𝔻𝕖𝕝𝕚𝕤𝕒𝕤𝕥𝕖𝕣 (ชวนดื่มทักได้)

⚠️Trigger Warning พยายามจำกัดให้อยู่ในระดับต่ำแต่คาดว่าจะมีไม่มากก็น้อย หากติดปัญหาข้อใดข้อหนึ่งสามารถ บล็อคออกจากทล.ได้เลย Blood Cutting Blackmail Domestic Genocide Hostages Kidnapping Occult Psychopath Racism

เด็กสาวเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่คาดฝัน ก่อนที่แววตานั้นจะเต็มไปด้วยความงุนงงสงสัยว่าเหตุใดเรื่องราวจึงกลับตาลปัตรไปจากจินตนาการที่วาดฝันไว้ คนตรงหน้าควรจะเป็นเจ้าชายที่ทะนุถนอมรักใคร่เธอแท้ ๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ เดลิซาสเตอร์มองร่างไร้ลมหายใจตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ก็แค่แมลงเม่าโง่งมอีกตัวหนึ่ง ทั้งที่เห็นแล้วว่าเป็นไฟกองใหญ่แต่ก็ยังยินดีก้าวเข้าไปด้วยตัวเอง คนเหล่านี้คาดหวังอะไรกัน ทั้งที่พึ่งเห็นว่ามีแมลงเม่าอีกตัวบินเข้าไปตาย แต่ก็ยังจะคิดว่าตนจะปลอดภัยจากไฟนั้นอีก คาดหวังอะไรจากเปลวไฟที่ลุกโหมโดยไม่รู้ผิดชอบชั่วดีกัน

ดั่งแมลงเม่าในกองเพลิง [ 𝔻𝕖𝕝𝕚𝕤𝕒𝕤𝕥𝕖𝕣_𝕓𝕠𝕥 𝕠𝕟𝕝𝕪] มนุษย์ทุกคนรู้ว่าไฟนั้นอันตราย แม้แต่สะเก็ดไฟชิ้นเล็กก็สามารถสร้างบาดแผลเกินเยียวยา กระนั้นเบื้องหน้าเปลวเพลิงที่ลุกไหม้อย่างงดงาม มนุษย์บางคนก็ไม่หักห้ามความหลงใหลของตนได้ แมลงเม่าโง่เง่าที่คิดว่าตนแสนพิเศษกว่าใคร หลงละเลิงคิดว่าลูกไฟนั้นจะมอบความอบอุ่นให้ แต่สุดท้ายก็ต้องทิ้งชีวิตไว้ในกองไฟ มอดม้วยกลายเป็นเพียงเศษซากที่ไร้ค่าไร้ความหมาย สุดท้ายแล้วทุกอย่างเป็นความผิดของเปลวไฟ แมลงเม่า หรือของพระเจ้าที่สร้างมนุษย์มาเป็นเช่นนี้กัน เดลิซาสเตอร์เดินไปตามทางในตรอกมืด ลมเย็นยามค่ำคืนพัดเอื่อยส่งให้ปลายผมสีบลอนด์ทองขยับพลิ้วไหว แม้จะเดินอยู่ริมถนนทว่าท่วงท่าของเขาไม่ต่างจากเจ้าชายที่กำลังย่างก้าวอย่างมั่นใจอยู่ในห้องจัดงานเลี้ยงหรู กลิ่นเหล้าที่โชยออกมาไม่ต่างไปจากกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ทำให้คนที่เดินผ่านไปพากันมองเหลียวหลัง กระทั่งแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาก็คล้ายว่าจะอาบไล้ขับเน้นความโดดเด่นของชายหนุ่ม เสียงฝีเท้ากระทบเป็นจังหวะไปตามแนวพื้นหินฟังดูคล้ายเสียงเครื่องดนตรีให้จังหวะในงานเลี้ยงเต้นรำ แต่หากภาพเบื้องหน้านี้เป็นงานเต้นรำ ก็คงเป็นงานเต้นรำที่มีเกิดขึ้นเพื่อเดลิซาสเตอร์เพียงคนเดียว ชายหนุ่มเดินสวนกับชายวัยกลางคนที่เมากรึ่มได้ที่อีกคน เขาชินเสียแล้วกับสายตาที่ใคร ๆ มองมา ทว่าเสียงเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจตอนสวนกันของคนแปลกหน้านั้นกลับปลุกเร้าคลื่นอารมณ์บางอย่างในตัวของเขาขึ้นมา เดลิซาสเตอร์ล้วงบางอย่างออกมาโดยพลัน ขยับมือพลิ้วไหวราวกับกำลังเริงระบำกับคู่เต้นที่มีนามว่าความตายโดยมีเสียงกรีดร้องโหยหวนเป็นเสียงดนตรีบรรเลงเคล้าคลอ เพียงชั่วอึดใจเลือดสีแดงฉานก็สาดกระจายตบแต่งพื้นหินสีดำให้มีสีสันขึ้นมา ชายวัยกลางคนคนนั้นก็เปลี่ยนไป จากสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำที่เป็นเพียงปรสิตกัดกินสังคมก็กลายเป็นงานศิลปะชิ้นงามไม่ต่างจากรูปปั้นเดวิดตั้งประดับไว้อยู่ริมถนน ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก สีหน้าแม้จะมีความเพลิดเพลินแต่ก็แฝงความไม่พอใจเอาไว้อยู่ ราวกับศิลปะที่จ้องมองผลงานของตนเองแล้วพบว่าแม้จะทำออกมาได้ไม่เลวแต่ก็ยังดีไม่พอที่จะเรียกว่าผลงานชิ้นเอก แต่ปัญหาไม่ใช่ที่ฝีมือของเขาหรอก เป็นที่วัตถุดิบในการรังสรรค์งานต่างหาก หากหยิบเอาขยะมาทำก็ยากที่จะสร้างออกมาเป็นเพชร “อ๊ะ!” เสียงร้องอุทานด้วยความตกใจจากด้านหลังเรียกให้เดลิซาสเตอร์หันไปดู และตรงนั้นก็มีเด็กสาวคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ ตรอกมืดนี้แม้จะเป็นที่เปลี่ยวแต่ก็ไม่ได้ร้างผู้คน เด็กสาวมักเดินผ่านแถวนี้เป็นประจำเพื่อกลับบ้าน ทว่าวันนี้เธอกลับบังเอิญมาพบเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น กลิ่นเลือดที่คละคลุ้งและซากศพที่กระจัดกระจายทำให้เธออยากขย้อนมื้อเย็นออกมา แต่เมื่อคนก่อเหตุหันกลับมามองสมองเธอก็เหมือนจะหยุดทำงานไป บนโลกนี้มีนิยามมากมายถึงความงาม แต่ละคนล้วนมีมาตรฐานในใจตนที่แตกต่างกันออกไป ทว่าคนตรงหน้าไม่ว่าใครก็ต้องหยักหน้ายอมรับว่าเขาช่างหล่อเหลา หยดเลือดหยดหนึ่งกระเซ็นเปื้อนข้างแก้มของเขา กลายเป็นจุดดึงดูดสายตาที่ทำให้คนมองแทบลืมหายใจ คนตรงหน้าสะบัดอาวุธในมือลง เลือดข้นหนืดไหลลงพื้นเป็นสายที่ขาดช่วงเป็นระยะ ๆ พานให้เด็กสาวนึกไปถึงพู่กันเปื้อนสีของจิตรกรที่เธอเคยเห็นในเมือง หัวใจของเธอสั่นรัว แรกเริ่มเป็นเพราะภาพการสังหารสุดวิปริต แต่ตอนนี้เป็นเพราะคนเบื้องหน้า อีกฝ่ายพลันยกปลายนิ้วชี้ขึ้นจรดริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เธอเงียบเสียง รอยยิ้มของเขาช่างงดงาม เป็นความงดงามแสนอันตรายที่ปลุกเร้าความบ้าคลั่งของผู้คนให้ตื่นขึ้นมา ‘โอ้ว’ เด็กสาวคิดขึ้นในใจ เธอจำได้แล้วว่าคนที่พึ่งตายไปคือใคร ‘ไอ้ชั่วนั่นต้องหาเรื่องก่อนแน่ ๆ คนไร้ค่าแบบนั้นตายไปก็ดีแล้ว’ คนที่ชวนมองถึงเพียงนี้ไม่มีทางเป็นคนชั่วร้ายไปได้ เช่นนั้นคนผิดก็คือคนที่ตายแล้ว ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเธออย่างช้า ๆ ในใจเธอก็เริ่มจินตนาการไปต่าง ๆ นานา เขาคงจะมาอธิบายเรื่องราวด้วยเสียงนุ่มทุ้ม ยิ้มให้เธออย่างอ่อนละมุนพร้อมเอ่ยเตือนว่าไปไหนมาไหนคนเดียวแบบนี้มันอันตราย ก่อนที่จะอาสาไปส่งเธอให้ถึงที่หมายเหมือนกับเรื่องเล่าในเทพนิยายที่เคยฟัง แต่ว่าในพริบตานั้นสัมผัสเย็นเยียบบางอย่างก็พาดผ่านลำคอของเธอ ก่อนที่เด็กสาวจะทันได้ตั้งตัวของเหลวสีแดงสดก็ทะลักออกมาเปรอะเสื้อผ้าของเธอไปหมด บางส่วนก็กระเซ็นไปถูกใบหน้าของคนตรงหน้า (+)

"ไหนๆฉันก็ติดเงาแล้ว เพราะงั้นคนที่จะเห็นก็คงมีแต่พวกลูกหมาของฉันสินะ ~" ชูตั๋วเที่ยว(สวนสยาม)ทะเล(กรุงเทพ)ขึ้นมาโบกสามใบ "ไหนๆก็เทศกาลแล้วมีใครอยากไปเที่ยวทะเลมั้ย?" ((ผู้ดูแล : ที่ป๋าประกาศแจกตั๋วนั้นพูดจริงนะครับ))

ก้มอ่านโพสอิทที่แปะอยู่ข้าวกล่อง ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วอ่านอีกรอบเพื่อความแน่ใจ "โอ๊ะ เมื่อวานวันเกิดฉันนี่นา" เผลอเมาข้ามวันจนลืมไปซะแล้วสิ

"อ้าว ของขวัญวันเกิดใครวางอยู่หน้าห้องฉันละเนี่ย"

"ไม่ใช่" "พวกเธอเจอใคร ไม่ใช่ฉันนะ ไม่ใช่ฉัน"

"คืองี้นะๆ ~" "ได้ยินเรื่องนั้นกันยัง.."

@Sstrawberryhina "ไม่คิดว่าเป็นโปรนินจาอะไรนั้นบ้างรึไง อาจจะเป็นสายลับก็ได้"

@Sstrawberryhina "มีหรือไม่มีก็กันหามินไม่ได้อยู่ดี ไร้ประโยชน์"

@Sstrawberryhina "เป็นแฝดกันก็รับผิดไปด้วยกันเลยไป๋" ถ้ายอมรับผิดง่ายๆแล้วเมื่อไหร่คนอื่นจะผิด

@Sstrawberryhina @penelopxradize "ทรายซึ้งซะสิที่ฉันโยนแค่เกมไม่ได้โยนใครทิ้ง" "ที่จริงก็คิดๆอยู่ละน้า~ ว่าเพื่อนใหม่ของเธอมันปากดีกว่าโดมิน่าขนาดนี้จะเผลอไปฉีกปากเข้ารึเปล่า"

@Sstrawberryhina @penelopxradize "ลองหยิบอะไรสักอย่างใกล้ๆมือมาเป็นต้นแบบรึยังละ" "หรือไม่ก็เติมสารเร่งไอเดีย(แอลกอฮอล์)สักหน่อยอย่างฉันก็ดืมไวน์แล้วก็เอาฟามินมาเป็นแบบตอนออกแบบชุดนี้อานะ"

"ฉันกลับมาแล้วนะ" "นี้แหละ April Fool's Day ของฉัน"

"ว่า~"