çıkar. O, Anadolu Aleviliğinin direnişçi ruhunun sembollerinden biridir. İnancını, düşüncesini ve hakikat anlayışını sazının tellerine yükleyerek konuşan bir derviştir. Belki de bu yüzden, aradan yüzyıllar geçmesine rağmen onun sesi hâlâ duyulur. Çünkü Pir Sultan’ın sözleri yalnızca kendi zamanına değil, zulmün olduğu her zamana söylenmiştir. ~ Bütün Canlara Aşk İle ~ #SabriKARAMAN

´(¯`´.¸________🇹🇷________🇹🇷_________ ¸.´´¯)´´¯) இ ▒▓▒ 🇹🇷 Mutlu🇹🇷Huzurlu ♡ Akşamlar 🇹🇷 (_¸.(_¸.´´ ¯¯¯¯¯¯¯¯🇹🇷________🇹🇷¯¯¯¯¯¯¯¯¯ `´.¸_).¸_) MUTLULUK" Sahip olduğunuz Değerlerdir. Kıymetini bilin. EŞSİZ biri olduğunuzu , Asla unutmayın; Çünkü birileri için ÖZELSİNİZ. Yeter ki fark edin.🇹🇷🍁❣️☕️💞🌾 Tesadüflere inanın. Onlar sizin UMUT ışığınızdır. `Kırılganlıklarınız GEÇİCİ, DOSTLUĞUNUZ kalıcı olsun.. Akşamın Mutlu Kalbiniz Huzur Dolu Olsun. ╰-----------♡🇹🇷🌹🇹🇷💛 S e v g i l e r i ml e 💞☕️❣️♡

@AbanozT @Dede38__ @denizim48 @nihalozal @TC_TOPRAK_ @celaltas2 @cuneytalphan @AkyolTuncer @KemalSariyildi3 @GMlkoglu @NevvalS @MuhalifZB @MEHMETMEMOLII @teyfik08 @COUNTRY_Erturk @mozsimsek @turgay_parlak @OzalNihal @DursunUzun33 @elonmusk @ekrem_imamoglu Ne güzel bir duygudur hayatında En çok sevdiğin , Değer verdiğin, Gönlünün en güzel yerinde taşıdığın insanlara İYİ Kİ VARSIN diyebilmek..🌺🍀🌻🎋🍃🥀🌼🌾☕️💞💚💕💛💙 Günaydın dostlar İyiki varsınız...Cansınız..

@avukatbahatttin @Dede38__ @MuminMufit @zsoytan1881 @atam_iz_indeyim @ceyhu1278803 @Aslican_33 @IsyaniMualla @koczeynep123 @TC_TOPRAK_ @AtakiziSeher @DoganHaydar62 @ZSoytan @Fikriye59 @sakineozkaya @zllktlr @kenan12_erol @Mehmeta31920234 @ceyhan952421016 @hursitdagli @turkcemile66 @Kizilay16S @AtaminKiziyim @Ceyhan95249560 @KemalSariyildi3 @AdayEsat @LeventSarolu16 @hakkisallier @nesrinertass @AvSaBber @hzlandrc @ender_ozyurt @pek20862298 @opekel @MehmetK10308253 @Muzaffe99664861 @AliAbdal05 @Son_moohican @62Fgn @sonmarti1 @fergin23 Ne güzel bir duygudur hayatında En çok sevdiğin , Değer verdiğin, Gönlünün en güzel yerinde taşıdığın insanlara İYİ Kİ VARSIN diyebilmek..🌺🍀🌻🎋🍃🥀🌼🌾☕️💞💚💕💛💙 Günaydın dostlar İyiki varsınız...Cansınız..

"Sev hayatını... İyilikleriyle sev, Güzellikleriyle sev, Sana öğrettikleriyle, Seni zorladıklarıyla, Senden götürdükleriyle sev... Hatta içindeki sıkıntılarıyla sev hayatı... Vardır bunları yaşatanın bir bildiği; Yaşattıklarının içinde sana anlatmak istediği... Günaydın dostlar Güne umutla, sevgiyle....

"Sev hayatını... İyilikleriyle sev, Güzellikleriyle sev, Sana öğrettikleriyle, Seni zorladıklarıyla, Senden götürdükleriyle sev... Hatta içindeki sıkıntılarıyla sev hayatı... Vardır bunları yaşatanın bir bildiği; Yaşattıklarının içinde sana anlatmak istediği... Günaydın dostlar Güne umutla, sevgiyle....