آرش یوسفی -ARASH

ارتش اسرائیل اکنون موج گسترده‌ای از حملات را علیه زیرساخت‌های رژیم تروریستی ایران در تهران آغاز کرده است.

وعده‌ی ساواک به روایت تصویر… حتی ارتکاب قتل هم از سوی وحوش پهلوی بعید نیست. از گونه‌های پهلوی‌سانِ خارج‌نشین:

Trump can post whatever he likes. But there is zero, I mean zero, chance the IDF would conduct a strike in that location without giving CENTCOM full visibility. Trump knew (and approved). Now he realizes it caused a major escalation with Iran's (entirely unjustified) attacks on Gulf energy targets.

Contrary to Trump’s statements, senior Israeli and U.S. officials said that the United States had prior knowledge of the Israeli strike and even approved it in an attempt to pressure Iran. After the Iranians retaliated against Qatar’s gas fields, Trump is now changing course

رویترز: ‼️‼️‼️‼️ گریه خانواده‌های ایرانی بر سر مزار کشته‌شدگان جنگ در گورستان تهران نویسنده: مگی مایکل – رویترز ۱۶ مارس ۲۰۲۶ در حالی که کارگران تدفین در حال آماده کردن قبرهای تازه برای کشته‌شدگان حملات آمریکا و اسرائیل به ایران بودند، مرضیه رضایی بر سر مزار پسرش عرفان شمعی اشک می‌ریخت؛ پسری که چند روز پیش از بازگشت به خانه برای مرخصی، در انفجاری در یک اردوگاه آموزشی نظامی جان باخت. جنگی که از ۲۸ فوریه با موجی از حملات هوایی به تهران و شهرهای دیگر آغاز شد، به گفته مقام‌های ایرانی تاکنون بیش از ۱۳۰۰ کشته برجای گذاشته و خاورمیانه را وارد بحرانی تازه کرده است. اشک از چشمان رضایی سرازیر بود. او در حالی که عکس بزرگ پسر ۲۳ ساله‌اش را در آغوش گرفته بود با صدایی شکسته از آخرین گفت‌وگویشان یاد می‌کرد؛ زمانی که درباره بازگشت او به خانه صحبت کرده بودند. او گفت: «دو ماه بود که او را ندیده بودم.» به گفته او، قرار بود آخرین روز خدمت پسرش پیش از بازگشت به خانه دوشنبه باشد؛ همان روزی که خبرنگار رویترز با او گفت‌وگو کرد. قرار بود کمی بعد هم مراسم ازدواجش برگزار شود و این سفر بخشی از آماده‌سازی برای عروسی بود. عرفان در ۴ مارس در اردوگاه آموزشی‌اش در کرمانشاه کشته شد. انفجار چادر او را به توپی از آتش تبدیل کرد و بدنش آن‌قدر سوخته بود که مادرش حتی نتوانست آن را ببیند. مادرش در حالی که کنار قبر او در گورستان وسیع بهشت زهرا در جنوب تهران نشسته بود و باران آرامی می‌بارید، گفت: «پسرم از تاریکی می‌ترسید.» ⸻ اندوه و خشم خانواده‌ها عرفان و دیگر کشته‌شدگان جنگ در قطعه ۴۲ بهشت زهرا دفن شده‌اند. روز دوشنبه، حدود دوازده کارگر تدفین در حال آماده کردن قبرهای تازه بودند و کارگران سنگ‌های مرمر سفید را که نام کشته‌شدگان روی آن حک شده بود آماده می‌کردند. در همان زمان که جسد دیگری برای خاکسپاری آورده شد و خانواده‌اش آن را بر دوش حمل می‌کردند، صدای حمله هوایی در اطراف گورستان پیچید و دود خاکستری از منطقه‌ای نزدیک به آسمان برخاست. قبرها زیر سایه‌بانی قرار داشتند که با تصاویر کشته‌شدگان و پرچم‌های ایران تزئین شده بود. خانواده‌ها دور قبرها جمع شده بودند؛ برخی آرام گریه می‌کردند و برخی دیگر از شدت اندوه بر سینه خود می‌کوبیدند. کامیونی پر از گل‌های رنگارنگ در نزدیکی قبرها پارک شده بود و گلبرگ‌ها روی مزارها پخش شده بود. در بلندگوها نیز نوحه‌های عزاداری شیعیان پخش می‌شد. در میان قبرهای این بخش، اعضای بسیج، برخی مسئولان و زندانیان زندان اوین نیز دیده می‌شدند. زندان اوین در جریان این جنگ و همچنین در حملات سال گذشته نیز هدف قرار گرفته بود. فاطمه دربچی، ۵۸ ساله، در ابتدای جنگ برادر ۴۴ ساله‌اش را از دست داد. او زمانی کشته شد که تلاش می‌کرد افرادی را از داخل خودرویی که بمباران شده بود نجات دهد، اما انفجار دیگری رخ داد و ترکش‌ها به او اصابت کرد. او گفت: «پدر و مادرم وقتی او کودک بود فوت کردند. او بدون مادر بزرگ شد. من بزرگش کردم.» اشک از صورتش جاری بود. برای برخی از عزاداران، اندوه با خشم و سرسختی در برابر اسرائیل و آمریکا همراه بود. مادر احسان جنگروی ۲۵ ساله در حالی که مشت خود را بالا برده بود گفت: «وقتی دل ما را می‌سوزانید، ما را متوقف نمی‌کنید و به زانو در نمی‌آورید.» گزارش: مگی مایکل، تهران – رویترز