DEVA Prensi

Partiyi arındırmaya geldim” demek kolaydır. Gerçek arınma; öfkeyle değil adaletle, hesaplaşmayla değil hakkaniyetle olur. İntikam duygusuyla yürütülen süreçler toplumsal vicdanda karşılık bulmaz. Çünkü nefretin olduğu yerde adalet öfkenin olduğu yerde sağlıklı muhakeme gelişmez

2021’den beridir aynı kolpaları sıkıyor

Kimseniz yokken yanınızda ben vardım ondan bu nankörlügünüz.

Bu zamana kadar attığınız her adımda, kendinizi yalnız hissettiğiniz her anda yanınızda ben vardım. Daha yanınızda duracak adam seçemez, kimlerle çalışacağınızı bilemez iken yanınızda ben vardım. Kim destek istemek için telefon açtıysa geri çevirmedim. Yeri geldi bazılarınız için canımı ortaya koydum. Ne tehditler aldım, ne hakaretlere maruz kaldım; yine de geri adım atmadım. Mafyacılık oynayan çakma ülkücülerle ne olaylar yaşadığımı en iyi beni pisliğe sürükleyenler bilir. Ama insan dediğin nankördür. Menfaat bittiği an dün omuz omuza yürüdüklerini bir kalemde silenlerin gözlerinde namertliği gördüm. Vefa herkesin dilindedir ama herkesin karakterinde değildir. Menfaatin bittiği yerde fişinizi çekenlerle değil, zor günde yanınızda duranlarla yol yürümek gerekir.

Bu millet yıllardır hayal kırıklıklarından kule yaptı. “Güven” dediğimiz şey artık neredeyse nostaljik bir kavrama dönüştü. Bu milleti kimler kandırmadı ki… Siyasette, kurumlarda, sivil toplum kuruluşlarında… Beylik laflar edip efelik taslayan, kartondan kahramanlara ne çok rastladık. En güzel cümleleri kuranların, en ağır nutukları atanların, en çok ahlak ve vicdan dersi verenlerin bazen en büyük hayal kırıklığına dönüştüğünü gördük.

Her zaman haktan ve doğrudan yana olduğum için, “abi” dediğim insanlar yüzüme gülüp arkamdan koalisyonlar kurdu. Buna rağmen ne baskılar ne de hesaplar beni bildiğim doğrulardan vazgeçirebildi. 20. yaşıma bastığım bugünlerde hâlâ doğru tarafta durmanın bedelini ödüyorum. Yanlıştan taraf olsaydım, belki bu yaşımda çok daha tanınan bir siyasetçi olabilirdim. Ama ben şerefimi sizler gibi iki paralık edemezdim. Annemin duasına, bana öğrettiği ahlaka ihanet edemezdim. Ülkenin yarınları için umut besleyen genç kardeşlerimin hakkına girecek kadar namussuz olmadım, olmayacağım. Sabır… Sabır… Sabır… Rabbim kanat gerdiği, yolumu açık ettiği sürece ben de bu kirlenmiş siyasetin içinde doğrulardan ayrılmadan yürümeye, genç kardeşlerim için mücadele etmeye devam edeceğim.

Devletin kendi parasıyla okuttuğu, diplomasını verdiği öğretmeni düz memur yapıp, öğretmen açığı için yeniden bütçe ayırması çelişkidir. Ekonomi yönetiminin aradığı vizyoner tasarruf modeli budur. #PTTdenMEBeGeçiş

@myanardag_ giden gitsin kalan sağlar bizimdir derseniz programlar için paralı eleman tutarsınız işte.helun fıratı değil Evrimi vekil yaparsan yeniyol için sağdan soldan vekil ararsın essum u İdrise yem edersende @alibabacan

Milletvekillerimizin seçildikten sonra GMYK görevlerini bırakıp yalnızca milletvekilliğine odaklanmaları bana o gün de doğru gelmemişti, bugün de bunun eksikliğini hep birlikte hissediyoruz. Çünkü bu isimler sadece milletvekili değil, aynı zamanda teşkilatlarda karşılığı ve ağırlığı olan isimlerdi. Genel merkez ile teşkilatlar arasındaki bağı güçlendiren bu tecrübenin masadan kalkması, sahada da doğal olarak bir boşluk oluşturdu.

Bu tweetin altında, partiden maddi olarak nemalanmak için her türlü dalavereye ortak olan, menfaatleri ters düşünce de kendini ele vermemek adına sessizce kenara çekilen ve tüm bunlara bizzat şahit olduğum kişilerin Sayın Ali Babacan hakkında “yetersiz”, “olumsuz” ve benzeri yorumlar yapmasını okumak gerçekten çok komik geliyor.

Elbet bir gün…

Sadullah Ergin İdris Şahin ve Mehmet Emin Ekmen’in ağırlığının olduğu prime dönemlere dönmemiz gerek

Siz parti binalarından kitap-dergi çalarken ben 18 yaşımda Ege Bölgesi’nde gençlik teşkilatlandırıyor, sokak sokak gezerek yeni insanlar kazandırmaya çalışıyordum. Biz siyaseti koridorlarda değil, sahada öğrendik. Makam peşinde değil, teşkilat peşinde koştuk. Bu yüzden emek nedir, fedakârlık nedir çok iyi biliriz. Hayatında bir teşkilat kurmanın, bir insanı siyasete kazandırmanın sorumluluğunu taşımamış babam yaşındaki insanların ucuz siyasi ithamları bize işlemez. Emek verenle emek tüketenin arasındaki farkı herkes er ya da geç görür.

Kıymetli dostum, bu anlamlı sözleriniz için yürekten teşekkür ediyorum. Ne yazık ki sadece siyasette değil, hayatın birçok alanında da insanlar çoğu zaman yalnızca ihtiyaç duyulduğunda hatırlanıyor,işi bitince unutuluyor. İnsan ilişkilerini bir patron-işçi hesabına,menfaat terazisine indirgeyen bu anlayışa inat,gönlünün sıcaklığıyla, yüreğinin samimiyetiyle dostluk kuran, zor zamanda omuz veren, hiçbir karşılık beklemeden yoldaşlık eden güzel insanlara selam olsun. Belki sayımız çok değil. Belki bu çağın ruhu vefayı değil, menfaati alkışlıyor. Ama bu, dostluğa olan inancımızı da, vefaya olan sadakatimizi de eksiltmez. Çünkü insanı değerli kılan makamı değil, gönlüdür; hatırlanmasını sağlayan ise unvanı değil, zor günlerde gösterdiği vefadır. Rabbim, aynı samimiyetle yol yürüdüğumuz dostlukları daim eylesin. Vefanın unutulmadığı, insanın insan olduğu için kıymet gördüğü günlerde yeniden buluşmak ümidiyle… Gün bitmedi vesselam…

Bir siyasi hareketi ayakta tutan şey tabelası, makamları ya da genel merkez binaları değildir. Bir partinin gerçek sermayesi; gecesini gündüzüne katan, cebinden harcayan, ailesinden ve hayatından fedakârlık ederek inandığı dava uğruna mücadele eden insanlardır. Hamza Başkan’ın açıklamasını yalnızca bir istifa metni olarak okumak büyük bir yanılgı olur. Bu metin, yıllardır teşkilatların farklı kademelerinde dillendirilen ancak duyulmak istenmeyen sorunların dışa vurumudur. Çünkü hiçbir insan yıllarını verdiği, uğruna mücadele ettiği bir yapıyı bir gecede terk etmez. İnsanları ayrılık noktasına getiren şey çoğu zaman bir olay değil, uzun süre biriken kırgınlıklar ve karşılıksız bırakılan emeklerdir. Kuruluş ilkeleri olarak anlatılan liyakatın yerini kişisel ilişkilerin, istişarenin yerini dar kadro anlayışının, teşkilat iradesinin yerini koridor siyasetinin aldığı her yapı zamanla kendi özünü tüketmeye mahkûmdur. Bunu dile getiren insanları susturmak ya da görmezden gelmek ise çözüm değil, yalnızca sorunu ertelemektir. Bugün peş peşe yaşanan ayrılıklar üzerinden istifa edenleri suçlamak kolaydır. Zor olan ise insanları bu kararı almaya iten yönetim anlayışıyla yüzleşebilmektir. Bir teşkilat, yıllarını vermiş kurucu kadrolarını, belediye başkan adaylarını ve en fedakâr yol arkadaşlarını birer birer kaybediyorsa artık dönüp “Kim gidiyor?” diye değil, “Neden gidiyor?” diye sormak zorundadır. Çünkü emek yok sayıldığında, fedakârlık değersizleştirildiğinde ve teşkilatlar yalnızca gerektiğinde hatırlanan yapılar hâline geldiğinde geriye büyüyen bir hareket değil, küçülen bir aidiyet kalır. Hamza Başkan’a bugüne kadar verdiği mücadele ve emek için teşekkür ediyor, bundan sonraki hayatında başarılar diliyorum.

Siyasette yıllar bana birçok şey öğretti ama en önemlisi şuydu; teşkilatlar makamlarla değil, vefalı insanlarla ayakta kalır. Makamlar değişir, unvanlar biter, koltuklar el değiştirir. Geriye ise sadece zor gününde yanında duranlar ve emek verdiğin yol arkadaşların kalır. Ne yazık ki bugün siyasetin en çok kaybettiği değerlerden biri de vefadır. Emek verenler unutuluyor, fedakârlık yapanlar görmezden geliniyor. Oysa bir hareketi büyüten şey, yalnızca seçim sonuçları veya üye sayısı değil; yıllarını o davaya adamış insanlara gösterilen vefadır. Makamlar bir gün, vefa her gün hatırlanır.

Genel merkez düzeyinde siyaset yapanların görevi yereli dizayn etmek değil, yerelin önünü açmaktır. Kişisel hesaplarla yapılan her müdahale, teşkilatın motivasyonundan çalar.

Siyasi partilerde genel başkandan sonra en kritik unsur, yerel yönetimlerin uyum içinde çalışabileceği, teşkilatın güven duyduğu ve ortak hedef etrafında kenetlenebileceği bir ismin etrafında teşkilatlanabilmektir. Güçlü bir teşkilat, ancak ortak akıl, uyum ve güven üzerine inşa edilir.

Kimseden üstün olmadığımızı bilecek kadar mütevazi, kimsenin de bizden üstün olmadığını bilecek kadar özgüvenliyiz.

Ben herşeyin en kralını yanlış zamanda yaşadım, o yüzden çocukluk aklıyla inandığım her şey bir ömür yük oldu sırtıma.