«☀︎︎ᗪᖇᗴᗩᑎᗩ || 𝑵𝑨𝑽𝑨𝑹𝑨☽︎» (ยังไม่ลงปักหมุดใหม่

《🔥🕯Dreana Burns🕯🔥》 "สวัสดีค่า ฉันชื่อเดียร์น่านะคะ-อยู่ปี11ค่ะ ยะ..ยินดีที้ได้รู้จักนะคะ!////💦" ◇🕯ชี้แจง🕯◇ "...."☕คำพูด '....'🌸คิด ....📕บรรยาย *....*🔥เสียงAF [....] 🎤 ผปค. 🕯CO|Role play|Dm| Doc:bit.ly/2Opxye6 [ฝากตัวด้วยนะค้าบ🥺💖]

@Lauco_MPC @BrunoO_MPC "...... สวัสดีตอนค่ำ......." เธอเอ่ยตอบกลับ แต่น้ำเสียงยังคงเย็นชาเหมือนในครั้งนั้น... เหมือนตอนนั้น...

@DreaNavara_MPC @BrunoO_MPC ลูโค่หายใจเข้าดังเฮือก ก่อนกลืนน้ำลายด้วยความผวาและไม่ทันได้ตั้งตัว เขานั่งเงียบและพยายามหลบสายตาของอีกฝ่าย .... "....." "...สวัสดี..ตอนค่ำ....ครับ.." ลูโค่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา เขากลัวอีกฝ่ายอยู่แหงๆ...ดูจากมือของเขาสั่นครือจนต้องกุมมือหยุดมันไว้

[โรลปิด w/ @DreaNavara_MPC ] เป็นอีกวันที่ลูโค่ไม่ได้ออกจากห้องของตัวเอง..ป่านนี้อาการป่วยของเขาควรจะดีจนเกือบหายได้แล้ว แต่เจ้าตัวอ้างว่ายังเดินไม่ได้ ... และขังตัวเองอยู่ในห้อง.. .. จนถึงตอนนี้ แม้แต่ภายในห้องก็ยังเงียบกริบ..เงียบจนผิดปกติ.. (เปิดใหม่เพราะทวิตบัคค่ะ แม๋น)

@Lauco_MPC (หยุม)

(วิ่งสี่ขาและแหกปาก😭😭😭😭😭😭)

@Lauco_MPC @BrunoO_MPC "...." เธอได้พบเขา ".........."

@DreaNavara_MPC @BrunoO_MPC "!!!----" "น...นาวาร่า....?..." จู่ๆ...เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย จากที่เขากำลังโวยวายใส่บรูโน่ก่อนหน้า..ก็เงียบลงไปทันที เขาแกะผ้าปิดตาออก... ม..ไม่จริงน่า...เขาตาฟาดอยู่รึเปล่า...

@Lauco_MPC @BrunoO_MPC "....." " ลูโค่หรอ...? " เสียงที่คุ้นเคยได้เอ่ยดังขึ้น

@BrunoO_MPC @DreaNavara_MPC ลูโค่พยักหน้าหงึกๆตอบบรูโน่ พลางเหม่อลอยไปเรื่อย มีเรื่อง..ให้คิดเยอะแยะ...... "ว้า---ห้ะ!!!??? อะไรเนี่ย!!!??????" "บรูโน่ นี่นายเล่นอะไรของนายน่ะ เดี๋ยวสิเห้ย!!!???" เขาดิ้นรนเมื่ออีกฝ่ายจับเขาปิดตาจนไม่สนที่อีกฝ่ายเล่าอีกต่อไป "ห้ะ???? เอาผ้าออกจากตาฉันเลยนะเห้ย!!! นี่!!"

[STORY] ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายไม่รู้จบนั่น ลูโค่ที่ไม่สามารถขยับตัวได้พราะกายหยาบนั่นเหี่ยวเฉาไปมาก.. นอกจากร่างกายที่ย่ำแย่ จิตใจของเขานั้นย่ำแย่ยิ่งกว่าหลายๆเท่า..เขารู้สึกผิด รู้สึกผิดที่ต้องคอยให้คนรอบข้างต้องคอยตามแก้ปัญหาและช่วยเหลือเขาเสมอ.. +

ไม่มีคำบอกลา ไม่มีคำดุ ไม่มีคำด่าเลยสักนิด ไม่แม้แต่จะพูดอะไรกับเขาไปแล้วด้วยซ้ำ เธอ... โกรธเขาจริงๆเข้าแล้วหละ

สักพักไม่นานเธอก็ปล่อยมือของลูโค่ออกสะบัดอย่างแรงจนเจ้าตัวล่มไปนั่งที่เก้าอี้ โชคดีที่ยังมีเบาะมารองรับไว้ แต่... "...." นาวาร่ามองเหลือบด้วยแววตาที่โกรธ โกรธมากๆ สายตาที่ลูโค่ไม่เคยโดนมาก่อน มันต่างกับสายตาที่เธอจะขมวดคิ้วไว้ทั่วไปมากๆ ไม่นานนัก เธอก็เดินออกจากห้องไป +

[โกงเวลา] : NAVARA STORY🖤 วันที่ 21 กรกฎาคม เวลาช่วงเช้าตรู่ ลูโค่...เขาฟื้นขึ้นมาแล้ว ฉันดีใจมากๆที่เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายเข้าไปขยับกอดเขาไว้แน่น เช็ดน้ำตาที่ไหลรินอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มที่สุขใจเมื่อได้พบเจอเขาอีกครั้ง " ดีใจ...ที่นายกลับมานะ " ลู โค่ . . . . +