Wanneer de demografie de democratie inhaalt. Deze gemeenteraadsverkiezingen laten ons met beide voeten binnentreden in een tijdperk van “etnopolitiek”. Dit wordt geïllustreerd door de etnische en religieuze solidariteit van de “geracialiseerden” tegenover de gehate figuur van de “blanke”. Niets nieuws, zult u zeggen, in het multiculturele Frankrijk van de 21ste eeuw, ware het niet dat de omvang van de gemeenschappen van niet-Europese afkomst vandaag in veel steden het kritieke niveau heeft bereikt waarop ze een verkiezing kunnen winnen. Deze etnopolitieke wending wordt door de linkse kant zonder enige gêne omarmd, en in het bijzonder door Rima Hassan, die schrijft: “de trots van de onzen” bij het becommentariëren van deze tekst op X: “6 zwarte burgemeesters, afkomstig uit de banlieues, aan het hoofd van de steden waar ze zijn opgegroeid (…) discreet verandert het landschap. En dit is nog maar het begin.” Een “begin” waarvan we kunnen vermoeden dat het weinig goeds belooft voor de fameuze “anderen”, hier duidelijk de Fransen van autochtone afkomst. Dit “landschap” is precies de “nieuwe Frankrijk” waarvan Jean-Luc Mélenchon de komst wil versnellen. Laten we in plaats van een “nieuwe Frankrijk” liever spreken van een “post-Frankrijk”, waarin talrijke immigranten en nakomelingen van immigranten, doordrongen van koloniale wraakgevoelens, verkiezingsavonden omtoveren in fysieke bestormingen van stadhuizen: een wraakzuchtige menigte, zwaaiend met Palestijnse en Algerijnse vlaggen, jaagt de “blanke” vertrekkende burgemeester op, vernedert hem (ongeacht of hij rechts of links is) onder gejoel en scheldwoorden, tot het punt dat sommigen door de politie moeten worden geëscorteerd. De beelden van het stadhuis van Blanc-Mesnil op de avond van 22 maart 2026, maar ook van Roubaix, Saint-Denis, Vénissieux, Mantes-la-Jolie en Creil, zullen voor iedereen symbool blijven staan voor een ingrijpende omslag. De “Grote Vervanging” en de electorale gevolgen ervan zijn nog nooit zo zichtbaar geweest als tijdens deze gemeenteraadsverkiezingen. De race tegen de demografische klok is versneld, maar blijkbaar heeft een groot deel van de rechterzijde de ernst van de “beschavingsbreuk” die gaande is nog niet begrepen.
