Draco

“หนู? ฉันเจอมันจนชินแล้วน่ามัลฟอย” ระหว่างพูดคลายเครียดสายตาก็เห็นทางที่อีกคนจะเดินไป ป่าต้องห้ามคงจะไม่น่าใช่สถานที่ที่เหมาะสมแก่การคลายเครียดคนเดียว “มัลฟอย, เธอคงไม่ได้จะไปที่นั่นคนเดียวใช่ไหม” ลูปินพูดเสียงดังให้คนที่ถูกพูดถึงนั้นได้ยิน

⠀“ฉันก็ตระเวนตามประสาศาสตราจารย์ที่ว่างคนหนึ่ง จนเจอเธอน่ะแหละ, มัลฟอย” เขานั้นชี้ไปทางคนที่พูดถึงเพื่อให้เห็นเหตุการณ์ชัดขึ้น “เรื่องพวกนี้เธอคงจะรู้สึกชินกับมัน แต่ฉันอยากให้นายรู้ว่านายไม่ได้สมเพชแน่นอน” พยักหน้าประกอบคำตอบ ⠀“ฉันมั่นใจว่าสักวันนายจะทำลายกำแพงนั่นได้นะ”

"มันโหดร้ายสำหรับนายมากเลยใช่มั้ย ?" เขาเลือกที่จะไม่ถามว่าอีกฝ่ายนั้นพบเจอกับอะไรมา แต่ท่าทางที่ผิดแปลกเช่นนั้นมันทำให้พอจะเดาออก ความเป็นมัลฟอยมันคงส่งผลกระทบต่อคนตรงหน้าเขาเป็นอย่างมาก และเขาเป็นห่วงในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง

⠀ลูปินนั้นพยักหน้าเข้าใจอีกฝ่ายอย่างทันที ใช่ว่าช็อกโกแลตจะรักษาทุกอย่างได้นี่นะ “ถ้าเธอไม่โอเคอะไร ก็บอกได้เสมอเลยแล้วกันนะแต่ยกเว้นซะว่าเธอจะโอเคกับมัน…” ชายวัยกลางคนนำฝ่ามือไปแตะไหล่อีกคนเบาๆก่อนจะละออกมา “เธอดูไม่ใช่มัลฟอยอย่างที่เป็นเลยนะว่าไหม”

มัลฟอยไม่เคยเล่นบทคนน่าสงสารจนเขานึกสงสารขึ้นมาจริงๆ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็พยายามหลอกตัวเอง "บอกฉันทีว่านายแค่เล่นละครให้ฉันสงสารและจะแกล้งฉันทีหลังเหมือนที่นายเคยทำ ?" เขาอยากจะเชื่อแต่ก็ไม่อยากเชื่อ เขาถูกอีกฝ่ายกลั่นแกล้งมาตลอดตั้งแต่รู้จักกันมาจึงได้ถามไปเช่นนั้น

"ฉันคิดว่านี่...อาจเป็นสิ่งที่ฉันต้องทำ..." "ฉันเดรโก มัลฟอย...ยินดีที่ได้รู้จัก" #จะทำความรู้จักกับคนที่มารีทวิต

"ใช่ แล้วนายก็ดูไม่ใช่ตัวเองเลยสักนิด" "นายยัง ... โอเคดีใช่มั้ย ?" สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะถามออกไป จะว่าเป็นห่วง นั่นก็ใช่อยู่เล็กน้อย คนตรงหน้าคือเดรโก มัลฟอยก็จริง แต่กลับไม่เหมือนเดรโกที่เขารู้จัก