Demi

The phrase "back to the Stone Age” is not seen as merely a threat against the “Iranian regime”. The phrase refers to an entire country and its people. No surprise that it triggered a strong backlash from a lot of Iranians -including many of those who fiercely oppose the regime. * Many readers criticized my previous post, saying it was just slogans without any real arguments. Fair enough. I’ve replaced the old post with this new one, which I hope is slogan-free.

به كتابفروشى‌ها سر بزنید اگر‌ تونستید یه کتاب کوچیک برای عیدی بخرید اگرنه یه فنجون قهوه سفارش بدید اگرنه حداقل برید و یه دوری بزنید کتابفروشی‌ها باز اند #ققنوس

بمونی برامون، سرت سلامت… حسام سلامت نوشته‌ی امروز او روزنوشت‌های جنگ(۲) ‼️‼️‼️‼️‼️‼️‼️‼️‼️ به من اگر بود می‌گفتم این جنگ باید همین امروز تمام شود. یک روز تأخیر هم زیادی است. ادامه‌ی جنگ برای حتی یک ساعت دیگر هم فاجعه‌ است. مسلماً این «باید» را نه به نمایندگی از هیچ گروه یا جماعتی که صرفاً به نمایندگی از خودم می‌گویم، به نمایندگی از یک شهروندِ ایران. در عین حال حدس می‌زنم که احتمالاً بیشتر ایرانیان مثل من فکر نمی‌کنند. هم هواداران تندوتیز حکومت هم مخالفانِ سرسختِ به‌جنگ‌راضی‌شده‌اش سخن‌گفتن از پایانِ جنگ را در شرایط حاضر چیزی در حد خیانت یا فاجعه می‌دانند. مسئله‌ برای دومی که بخش بسیار بزرگی از جامعه هم هست به‌مراتب حادتر است. آنها همه‌ی انرژیِ عاطفی‌‌شان را بر آزادی‌بخشی این جنگ سرمایه‌گذاری کرده‌اند و انتظار می‌کشند که کار نظام همین روزها تمام شود. می‌دانم برای این مردم که بسیاری از اطرافیان و خویشان و دوستان من هم در شمارشان هستند (و من حاضر نیستم آنها را به‌راحتی «جنگ‌طلب» بنامم) پایان جنگ در همین لحظه و همینجا احتمالاً چیزی کم از کابوس ندارد. اغلب آنها ترجیح می‌دهند این جنگ «تا آخرش» ادامه پیدا کند. ‼️‼️ «آخرش» اما جهنم است. «آخرش» فقط با برپایی جهنم از راه می‌رسد. اگر در طلب «آخرش» باشید باید طلب کنید جهنم به پا شود. چیزی شبیه همان تهدیدهایی که ترامپ از تکرارشان خسته نمی‌شود: پالایشگاه‌ها را می‌زنیم، شبکه‌ی برق را بمباران می‌کنیم، تأسیسات و زیرساخت‌ها را ویران می‌کنیم، جزایر جنوب را می‌گیریم و غیره و غیره . تازه این «محشر کبری» هم که از راه برسد هیچکس با هیچ درجه‌ای از اطمینان نمی‌داند «آخرش» چه می‌شود. «آخرش» می‌تواند هر چیزی باشد. به من اگر بود می‌گفتم این جنگ باید همین امروز تمام شود. یک روز تأخیر هم زیادی است. ادامه‌ی جنگ برای حتی یک ساعت دیگر هم فاجعه‌ است. این موضع لزومی ندارد به این پرسش رایج که «اگر می‌گویید جنگ تمام شود گزینه‌ی جایگزین شما چیست؟» پاسخ دهد. به این دلیل ساده که جنگ اصلاً گزینه نیست. مشخصاً گزینه‌‌ای «برای آزادی» نیست. جنگ نه بخشی از راه‌حل که خودِ مشکل است. این جنگ امروز خودش بزرگترین مشکل است. جنگ که تمام شود جامعه‌ای خواهیم بود که از قبل خسته‌تر و زخم‌خورده‌تر و ناامیدتر است و حالا پرسش‌اش از خود این خواهد بود که چگونه می‌تواند خود را دیگربار بر پا کند، چگونه می‌تواند از قعر تاریکی برخیزد و توان‌های خود را بازیابد، چگونه می‌تواند براستی یک «ملت» شود.

اگر این تهدید عملی شود آغاز فروپاشی ایران است. donya-e-eqtesad.com/%D8%A8%D8%AE%D…

به همه آقایان پیشنهاد می‌کنم مثل فریدون فرخزاد برقصید. خیلی شیکه. دلم برای رقصش ضعف رفت. واقعا حیف شد.

لعنت بهتون که سه هفتس تنها دل خوشیمون رو هم ازمون گرفتید، خیلی هامون اینجا فقط دلمون به همون یه ویدیوکال خوش بود که یادمون بیوفته هنوز آدمای امن زندگیمون رو داریم و نزاره تو منجلاب تنهایی غرق شیم، سقط شید که هم خودتون رو عاجز کردید هم هر ایرانی دیگه تو هر نقطه دنیا رو.

#تهران در دلِ ظهر دوشنبه‌ی بارانی، با #جنگ می‌جنگد… برای زندگی،برای نفس کشیدن، برای فقط «زنده ماندن»… می‌جنگد تا زمستان را بدرقه کند، با یأس می‌جنگد، با ناامیدیِ سنگینی که روی سینه‌اش آوار شده…و میان این همه دود و بغض، با گلویی گرفته و چشمانی خسته، هنوز دوام می‌آورد… برای روییدنِ جوانه‌های امید،برای روزی که شاید دوباره آفتاب روی شانه‌هایش بنشیند… شهرِ خسته‌ی بی‌گناهم…💔💔

بر اساس گزارش رسیده به هه‌نگاو، کیان مرادی، کودک ۱۵ ساله اهل روانسر و از قربانیان جنگ، روز شنبه ۲۳ اسفند ۱۴۰۴، پس از ۱۳ روز بستری بودن در اثر شدت جراحات وارده جانباخت. قابل ذکر است که این کودک در جریان حملات هوایی جنگنده‌های ارتش اسرائیل و آمریکا بە مراکز امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی ایران در روانسر در تاریخ ۱۰ اسفندماه مجروح شده بود. همان روز یک کودک ۱۶ ساله دیگر به نام هستی محمدی جانش را از دست داده بود که پیستر خبر جانباختن وی توسط هه‌نگاو اطلاع رسانی شده است.

هرکس در حد بضاعت و توان خودش کسخلش در رفته.

جنگ‌طلبهای خارج‌نشین معمولا تو یکی از این باکتها جا میگیرن: ۱. خفیف‌العقل‌ها: اونا که از ترکیب خطرناک فقر آیکیو+سادگی+احساسات غلیظ و جوگیری رنج میبرن. اخبارشونو از اینترنشنال میگیرن و حتی لینگوی اینترنشنالو دارن. گاها همونهان که تاریخ براشون از زمان مهسا شروع شده، قبلش یا خیلی کوچیک بودن یا با افتخار میگفتن سیاسی نیستیم و بفرمایید شام میدیدن. ۲. لوزرهای قدیمی: پناهنده‌های نسل قدیم که ۵۰۰-۶۰۰ ساله ایران رو ندیدن و هیچ درکی از اوضاع ایران ندارن. استریوتایپشون آویزون و حقوق بگیر دولت یا خیلی خفن باشن، کار سیاه و زندگیهای بسیار خفت‌باره. اینا همونان که تو تجمعا (یا کلا هرجایی) دعوا میکنن. هر از گاهی آگهیشون در میاد برا کلاهبرداری یا کیس ناموسی. همونایی که مهاجرای تازه وارد رو تیغ میزنن و پولشونو میخورن. ۳. سرخوشهای قدیمی: همون شماره ۲، ورژن جا افتاده و غیر لوزرش، فقط سرخوشن و مغزشون تو سال مهاجرت فریز شده. باهاشون راجع به ایران صحبت کنید بعد ۳۰ ثانیه دنبال دکمه خروج میگردید اینقدر که پرت و پلا میشنوید. ۴. خرِ داناها: اونا که یکم قدرت تحلیل و مطالعه دارن، بعضاً تحصیل‌کرده، ولی همچنان قطع از واقعیت ایران و توی فانتزی خودشونن، همزمان ایران یا خونواده‌ای ندارن یا خونواده‌شون شهرهای کوچیک یا جاهای امنن، اینه که استرس جنگ رو درک نکردن و چیزی برا از دست دادن هم ندارن. خیلی عرق وطن هم ندارن و کلا جنگ براشون یه سوژه تحلیلی فان و آدامس ذهنیه. گاها سالهاست ایران نرفتن و خونواده‌شونو ترکیه میبینن. اینها ساعتها براتون تحلیل میکنن و راهکار میدن. از بقیه دائم میپرسن راه‌حلت چیه، در صورتیکه راه‌حل خودشون غیرانسانی‌ترین و خائنانه ترین راه (چاه؟)عه. وجه مشترک همه این گروهها: دلشون میخواد یکهو ایران خیلی معجزه‌آسا آزاد بشه ولی هزینه‌ش رو اونیکه تو ایرانه براشون بده، به محض اینکه پای کوچکترین هزینه شخصی میاد وسط، با ذکر «بابا ایران که درست نمیشه، بریم دنبال زندگیمون» متفرق میشن. اگه قصد و وقت و انرژی صحبت داشتید، فقط گروه ۴ رو توصیه میکنم.

براش هیچی مهم نیست در میاد به وقتش