Michael D
404 posts












Νομίζατε σύντροφοι ότι τα όσα έκανε με τα ναυπηγεία ο Βάγγος ο Βενιζέλος, περιορίζονταν μόνο στα υποβρύχια; Σφάλλετε. Η υπόθεση πάει αρκετά πιο πίσω. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, πίσω στο Σωτήριον έτος 1999. Τον Φεβρουάριο του 1999 ο Βάγγος ο Βενιζέλος μετακινείται από το υπουργείο Πολιτισμού στο Ανάπτυξης. Ανοίγω μια παρένθεση για context: στο χαρτοφυλάκιό του εμπίπτουν προφανώς και τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, υπό την έννοια ότι το 51% κατείχε το Δημόσιο (ΕΤΒΑ) και το 49% ο συνεταιρισμός των εργαζομένων. Το δε management, το είχε μια αμερικανική εταιρεία ονόματι Brawn & Roots, ήδη από το 1996, μετά από ανοικτό διαγωνισμό. Όπως είναι γνωστό, στην πρώτη τετραετία Σημίτη, υπουργός Εθνικής Άμυνας είναι ο Τσοχατζόπουλος. Το 2013, εκδότης που ομοιάζει με πιθηκοειδές, δημοσίευσε μια επιστολή του CEO της Brawn & Roots προς Τσοχατζόπουλο, Βενιζέλο και Παπαντωνίου (δυο στους τρεις, έχοντες χρηματίσει «καγκελάριοι» για μίζες), στην οποία έλεγε ότι είχε έναν ενδιαφερόμενο, την Pratt & Whitney για να παραγγείλει την κατασκευή 2 πλοίων containers, για λογαριασμό της Maersk. Εδώ να κάνω μια παρένθεση και να πω ότι η Pratt & Whitney κατασκευάζει τους κινητήρες των F16, F35 κλπ. Είναι σαφές ότι θα έφερναν αυτή την υπεργολαβία, προφανώς προσδοκώντας να πάρουν κάποια ανάθεση για αεροπλάνα αφενός, αφετέρου για να γράψει το αμερικανικό management μια καλή επιτυχία στο επίπεδο των ναυπηγείων. Το 1999 λοιπόν, υπήρξε σημαντική μερίδα συνδικαλιστών (που όλως τυχαίως, κατηγορήθηκαν αργότερα και για το σκάνδαλο των υποβρυχίων), η οποία ανέτρεψε το όλο καλό κλίμα που υπήρχε μεταξύ του management και των εργαζομένων, επειδή είχε ήδη κλείσει το deal (τουλάχιστον) του Τσοχατζόπουλου με τη γερμανική HDW. Έτσι λοιπόν, μετά από την επιστολή της Brawn & Roots προς Βενιζέλο, Τσοχατζόπουλο και Παπαντωνίου, οι εν λόγω συνδικαλιστές ζήτησαν να δουν τον Βενιζέλο, στον οποίο είπαν ότι το management της Brawn & Roots είχε αποτύχει και έπρεπε να φύγουν. Την επόμενη ημέρα τους είχε διώξει. Σημαντική λεπτομέρεια: ο γίγας της ηθικής Βενιζέλος, την επόμενη του δημοσιεύματος μίλησε στη Βουλή και όπως προκύπτει από τα πρακτικά, δεν αρνήθηκε ούτε το περιεχόμενο της επιστολής, ούτε και την εξέλιξη των πραγμάτων. Περιορίστηκε σε ένα damage control του τύπου «η Pratt & Whitney ήθελε να μας πουλήσει όπλα και ήδη όφειλε άλλα αντισταθμιστικά», μνημονεύοντας πάντως την αναφορά της επιστολής, η οποία έλεγε ότι «υπό την προϋπόθεση επιβεβαίωσης τιμής, η εταιρεία Pratt & Whitney θα μας αναθέσει το έργο, ασχέτως εάν της ανατεθούν αμυντικά έργα». Και τώρα, ερχόμαστε να ενώσουμε μερικές τελείες: 1) Ο Βενιζέλος έχει βάλει την υπογραφή του στην πώληση των ναυπηγείων Σκαραμαγκά στην HDW αδιαφορώντας για δυο καλά συμβόλαια, για την κατασκευή δυο πλοίων containers. 2) Υπήρξε ο μεγαλύτερος υπερασπιστής του Άκη Τσοχατζόπουλου στα σκάνδαλα των εξοπλιστικών στα μέσα της δεκαετίας του 2000, μιλούσε για σκευωρία της ΝΔ, έλεγε ότι θα έπρεπε να του ζητήσουν συγγνώμη, ενώ τους τραπεζικούς λογαριασμούς του Τσοχατζόπουλου τους βάφτισε τηλέφωνα. 3) Φρόντισε να απαλλάξει την HDW από τα αντισταθμιστικά που ουδέποτε έκανε, καθώς και από οποιαδήποτε ρήτρα που μπορούσε να ενεργοποιήσει το ελληνικό Δημόσιο εναντίον της. Και έρχομαι εγώ και ερωτώ: μπορεί να είναι φραγκάτος εκ της ιδιότητάς του (σώγαμπρος μεγαλοεπιχειρηματία), αλλά με τόσα εκατομμύρια που πέρασαν κάτω από την υπογραφή του, πώς είμαστε σίγουροι ότι δεν άγγιξε τίποτα; Διότι για να μπορέσει κάποιος να ισχυριστεί, «ότι παρ' όλη τη ζημία που προξένησε στο δημόσιο ο Βενιζέλος, είναι παρά ταύτα έντιμος», θα πρέπει να ισχυριστεί: -είτε ότι είναι άτομο χαρακτηριστικής κουφότητας -είτε ότι είναι πάρα πολύ κιμπάρης Η εναλλακτική είναι ότι μάλλον δεν είναι και τόσο έντιμος. Για να μην έχετε τίποτε περίεργα κενά, σύντροφοι.





























