•𝕯𝖚𝖘𝖙𝖎𝖓•( งานทับ )

#MPC_Commu #MPCss5 ‘ if no problem do It's about you ’ ✦---𓆩⟡𓆪---✦ Dustin Harley | P.E. Teache🏀 300 cm. / 170 kg. ✦---𓆩⟡𓆪---✦ ...=บรรยาย "..."=พูด '...'= คิด (...)= ผปค. 🚬=โซเซียล DOC : bit.ly/4kH9JIf Co : 24/7

@Vergie_MPC " ว่าจะทำยังไงกับมันต่อ " " แต่คงเป็นสิ่งที่ตัวฉันเลือกที่จะทำได้ " " หวังว่า...คำตอบที่ฉันให้ในตอนนี้ " " ช่วยได้ไม่มากก็น้อยนะ ดันเต้ " หลังพูดจบจึงมองออกไปนอกหน้าต่างมองไปยังแสงแดดที่ส่องมาทางพวกเขา

@Vergie_MPC ดัสตินที่ถูกคำถามที่ถามอีกฝ่ายย้อนกลับมา เขาเพียงแต่มองอีกฝ่ายกายเหยียดตัวตรงเล็กน้อย ความสงสัยและอื่นๆอีกมากมายที่ผ่านนัตย์ตานั่น ยิ่งอีกฝ่ายเลบี่ยงที่จะตอบนี้ " เห้อ.... " จึงจำใจได้แต่ถอนหายใจมันออกมาเบาๆพลันส่ายหัวเบาๆ " คำตอบของฉันในตอนนี้อาจจะยังบอกได้ไม่ชัด " (+)

#โรลปิด กับ @Dustin_MPC | Story | Aug 4 ~ หลังจากผ่านพ้นการประชุมผู้ปกครองและตรวจสุขภาพล่วงจนมาถึงช่วงเย็นย่ำ ที่หน้าโรงเรียนนั้นมี 'วิหคสีทองตัวใหญ่' กำลังเกาะขอบรั้วมองเหล่ามอนส์เตอร์ทะยอยก้าวออกจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้านของตน เหมือนว่าเจ้านกตัวนี้จะกำลังรอใครซักใครอยู่

@Vergie_MPC "แล้วตัวนาย...จะทำยังไงต่อหลังจากนั้น" ดัสตินได้เอ่ยถามกับผู้ที่เปรียบเสมือน... จะเรียกว่าไงดี พี่สะใภ้? ก็อาจจะ แม้อีกฝ่ายจะยิ้มอย่างพึงพอใจความอบอุ่นที่มันส่งผ่านมานี้ เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าหากสิ่งที่อีกฝ่ายบอกให้เตรียมพร้อม แล้วคนผู้นี้หละ?

@Vergie_MPC "เข้าใจแล้วหล่ะ" เขามองผู้ที่มีอายุมากกว่าในตอนนี้ดูเหมือนจะมีท่าทีสบายใจ สองมือที่เคยนวดค่อยๆผ่อนลงดวงตายังคงมองคู่บทสนทนา ความสงสัยที่เคยมีได้จางหายเมื่อดันเต้ได้บอก "..." "นายยังมีเรื่องอะไรที่ยังไม่บอกฉันอีกหรือเปล่า?" นิ่งเงียบไปเล็กน้อยแล้วค่อยๆเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง (+)

Story | Sep 28 | Before Prom Night ~ ย้อนกลับไปช่วงสุดสัปดาห์ก่อนงานพรอมจะมาถึง เหล่ามอนส์เตอร์หนุ่มสาวกำลังเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงส่งท้ายให้แก่บรรดารุ่นพี่ที่จบการศึกษา แต่ไม่ใช่กับ 'อาเซล' ─ เขาเดินทางกลับไปยัง [นิวยอร์ก] ด้วยเหตุผลบางประการ โดยที่ไม่ได้บอกกับใครไว้ [+]

♥️"จนกว่าจะเจอกันใหม่ ก็ขอฝากดูแลแนทตี้ที่น่ารักด้วยละกันน๊า~" เสียงหวีดหวานดังขึ้นเป็นการส่งท้าย พร้อมกับหญิงสาวและชายในผ้าคลุมที่โบกมือให้กับ [คุณ] ใช่ ─ [คุณ] ที่กำลังอ่านข้อความพวกนี้อยู่นั่นล่ะ หวังว่าพวกเราจะได้เจอกันใหม่ใน [ครั้งหน้า] นะ~ โชคดีล่ะ❤️ [End]

@Vergie_MPC "ขอแค่ให้สองคนนี้ได้อยู่" เขาได้ตอบกับร่างสีทองตรงหน้าราวกับเรื่องเขาก็คิดมาตลอดหลังผ่านเหตุการณ์นั้นมา เหตุการณ์ที่คลับคล้ายกับคำถามที่คู่บทสนทนาเอ่ยมา "นี้คือคำตอบ...." . . "ดันเต้ฉันถามนายหน่อย" "ที่นายถามฉันมา มีเรื่องอะไรที่้เกี่ยวกับสองคนนี้" "โดยเฉพาะอาร์เจนท์เวล"

@Vergie_MPC มือทั้งสองยังคงบีบนวดเบาๆแล้วจึงหยุด พลางมองอีกฝ่ายที่ครั้งนี้ดูต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงสายตานี้ที่จ้องมองราวกับจะล้วงลึก เขายังคงเงียบแต่ก็ไม่ได้หลบนัยน์ตานั้นเลยถึงจะกดดันไม่น้อย เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา "ฉันยังคงรัก" . . . "และฉันยอมทำทุกอย่าง" "ไม่ว่าอะไร" (+)

@Vergie_MPC “ฉันรักทั้งสอง…” “แต่เวอร์จิลก็เป็นคนแรกที่ทำให้ฉันได้กลับมารู้สึกรักอีกครั้ง…” “และรักหมอนั้นมากด้วย…” ถึงมันจะทำให้ลำบากใจที่เขาต้องตอบแต่หากเอาตามจริง เขาก็เลี่ยงที่จะไม่ตอบไม่ได้สองมือได้บีบนวดเบาๆพลางนึกถึงทั้งสองที่เขานั่นรัก “อาร์เจนท์เวลฉันก็รักมากพอๆกับเวอร์จิล…”

@Vergie_MPC ชายหนุ่มได้แต่รอฟังว่าอีกฝ่ายจะถามอะไรหลังได้ทวนความจำกัน แต่เมื่อคำถามที่ได้เอ่ยถามนี้ทำให้ทูตสวรรค์สีทมิฬถึงกับเงียบในทันที เขามองหน้าดันเต้ก่อนที่จะหลุบตาลงมองไปยังพื้นราวกับเป็นการตอบที่แสนยาก “มันตอบยากอยู่นะดันเต้ คำถามนี้” เขาหันไปมองดันเต้ (+)

@Vergie_MPC "แน่ใจ?" ถามย้ำกับอีกฝ่ายแล้วมองไม่วางตา แล้วจึงถอนหายใจหากอีกฝ่ายไม่อยากบอก "เรื่องที่อาร์เจนท์เวลยังไม่ให้อภัย" "และนายกำลังจะถามอะไรนะ" ทวนให้อีกฝ่ายจากบทสนทนาที่พวกเขาคุยก่อนหน้า

@Dustin_MPC 🏵️ "เรื่องทางฉันนิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอก" "เรากลับมาที่ธุระของฉันกับนายต่อดีกว่า" เสียงนั้นตอบพลางปัดไปเหมือนเป็นเรื่องไม่น่าใส่ใจนัก นั่นก็ตามประสาชายผู้ชอบเก็บทุกอย่างไว้กับตัว แต่หนนี้มีธุระที่สำคัญยิ่งกว่าระหว่างเขากับคนตรงหน้านี่นะ 🏵️ "ถึงไหนแล้วนะ?" ดันเต้ถามกับอีกฝ่าย

@Vergie_MPC ในขณะที่เจ้าของบ้านไม่อยู่ดัสตินก็ได้แต่นั่งรอจนกอดอกคอพักสายตาไปได้สักระยะ ก่อนเสียงฝีเท้าจะดังมาจากประตูจึงได้ลืมตาหันไปมองคนที่กลับมาแล้ว แต่ยังไม่ทันได้ทักกลับก็สังเกตเห็นได้ยินจากอีกฝ่ายดูเหมือนจะมีเรื่อง ตอนแรกจะไม่ทักถามแต่ก็อดไม่ได้ “เกิดอะไรขึ้น?” “ดูเครียดนะดันเต้”

@Dustin_MPC 🏵️ "กลับมาแล้วๆ" เขาโผล่ตัวมาพร้อมพูดท่าทางเหนื่อยหน่าย "ให้ตายสิ มีแต่เรื่องจริง ๆ ...ขอคุยสงบ ๆ ซักวันไม่ได้เลยรึไงนะ" ดันเต้ขยับปากบ่นพึมพำดูไม่ค่อยพอใจนัก ก่อนจะเดินไปนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับดัสติน เพื่อเตรียมวกกลับหัวข้อสนทนาเดิม ─ เว้นเสียแต่ว่าอีกฝ่ายจะอยากถามอะไร...?

[ Story | ไออุ่น… ] แสงแดดอุ่นยามบ่ายรินไหลผ่านม่านหน้าต่างบรรจงแต่งแต้มโลกให้เต็มไปด้วยประกายทองอ่อน เสียงเพลงกล่อมแผ่วเบาลอยตามสายลม เหมือนเสียงกระซิบจากที่ไกลแสนไกล เด็กน้อยผมสีเงินซุกตัวในอ้อมแขนอันอบอุ่นของใครบางคน ฝ่ามือที่ประสานกันอย่างแผ่วเบาเหมือนกลัวว่าความฝันอันเปราะ บางนี้จะแตกสลายเก้าอี้ไม้โยกเบาๆ ในจังหวะเดียวกับท่วงทำนองที่กำลังบรรเลง เกรย์สันตอนนั้นยังไม่รู้จักคำว่าความปลอดภัยหรืออบอุ่น เขาสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดนี้ แม้จะไม่รู้จักคำว่ารัก… แต่ก็ได้ยินมันชัดเจนจากเสียงเพลงที่พัดพาเข้ามา เขาพยายามตามหาแสงและเสียงนี้อีกครั้ง แม้ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพียงความทรงจำจริง หรือ… เป็นเพียงแค่ฝันที่ไม่เคยมีอยู่… ________________ ( song : youtu.be/QQj1YBlFQm0?si… )

@Vergie_MPC ดัสตินที่กำลังรอฟังอีกฝ่ายพูดก็ต้องเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าให้อีกฝ่าย “นายไปตรงนั้นเลย เดี๋ยวฉันนั่งรออยู่นี้แหละดันเต้” ว่าแล้วก็นั่งรออีกฝ่ายไประหว่างนี้

@Dustin_MPC ขณะที่กำลังจะพูดต่อ เขาก็ชะงักไปราวบางอย่างสะกิดจนต้องนิ่งเพื่อจับสัมผัสเล็กน้อย และเมื่อมั่นใจชัดจึงพูดขึ้น 🏵️ "ให้ตายสิ มีแขกมาที่บ้าน" เขาพูดขึ้นก่อนจะถอนหายใจยาวไปอีกที กายค่อย ๆ ขยับเคลื่อนเดินไปทางประตูและบอกกับดัสตินเอาไว้ 🏵️ "ขอตัวไปเช็คซักประเดี๋ยว นายรอที่นี่ล่ะ"

#MPC_masquerade เสียงไวโอลินบรรเลงท่วงทำนองอันแผ่วหวานผู้คนต่างสวมหน้ากากวิจิตร ประดับรอยยิ้มและความลับไว้ใต้ผืนกำมะหยี่ ปรากฏแสงเรืองรองจากผีเสื้อแห่งห้วงฝันบินพลิ้วรอบกายชายปริศนา บางตัวเกาะบนชายแขนเสื้อ บางตัวลอยวนเหนือศีรษะ ราวกับทุกการเคลื่อนไหวของเขานั่นเป็นการบรรเลงบทกวีราตรีแห่งฝัน ริมฝีปากนั้นโค้งขึ้นช่างเป็นรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก ทว่ากลับไม่มีพิษภัยใดๆ ไม่มีคำพูดใดๆนอกจากรอยยิ้มที่ส่งมาให้ท่ามกลางฝูงชน (หยิบซัพคาร์มาในงานครับ ถึงช่วงนี้จะไม่ค่อยแอคทีฟเพราะผปค.หมดแรง🥹)

( ผ่านหลายรอบและ ขอสักทีสิ๊🥹💖💕 )

(❤️🤎🤍)

ปิ๊บ ปิ๊บ พยากรณ์อากาศ สำหรับทั้งเดือนกันยายน "ไงเหล่ามอนสเตอร์ ฉันกลับมาแล้วพร้อมพยากรณ์อากาศ Coldy ตั้งแต่วันนี้ กำลังมีลมหนาวพัดเข้ามาที่เมืองของพวกเรา ทำให้อุณหภูมิของอากาศในเมืองลดลงอย่างต่อเนื่องไปจนถึงต้นเดือนหน้า คงถึงเวลาคอสตูมฤดูหนาวของพวกนายออกมารับมือหน่อยแล้วล่ะ"

โรลปิด กับ @MPC_AllainX #Mpcss5_movierooftop | Aug 31 | 2.48 AM แถวโรงยิมช่วงก่อนหนังที่จะดูใกล้ถึงคิวฉาย อาเซลที่หนนี้แต่งตัวดูแปลกตาไปจากทุกครั้ง มาหยุดยืนอยู่ในมุมหนึ่งเงียบ ๆ เหมือนกำลังรอใครอยู่ จนกระทั่งคนที่ว่านั้นโผล่มา "ไง" เสียงทักทายทั้งทุ้มลึกและห้วนสั้นอย่างทุกที

#MPC5event2 📸 (มาลงสกินเดินงานบ้างค่ะ แวะมาติดในรูปหรือทักทายกันได้!🥺🙌)