ลูกปลา

อีเหี้ย ชีพีทดึงลูกบิดประตูออกเพื่อไม่ให้ไอ้ป๋าหนี แล้วไอ้ป๋ามันแซวว่าดึงลูกบิดออกคงไม่ได้หมายความว่าอยากนอนด้วยกันใช่ไหม กุอึ้ง ทั้งเรียกชีพีทว่าเจ้าหญิง ทั้งเล่นมุกจีบชวนไปเย้ด กุว่าใช่แล้ว ไอ้ป๋ามันเปนเก

Moriarty the patriot 🥹🥹🙏🙏 อยากเห็นแมสกว่านี้มากกก ㅠㅠ

เอาจิงเรื่องคอมเม้นฟิคน่ะ เขาอ่านให้กุก้บุญแล้ว ขอบคุนน้า 🥹

อยากให้อนิเมะเรื่องไหน แมสในไทยสักที

เพชรพระอุมาโดนดึงมาด้วยข้อหาใด พนมเทียนเขาให้เครดิตนะ เคยอ่านที่เขาสัม แฟนฟิกเขาก็ไม่ได้ห้าม เพิ่งห้ามตอนคนเขียนฟิกอินเซสต่างหาก

ที่นึกออกตอนนี้ก็ หลายชีวิต - Bridge of San Luis Rey ไผ่แดง - Don Camillo (หม่อมยอมรับว่าดัดแปลงมา) ครูไหวใจร้าย - Good Morning Miss Dove รักเดียวของเจนจิรา - Jane Eyre พิษสวาท(ทมยันตี) - Ziska เงา(ทมยันตี) - Sorrows of Satan อุโมงค์ผาเมือง-Rashomon สาวเครือฟ้า-Madame Butterfly

จากที่เป็นแฟนนิยาย เลยไปตามอ่าน Thesis พล็อต แนวสืบสวนสอบสวน+พรีเรียต ไทยอาจจะยังใหม่แต่ต่างประเทศมีมาซักพัก ทั้ง2เรื่อง setting คนละยุค มีผ้าเป็นหลักฐาน -นิยาย มีซีรี่ย์ผีผ้าตั้งแต่ 2552 -Thesis ตีพิมพ์ 2554

จากที่เป็นแฟนนิยาย เลยไปตามอ่าน Thesis พล็อต แนวสืบสวนสอบสวน+พรีเรียต ไทยอาจจะยังใหม่แต่ต่างประเทศมีมาซักพัก ทั้ง2เรื่อง setting คนละยุค มีผ้าเป็นหลักฐาน -นิยาย มีซีรี่ย์ผีผ้าตั้งแต่ 2552 -Thesis ตีพิมพ์ 2554

อ่านดราม่าอโยธยาละอิน หลายปีแล้วก็ยังจำความรู้สึกตอนที่มีคนทักมาว่า ธีสีสพี่ได้เอาไปทำละครเหรอ? พอไปตามดูเลยเห็นว่ามีนิยายเรื่องนึงที่ได้เอาไปทำซีรีส์ ผลิตโดยช่องแถวหน้า แสดงนำโดยนักแสดงตัวท็อป แล้วเหมือนงานธีสีสตัวเองจริง ๆ ทั้งความสืบสวน ทั้งความพีเรียด(แค่คนละยุค กับเพิ่มกิมมิค) ทั้งอาชีพตัวละคร ทั้งอาชีพพ่อนางเอก ทั้งพลอต ทั้งตอนหักมุมว่าใครเป็นคนฆ่า ตามไปดูไทม์ไลน์ เจอว่านิยายเขียนหลังธีสีสเราตีพิมพ์เผยแพร่ 5 ปี สิ่งที่แย่ที่สุดที่เกิดขึ้น คือ การที่เรารู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยจนไม่กล้าเรียกร้องอะไร เห็นเขาเป็นนักเขียนเบอร์ใหญ่ แฟนคลับเยอะ อาวุโสในวงการ คิดว่าบอกไปใครจะเชื่อ เผลอๆ อนาคตที่มีแสงส่องอยู่น้อยนิดจะดับไปเลยรึเปล่า โอกาสในหน้าที่การงานจะหายไปเลยรึเปล่า ตอนนั้นเลยพยายามบอกตัวเองว่าบังเอิญแหละ เขาระดับนั้นจะมาลอกงานคนตัวเล็กๆ ทำไม แต่ความคิดที่ว่า มันมี elements ที่คล้ายขนาดนั้น มันบังเอิญได้เหรอวะ แวบขึ้นมาตลอด หลังจากนั้นทุกครั้งที่เห็นงานเขา ในหัวจะคิดเลยว่า ไปเอาอะไรของใครจากไหนมาอีกรึเปล่า จนถึงตอนนี้ ความรู้สึกที่ทั้งโกรธ ทั้งคับแค้นก็ยังอยู่ งานสัปดาห์หนังสือ บูธของคนนี้เป็นบูธเดียวที่เราจะไม่เข้าไปเหยียบ เจ็บใจที่สุดที่ตัวเองอ่อนแอ จนเลือกที่จะไม่ทำอะไร เกลียดที่รู้สึกว่าทำอะไรไม่ได้ นอกจากตีอกชกหัว ผ่านมาหลายปี พยายามกดความรู้สึกนั้นไว้ เอามาใช้เป็นแรงขับเคลื่อน อยากสร้างงานของตัวเองให้ได้ แบบดีๆ อย่างที่หวังในสักวัน ขอสาปแช่งทุกคนบนโลกที่ขโมยความคิดคนอื่น แล้วยังยิ้มได้อย่างภาคภูมิใจ ขอให้คุณอย่าตายง่ายๆ ขอให้ทุกข์ทรมานแสนสาหัสแล้วค่อยจากโลกนี้ไปแบบทุกคนจดจำในสิ่งที่คุณทำ