yumin

บางวันก็เหนื่อยจนอยากหายไปเลย ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ขอพักเงียบๆคนเดียว ฮีลตัวเองด้วยตัวเอง

‘สนิทกันแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องแยกย้ายกันไปใช้ชีวิต ต่างคนต่างมีทางที่ต้องไป อาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเหมือนเดิม แต่ความสนิทไม่เคยลดลงเลย’

ไม่ชอบความรู้สึก “แล้วกุล่ะ” ในทุกความสัมพันธ์เลย

เธอไม่เคยกลับมาปลอบในวันที่เราร้องไห้เพราะเธอ

ไม่เน้นสมหวัง เน้นสมมุติ

มันแค่เหนื่อยจนอยากทิ้งทุกอย่าง

มังแต่เสียใจที่มาทีหลังจนลืมไปว่าต่อให้มาก่อนก็ใช่ว่ามันจะเป็นเรา

ไม่สันทัดกับการทะเลาะทุกรูปแบบและทุกความสัมพันธ์ ยิ่งถ้าใครอยากเถียงเพื่อเอาชนะ กูก็ปล่อยให้เค้าขนะไปเลยเพราะขี้เกียจพูด

บางทีก็อยากเป็นคนที่ไม่คิดมากอะไร ไม่อยากเก็บคำพูดคนอื่นมาใส่ใจแบบนี้เลย

พระเจ้า ส่งทั้งแฟน ทั้งเงิน มาพร้อมกันเลยได้ไหม ถือว่าขอ

คาดหวังกับทุกอย่างให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้

ปากบอกไม่เป็นไรแต่ใจไม่ไหวแล้ว

อยู่คนเดียวได้ไม่เป็นไร แต่ถ้ามีใครมาอยู่ข้างๆค่อยดูแลกันและกันมันก็ดีจะดีกว่านะ

อยากรักษาโรคขี้น้อยใจแต่ไม่พูดอะไรออกไปให้คนอื่นรับรู้มากๆเลย เก็บมาคิดคนเดียว นอยด์อยู่คนเดียวซ้ำๆ ครั้งนี้จัดการความรู้สึกตัวเองได้ แต่ครั้งหน้าก็เป็นใหม่ เพราะอีกฝ่ายไม่ได้รับรู้อะไรเลย

เคยถูกเพื่อนลืมปะ ถึงจะไม่ได้ตั้งใจแต่ก็ต้องยอมรับว่าน้อยใจ

บทชีวิตจะไม่มีเวลามาจับโทรศัพท์ก็ไม่มีเลย บทจะว่างก็ว่างชิบหาย แต่ถ้าถามว่าชอบแบบไหนมากกว่ากันก็คงเป็นตอนไม่ได้จับ เพราะได้ออกไปใช้ชีวิตจริงๆ

‘อย่าดูถูกความชอบของคนอื่น’ จำไว้

มึงเคยเหนื่อยกับการใช้ชีวิตจนร้องไห้ปะ

กูชอบตอนตัวเองมีความสุขกับสิ่งที่ชอบวะ

เราคิดถึงแก