-𝙎𝙆𝙔-㋡

เคยไปด้อมๆ มองๆ หนังสือสามก๊ก มีคุณลุงคนนึงถือไม้เท้ามาคุยด้วย คุยกันสนุกมาก จนลากัน พนักงานเดินมาชาร์ต :คุยสนุกไหมคะ :สนุกค่ะ :เมื่อกี้เจ้าของสำนักพิมพ์เลยนะคะ 555555555กุ55555555555555จา555555555บ้า555555555เม๊า555555แฟ่ด555555555อยู่555555นาน555555555มาก55555ฮืออ5555555

เรื่องนี้โคตรสนุกกกกกกกกกกกกก ใครไม่เคยดูพลาดมากกก มีใน Netflix นะ ฉบับหนังปี 2004 คือสนุกมาก ฉบับซีรีส์ของ Netflix เองแอบอ่อมแก่ และโมโหในความโง่ของหลายตัวละครเกิน แต่ใน Netflix พากย์ไทย

อีกคนคือฟลามิงโก้ คิดว่าน่าจะดูแลเด็กได้ดี(ในแบบบิดๆเบี้ยวๆตามฉบับมัน) ให้ที่อยู่ให้ความรู้ปั้นเด็กให้เก่ง สปอยเด็ก คิดว่าฟลามิงโก้ก็น่าจะเป็นพ่อแบบที่เทคแคร์ลูกอย่างดีที่สุดในแบบของตัวเอง(ที่แปลว่าอาจจะไม่ดีในมุมมองคนอื่น555) ลูกของฟลามิงโก้เลยจะเป็นราชาตัวน้อยนิสัยเสีย

นี่ว่าทั้งโลกวันพีซ 555 ไม่มีใครสมควรมีลูกดลย ดราก้อนก็ด้วย อุดมการณ์พี่ยิ่งใหญ่เบอร์นี้ แล้วพี่จะมีลูกไปทำไม โกลด์โรเจอร์ถ้าไม่ตาย ก็ไม่ได้มาอยู่กับเอสอยู่ดี ไคโดก็เป็นบ้าขังลูก คือพวกที่เป็นใหญ่เป็นโต ถ้าไม่เป็นพ่อที่แย่ ก็มีพ่อที่แย่5555 แต่ยกเว้นพ่อลอว์กับหนวดขาวไว้ล่ะกัน

แต่ชอบที่คนทั้งเน็ตพร้อมใจกันพูดว่าแล้วลูกเมียมึงล่ะมาก ทุกคนจะแบ่งฝ่ายมาจากไหน แต่เรื่องยาซปทุกคนไม่แบ่งพรรคพวก55555555555555555555

ฮาชิบหาย แฟนๆนารูโตะเกลียดซากุระที่รักมั่นในคนเดียว เกลียดมากกว่าโอบิโตะที่ฆ่าพ่อแม่นารูโตะ อิดันโซ โอโรจิมารุ หรือจิไรยะที่เป็นพวกโรคจิตคุกคามผู้หญิง ซากุระไม่เคยทำอาญชากรรมแบบนั้นนะแต่โดนเกลียดสุด งง

พูดได้ม่ะ พวกผช.ไร้ความสามารถบางคนก็เกิดมาจากพ่อแม่แบบนี้แหละ เลี้ยงลูกแบบพ่อแม่รังแกฉัน เลี้ยงลูกชายสบาย ลูกสาวสู้ชีวิต แต่พอแก่ก็หวังมาพึ่งลูกสาว เลิกนะ mindset ทำอุบาดกะลูกแค่ไหนก็ได้แต่ลูกต้องกตัญญูอ่ะ;-;

ก้บทซากุระมันบ้งจริงๆอ่ะ อาจารย์เขียนตรงนี้ได้ไม่โอเค ส่วนซีนไหนก้ไปหาเองเน้อ ยอมรับบ้างก้ได้ว่าตัวละครมันบ้ง

ลูกสาวผ่อนบ้านให้พ่อแม่จนหมด.. แม่เอาบ้านไปขาย ไม่บอก ไม่คืนเงิน เอาไปลงทุน… เจ๊ง เงินที่เหลือโอนให้ลูกชาย.. แม่ยอมรับเองว่า รักลูกชายมากกว่า ตอนจบ… ลูกชายหายไปไม่ยอมมาเจอ.. ลูกสาวที่โดนเอาเปรียบมาตลอดต้องมารับจบแทน ลูกสาวรับจบทุกปัญหา 😅 post นี้เขียนให้ 2 ฝั่งพร้อมกัน… ให้พ่อแม่ที่ยังมีเวลาเปลี่ยน.. และให้ลูกๆ หลานๆ ทุกคน ที่อ่านแล้วอาจจะเห็นตัวเองในข่าว.. ถึงพ่อแม่ก่อน… สิ่งที่เกิดขึ้นในข่าวไม่ใช่แค่เรื่องโอนถ่ายสินทรัพย์ผิดพลาด มันคือการที่พ่อแม่สร้างระบบที่ลูกคนหนึ่งรับ.. อีกคนให้.. มาตลอดชีวิต… แล้วตอนแก่ก็ยังคาดหวังให้คนที่ให้มาตลอดให้ต่อไปอีก.. ความเห็นแก่ตัวนี่แหละที่ทำลายครอบครัวได้ดีกว่าความยากจนเสียอีก… ถ้ายังทำงานอยู่ ยังมีเวลา.. อย่าสร้างหนี้บุญคุณที่ไม่มีวันใช้คืนได้กับลูกคนใดคนหนึ่ง.. ลูกสาวในข่าวทุ่มเทชีวิตเพื่อบ้านหลังนั้น (ให้เงินช่วยแหละ และใช้หนี้แทนให้มาเยอะแล้ว) เค้าไม่ได้ทำเพราะโง่ แต่ทำเพราะรัก.. และเพราะถูกสอนมาว่าลูกที่ดีต้องทำแบบนั้น แต่ความรักไม่ควรถูกใช้เป็นเครื่องมือ 🤷🏻‍♂️ แผนเกษียณที่ดีไม่ใช่แค่เรื่องเงิน มันคือการตัดสินใจว่าเราจะไม่ให้ชีวิตของลูกคนไหนต้องพังเพราะเรา.. เริ่มจากสิ่งที่ต้องมีก่อนจะโอนอะไรให้ใครทั้งนั้น… ก้อนแรกคือเงิน survival ของตัวเอง ค่ากิน ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ายา ค่าที่อยู่ ครบ 100% ทุกเดือน.. โดยไม่ต้องขอใคร ค่าใช้จ่ายเดือนละ 15,000 บาท = ต้องการอย่างน้อย 3.6 ล้านสำหรับก้อนนี้อย่างเดียว ก้อนที่ 2 คือสุขภาพ ประกันที่ครอบคลุมจริง และเงินสำรองกรณีนอนติดเตียง.. ซึ่งแพงกว่าที่คิดมาก ก้อนที่ 3 ค่อยเป็นเรื่องของลูกหลาน.. ถ้ายังไม่มีสองก้อนแรก อย่าโอนอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าลูกคนไหน และถ้าจะโอนบ้าน ต้องรู้จัก usufruct หรือสิทธิอาศัย โอนกรรมสิทธิ์ให้ลูกได้ แต่เรายังมีสิทธิอยู่ตลอดชีวิต จดที่กรมที่ดิน ไม่ใช่ตกลงปากเปล่า . . ทีนี้ถึงลูกๆ หลานๆ ที่เป็นเดอะแบกทุกคน… ถ้าอ่านแล้วเห็นตัวเองในนั้น อยากบอกว่า.. เราไม่ได้มีหน้าที่รับจบทุกอย่างที่คนอื่นสร้างขึ้น การที่เราเป็นคนดี เป็นคนรับผิดชอบ เป็นคนที่ปฏิเสธไม่เป็น ไม่ได้แปลว่าคุณต้องรับทุกภาระที่คนอื่นทิ้งไว้.. ลูกสาวในข่าวถูกรุมขอโดยเจ้าหน้าที่ให้รับผิดชอบพ่อแม่เพราะเป็น 「คนเดียวที่แสดงตน」 คิดดูว่ามันยุติธรรมมั๊ย??… โดนเอาเปรียบมาตลอด แต่เพราะปรากฏตัว เลยกลายเป็นคนต้องรับผิดชอบ การหายไปเหมือนพี่น้องนั่นไม่ใช่คำตอบ แต่การพูดว่าไม่ได้/ปฎิเสธ.. งคือสิ่งที่ต้องเรียนรู้ ใจแข็ง ≠ ใจดำ… ใจแข็งคือการรู้ว่าถ้าเราพังหรือล้มไปก่อน จะไม่มีใครได้อะไรเลย.. ก็เหมือนบนเครื่องบิน ที่บอกให้เราใส่ oxygen mask ให้ตัวเองก่อน.. แล้วค่อยช่วยคนอื่น ไม่ใช่เพราะไม่ห่วงคนอื่น แต่เพราะถ้าเราหมดสติก่อน เราจะช่วยใครไม่ได้เลย… ก่อนจะ say yes ครั้งต่อไป ถามตัวเองก่อน 3 ข้อ… 1) ถ้าเราทำสิ่งนี้ ฐานะการเงินของตัวเองจะเป็นยังไง? 2) ถ้าเราทำสิ่งนี้ แล้วมันไม่จบ.. มีครั้งต่อไปอีก เรายังรับได้มั้ย? 3) ข้อที่สำคัญที่สุด… ถ้าอีก 10 ปี เรายังต้องแบกแบบนี้อยู่ ชีวิตเราจะเป็นยังไง? คำตอบนั้นแหละที่บอกได้ว่าควร say yes หรือเปล่า สังคมไทยสอนให้ลูกๆ เสียสละ ไม่แปลกใจว่าทำไมหลายคนถึงหมดแรงก่อนวัยอันควร.. ถึงเวลาที่ cycle แบบนี้ควรหยุด… เริ่มหยุดที่ตัวเรา หยุดที่รุ่นเรา.. อย่าให้มันส่งต่อไปอีก เกษียณอย่างมีศักดิ์ศรี ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน.. มันคือการตัดสินใจว่าจะไม่เป็นภาระใคร การไม่เป็นเดอะแบก มันคือการรักตัวเองมากพอที่จะยังอยู่ต่อไปได้ในระยะยาว…