Whitey

ถ้าถอยออกมามองแบบให้เป็นเรื่องของการฟีดแบคตารางงานจริง ๆ นะ คือคนนึงมีงานที่เห็นเป็นรูปธรรมออกมาตลอด ต่อให้เบื้องหลังจะใช้เวลาเหมือนกัน แต่สุดท้ายเราเห็น “ผลลัพธ์” เลยรู้สึกอุ่นใจกว่าว่ามีแน่ ๆ แต่อีกคนมันกลายเป็นการรอจากสปอยล์ จากคำบอกว่าเดี๋ยวมีแน่ ๆ มากกว่า ซึ่งตอนแรกทุกคนก็รอได้แหละ แต่พอมันมีทั้งเคสที่เกือบได้ เคสที่เข้าใจผิดว่าเกี่ยว หรือบางอย่างที่เงียบหายไป คนก็เริ่มนอยเป็นธรรมดาว่าสุดท้ายตอนนี้ถึงไหนแล้วกันแน่ แล้วมันเกิดซ้ำ ๆ ในเวลาใกล้กัน แล้วใช่ นี่ก็เข้าใจนะว่าแต่ละงานใช้เวลาไม่เท่ากัน โพรเซสไม่เหมือนกัน ติด timing ติดหลายอย่าง อันนี้เข้าใจหมดเลยย แต่ในแง่ของความรู้สึก สุดท้ายมันวัดจากสิ่งที่ “เห็น ณ ตอนนั้น” มากกว่า เพราะอีกฝั่งมีให้เห็นเรื่อย ๆ แบบไม่ต้องรอสปอยล์ก่อน มันเลยยิ่งทำให้ความต่างชัดขึ้น เรื่องที่หลายคนเลือกฟีดแบคตอนอีกคนมีงาน นี่ว่าก็เพราะจังหวะนั้นมันเห็นภาพชัดสุดว่า “อ๋อ งานแบบนี้เกิดขึ้นได้จริง” เลยยิ่งทำให้เกิดความรู้สึกว่าก็อยากเห็นแบบนี้ของอีกคนแล้วบ้าง ไม่ได้แปลกเลย ส่วนเรื่องที่หลายคนรู้สึกว่า “ทำไมต้องมาพูดตอนอีกคนกำลังมีงาน” นี่ว่าความรู้สึกนั้นก็เข้าใจได้เหมือนกัน เพราะในจังหวะที่ควรเป็นช่วงเวลาน่ายินดี การออกมากังวลมันอาจทำให้บรรยากาศดูหม่นลงสำหรับคนที่กำลังดีใจกับงานนั้นอยู่ก็ได้ ซึ่งอันนี้ก็เข้าใจคนที่ไปอ่านเจอแล้วไม่กล้าแสดงความยินดีกับการตรงนั้นเลย ;-; แต่หลายคนก็ไม่ได้ตั้งใจจะดึงโมเมนต์ของใครลงหรอก แค่ช่วงเวลาที่อีกคนมีงานออกมาชัดเจน มันทำให้ความรู้สึกของฝั่งที่ยังรออยู่ถูก remind ขึ้นมาชัดที่สุด ฟีลจี้ใจ เลยกลายเป็นจังหวะที่คนเลือกพูดหรือฟีดแบคออกมา สุดท้ายนี่ว่าทุกฝ่ายมีเหตุผลในความรู้สึกของตัวเองหมดเลย คนที่อยากให้โฟกัสกับงานตรงหน้าอย่างเต็มที่ก็ไม่ได้ผิด คนที่ยังมีความกังวลและอยากเห็นความชัดเจนมากขึ้นก็ไม่ได้ผิดเหมือนกัน ทั้งหมดมันมาจากความรู้สึกที่อยากเห็นคนที่ตัวเองซัพพอร์ตได้รับโอกาสเหมือนกัน แล้วสุดท้าย ต่อให้มีคำอธิบายเรื่องโพรเซสหรือเวลาเยอะแค่ไหน สิ่งที่จะช่วยลดความกังวลได้จริง ๆ ก็คงเป็นการมีอะไรออกมาให้เห็นต่อเนื่องละก็ชัดเจนมากขึ้นในอนาคต เพราะความรู้สึกของทุกคนส่วนใหญ่ มันผูกกับสิ่งที่มองเห็นและจับต้องได้อยู่ดีอ่ะ ตอนนี้ทำได้แค่อดทน(ถึงตอนไหนไม่รู้) แล้วมันก็เป็นรอยร้าวไปเรื่อย ๆ จริง เข้าใจทุกคน ๆๆๆ ;-;

ถ้าถอยออกมามองแบบให้เป็นเรื่องของการฟีดแบคตารางงานจริง ๆ นะ คือคนนึงมีงานที่เห็นเป็นรูปธรรมออกมาตลอด ต่อให้เบื้องหลังจะใช้เวลาเหมือนกัน แต่สุดท้ายเราเห็น “ผลลัพธ์” เลยรู้สึกอุ่นใจกว่าว่ามีแน่ ๆ แต่อีกคนมันกลายเป็นการรอจากสปอยล์ จากคำบอกว่าเดี๋ยวมีแน่ ๆ มากกว่า ซึ่งตอนแรกทุกคนก็รอได้แหละ แต่พอมันมีทั้งเคสที่เกือบได้ เคสที่เข้าใจผิดว่าเกี่ยว หรือบางอย่างที่เงียบหายไป คนก็เริ่มนอยเป็นธรรมดาว่าสุดท้ายตอนนี้ถึงไหนแล้วกันแน่ แล้วมันเกิดซ้ำ ๆ ในเวลาใกล้กัน แล้วใช่ นี่ก็เข้าใจนะว่าแต่ละงานใช้เวลาไม่เท่ากัน โพรเซสไม่เหมือนกัน ติด timing ติดหลายอย่าง อันนี้เข้าใจหมดเลยย แต่ในแง่ของความรู้สึก สุดท้ายมันวัดจากสิ่งที่ “เห็น ณ ตอนนั้น” มากกว่า เพราะอีกฝั่งมีให้เห็นเรื่อย ๆ แบบไม่ต้องรอสปอยล์ก่อน มันเลยยิ่งทำให้ความต่างชัดขึ้น เรื่องที่หลายคนเลือกฟีดแบคตอนอีกคนมีงาน นี่ว่าก็เพราะจังหวะนั้นมันเห็นภาพชัดสุดว่า “อ๋อ งานแบบนี้เกิดขึ้นได้จริง” เลยยิ่งทำให้เกิดความรู้สึกว่าก็อยากเห็นแบบนี้ของอีกคนแล้วบ้าง ไม่ได้แปลกเลย ส่วนเรื่องที่หลายคนรู้สึกว่า “ทำไมต้องมาพูดตอนอีกคนกำลังมีงาน” นี่ว่าความรู้สึกนั้นก็เข้าใจได้เหมือนกัน เพราะในจังหวะที่ควรเป็นช่วงเวลาน่ายินดี การออกมากังวลมันอาจทำให้บรรยากาศดูหม่นลงสำหรับคนที่กำลังดีใจกับงานนั้นอยู่ก็ได้ ซึ่งอันนี้ก็เข้าใจคนที่ไปอ่านเจอแล้วไม่กล้าแสดงความยินดีกับการตรงนั้นเลย ;-; แต่หลายคนก็ไม่ได้ตั้งใจจะดึงโมเมนต์ของใครลงหรอก แค่ช่วงเวลาที่อีกคนมีงานออกมาชัดเจน มันทำให้ความรู้สึกของฝั่งที่ยังรออยู่ถูก remind ขึ้นมาชัดที่สุด ฟีลจี้ใจ เลยกลายเป็นจังหวะที่คนเลือกพูดหรือฟีดแบคออกมา สุดท้ายนี่ว่าทุกฝ่ายมีเหตุผลในความรู้สึกของตัวเองหมดเลย คนที่อยากให้โฟกัสกับงานตรงหน้าอย่างเต็มที่ก็ไม่ได้ผิด คนที่ยังมีความกังวลและอยากเห็นความชัดเจนมากขึ้นก็ไม่ได้ผิดเหมือนกัน ทั้งหมดมันมาจากความรู้สึกที่อยากเห็นคนที่ตัวเองซัพพอร์ตได้รับโอกาสเหมือนกัน แล้วสุดท้าย ต่อให้มีคำอธิบายเรื่องโพรเซสหรือเวลาเยอะแค่ไหน สิ่งที่จะช่วยลดความกังวลได้จริง ๆ ก็คงเป็นการมีอะไรออกมาให้เห็นต่อเนื่องละก็ชัดเจนมากขึ้นในอนาคต เพราะความรู้สึกของทุกคนส่วนใหญ่ มันผูกกับสิ่งที่มองเห็นและจับต้องได้อยู่ดีอ่ะ ตอนนี้ทำได้แค่อดทน(ถึงตอนไหนไม่รู้) แล้วมันก็เป็นรอยร้าวไปเรื่อย ๆ จริง เข้าใจทุกคน ๆๆๆ ;-;

นี่แหละ ผลของ toxic positivity บางทีการพยายามมองโลกในแง่ดี พยายามทำให้ทล. Fill with joy ตลอดเวลา แบบนั้นบางทีมันคือการ avoid ที่จะ accept กับความเป็นจริงบางอย่าง เมื่อไหร่ก็ตามที่ reality มันมี negative side เมื่อนั้นมันก็จะถูกแปรรูปด้วยคำปลอบใจ ด้วยtoxic positivity พอเวลาผ่านพ้นไป สิ่งที่เกิดขึ้นคือ - เมื่อไหร่ก็ตามที่มีคนไปขุดแตะประเด็นเหล่านั้นขึ้ตมา จะกลายเป็น trigger point เพราะจริงๆความเป็นจริงเหล่านั้นไม่เคยหายไปไหน แต่ถูกกลบฝังไว้ รอคนมาแตะโดน และระเบิดบู้มขึ้นมา - เพราะ fact เหล่านั้นมันก็ยังคงเป็น fact อยู่ และในเมื่อคุณไม่ได้ process มันด้วยการยอมรับความเป็นจริง->จัดการอารมณ์->หาต้นตอปัญหา->ปรับปรุงและพัฒนา but you rather -เจอปัญหา -> พยายามไม่มองว่าเป็นปัญหา -> พยายามเชียร์อัพ แต่ความจริงคือกระบวนการเหล่านี้ไม่ได้ทำให้ปัญหาหายไปหรือถูกแก้ไข การที่เราจะก้าวพ้นเรื่องพวกนี้ไปได้อย่าง absolute คือการยอมรับมันและจัดการกับมัน เมื่อนั้น เวลามันถูกยกวนกลับมา เราจะไม่ได้ระเบิด ในเมื่อเรา handle it the proper way and actually “solve it” then, the problem will actually be “solved” แบบนั้นเราถึงจะ at ease และเรื่องพวกนี้จะกลับมาทำอะไรเราไม่ได้อีกเลย เพราะมันจะไม่ได้เป็นปัญหาอีกต่อไปแล้วไง