Prof.Karlos | Head of Neilios

#โรลเปิด 29 NOV E.S.837 | ไลเซลันด์ : 13.00 เสียงของรองเท้าหนังหยุดที่หน้าสถาบัน มันยังคงสภาพรักษาไว้บางส่วน ไม่ได้พังราบไปเสียหมด แต่ก็ยังคงอยู่ในการดูแลของสภาเวทมนตร์ อันตรายขนาดที่ต้องกำหนดเวลาเข้าออก ดวงตาคำสาปสีดำสนิทมองมันนิ่ง ราวกับเห็นภาพความทรงจำหลากสีอยู่ในนั้น ' จนป่านนี้ คิดจะหายไปดื้อๆหรือไง เอนดี้ ' ' ไม่สงสารพวกเขาหรือไง... ' ลมหายใจผ่อนออกมา ก่อนจะเอาผ้าคลุมขึ้นคลุมไหล่ ทั้งสีผมสีตาเครื่องแบบ รวมถึงตราสลักที่ฝ่ามือของคาร์ลอสนั้นเปลี่ยนไปหมด ป่านนี้พวกเขาคงแยกย้ายกันหมดแล้วสินะ เขาไม่ได้คาดหวังจะให้เด็กๆจำเขาได้ เพราะตัวเขาในตอนนี้...มันน่าผิดหวังจริงๆ

" หึ..ฮะ ฮะๆ " " ดีนี่... " ปลายนิ้วที่เปื้อนเลือดยกขึ้น ก่อนลิ้นจะสัมผัสรสชาติของโลหิตที่เลอะอยู่บนปลายนิ้วนั้น " สมแล้ว " สมแล้วที่เป็นสัตว์ที่สร้างมา สมบูรณ์จริงๆ ในคนนั้น รอยยิ้มเหยียดกว้างจนเห็นเขี้ยวคมของแวมไพร์ " ไม่ได้ยินฉันเลยสินะ " เขารับรู้ถึงสัญชาตญาณของอีกฝ่าย และมันยิ่งทำให้เขาสนุกมากขึ้น " แม้จะสมบูรณ์ แต่ก็ไม่ต่างอะไรจากสัตว์ที่เห็นเจ้านาย " เสียงหัวเราะทุ้มยิ่งดังในลำคอ " ไหน...เล่าให้ฟังหน่อย โลกที่เธอเจอมามันเป็นยังไง " ไฟในห้องย้อมเป็นสีแดงฉาน ม่านเพดานที่ร้อยด้วยสีขาวดำระย้า แสงไฟสะท้อนกระทบวัตถุหลานชิ้นให้ระยิบระยับ สมกับเป็นห้องส่วนตัว @GH0ST_EMA

ฝ่ามือนั้นหยุดแล้วเปลี่ยนเป็นขยำเนื้อส่วนนั้นแทนด้วยเล็บคม จนเลือดไหลซิบตามปลายเล็บ " มีอะไรปิดพี่ชายของฉันได้กันล่ะ " " พวกเขาอาจเชื่อเช่นนั้น แต่ใช่กับคาร์ลอสและฉันหรือเปล่า " พวกเขารู้ว่าโกสต์นั้นไม่ใช่บีสต์ และรู้ถึงส่วนลึกที่คนอื่นไม่รู้ " ข่าวพวกนั้นมีเพียงคนโง่เท่านั้นล่ะที่เชื่อ " " ว่างั้นมั้ย...ลาแอล " แม้จะเป็นสัตว์สังเคราะห์ แต่พวกเขาก็รู้อยู่ดีว่าพื้นฐานของร่างกายนี้มาจากสิ่งใด " ระวังจะกลายเป็นอาหารเข้าสักวัน " ไม่ว่าเปล่าคมเขี้ยวอ้า ก่อนขบไปยังส่วนคอฝังเขี้ยวไม่ลึก และไม่ดื่มเลือด เพียงแค่ปล่อยใหัของเหลวสีเข้มนั้นไหลทิ้งอย่างไร้ประโยชน์เท่านั้น " ฉันไม่อยากเห็นเด็กคนนั้นอ่อนแอ " เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบด้วยเสียงทุ้มติดกระเส่าที่ข้างหูของอีกฝ่าย @GH0ST_EMA

" ถ้าตอนนั้นก็เหมือนจะใช่ " ในอดีต จะมีชีวิตหรือไร้ชีวิตก็พอกัน มีความเสี่ยงที่ตัวทดลองจะเสียหาย แต่...ผิดคาด เด็กคนนั้นเติบโตมาได้สมบูรณ์ แม้จะมีบางอย่างบิดเบียวไปบ้าง แต่ก็...ถือว่าเป็นการเติบโต ดวงตาแวมไพร์พิจารณาความเป็นไปนั้น ในจังหวะที่คำท้าทายถูกเอ่ย ฝ่ามือหนาก็ขยับฟาดลงบนบั้นท้ายนั้นจนเกิดเสียงดัง " จำเอาไว้ลาแอล... เธอจะดื้อกับใครก็ได้ " " แต่ ไม่ใช่กับฉัน " เสียงตียังเกินขึ้นอีกหลายครั้ง ใบหน้าของคาร์เรย์ปรากฏยิ้มบางที่พึงพอใจ ไม่คิดว่าเจ้าเด็กนั่นจะกลับมา ทั้งที่ปกติเขาทำเพียงสังเกตการเติบโตก็เท่านั้น " เหลือเชื่อนะ ว่าเด็กแบบเธอจะมาอยู่แทนในนามของโกสต์ " แต่เสียงตีกลับไม่หยุดลงเลย @GH0ST_EMA

ดวงตาของแวมไพร์ไม่ได้สนใจใยดีดอกไม้ช่อใหญ่ แต่กลับมองอยู่กับดวงตาที่เคยถูกปิดบังด้วยหน้ากาก " ลาแอล... " บรรยากาศในหัองเริ่มอึมครึม ไม่มีภายนอกมองเห็นพวกเขาทั้งสองคนอีกแล้ว ท่าทางและปฏิกิริยาทำให้ตัวเขาเข้าใจได้ในทันที ทั้งสายตาที่มองกลับมา และความรู้สึกที่ส่งผ่านมา " ทำไม... มีคำถามหรือไง " แม้ท่าจะล่อแหลม แต่คาร์เรย์กลับไม่ได้สนใจมัน รางกับว่าเขานั้นชินชาเสียมากกว่า " ฉันเไม่คาดหวังว่าเธอจะเติบโตได้ขนาดนี้ " " ไม่เสียแรง แต่...ฉันไม่ได้สอนให้เธอ กลายเป็นเด็กดื้อแบบนี้นี่ " มือหมายกขึ้นสัมผัสปีกที่เส้นผม และเลื่อนไปจับปีกที่ยาวออกมา ก่อนฝ่ามือนั้นจะอยู่ที่แผ่นหลังเรียบเนียน ไม่พอ...ยังเลื่อนลง และวางมือไว้นิ่งๆ รอดูปฏิกิริยาตอบโต้ @GH0ST_EMA

ดวงตาหลับลงในตอนที่อีกฝ่ายนั่งลงบนตัก พร้อมเอนกายพิงโซฟาในท่าทีสบาย กลิ่นของดอกกุหลาบช่อใหญ่นั้นคลุ้งราวกับอยากบอกความหมายของมัน ไพ่คิงโพธิ์ดำที่อยู่บนนั้นเองก็เช่นกัน " งั้นหรอ...ก็ดี ที่นี่มีกฎ ต่อให้ยิ่งใหญ่เพียงใดหากอยู่ที่นี่ ก็ต้องทำตามกฎที่นี่เท่านั้น " กุหลาบที่ทัดหูถูกไฟสีดำแดงผลาญ จนไม่เหลือแม้แต่ฝุ่นผง หากเขาไม่อนุญาต สิ่งที่กระทำจะถูกเผา หรือแม้แต่...ชีวิตก็ตาม เขารับช่อดอกกุหลาบมาไว้ในมือ ก่อนมือหนาจะยกขึ้น พร้อมกับส่งภาษามือ ตอบกลับเป็นคำว่า ' ขอบคุณ ' พร้อมกับใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้ม ยามมองกุหลาบที่เหมือนถูกสาดไปด้วยเลือด @GH0ST_EMA

" ในเมื่อเธอไม่เป็นภัย เหตุใดฉันต้องปฏิเสธไม่ให้เจอ " " อยากเจอไม่ใช่หรือ " ดวงตาแวมไพร์มองความรู้สึกผ่านหน้ากากสังเคราะห์นั้น ก่อนรอยยิ้มบางจะปรากฏบนใบหน้าเพียงเล็กน้อย " แวมไพร์อย่างฉันจะไปรบกวนเธอที่เป็นถึงหัวหน้าของหน่วยได้ยังไง " ท่าทีของแวมไพร์ในสูทของขยับ จากนั่งไขว้ขาก็เปลี่ยนเป็นนั่งอ้าขาสบายๆ แก้ววิสกี้เปล่าถูกวางลงบนโต๊ะ และใช้ปลายนิ้วข้างนั้นจุดไฟให้เทียนหอมบนโต๊ะ " มีอะไรล่ะถึงอยากเจอฉัน " ไม่ว่าเปล่า ดวงตานั้นจดจ้องดวงตาอีกฝ่าย ผ่านทะลุหน้ากากเข้าไปได้ ราวกับมันไม่มีอยู่ @GH0ST_EMA

มือหนายกขึ้น บ่งบอกให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ออกไปจากบริเวณ ดูท่าจิตมุ่งมั่นของอีกฝ่ายจะส่งถึงผู้เป็นเจ้าของสถานที่ เพราะตั้งแต่เข้ามา มันคืออาณาเขตของ เขา ภายในร้านตกแต่งด้วยธีมสีแดงโลหิต คล้ายไวน์ หรืออะไรทำนองนั้น ทุกอย่างย้อมด้วยสีดำขาวและแดงเข้ม ตามสไตล์และความต้องการของเจ้าของร้าน ไม่มีอะไรพิเศษ มีเพียงกุหลาบแดงที่เป็นดั่งสัญลักษณ์ของร้าน Cuzsinxrose คัสซินโรส ชื่อของร้านแห่งนี้ หลายเผ่าพันธุ์มักรวมตัวกัน คนใหญ่โต บ้างก็พวกมีชื่อเสียง " ให้เขาเข้ามา " เสียงทุ้มเอ่ยบอกลูกน้องตน แน่นอนว่าหากโกสต์อยากพบ เขาก็ยินดีจะเจอ ม่านสีแดงที่สามารถมองเห็นเงาเลือนลางด้านหลังได้ถูกเปิดออก เบื้องหลังเป็นชายในชุดสูทสีขาวไม่ต่างจากสีผม ด้านในเป็นเชิ้ตสีเลือดนก และเนคไทสีดำ ขายกขึ้นไขว้ และในมือที่ถือแก้ววิสกี้เอาไว้ ดวงตาสองสีมองผู้มาเยือน พร้อมมืออีกข้างที่วาดพาดหลังโซฟากำมะหยี่สีแดงเลือด ของเหลวสีทองสะท้อนแก้ว ถูกยกขึ้นดื่ม และปลายลิ้นที่ละเมียดชิมของเหลวที่คัดมาอย่างดี " ยินดีต้อนรับ นั่งสิ " มือข้างที่ถือแก้ววาดออกเป็นการเชิญแขก แต่เขาก็ยังคงนั่งสบายๆอยู่ดี @GH0ST_EMA

@EMA_Kiaron ดวงตาของแวมไพร์จดจ้องไปยังพื้นดวงตาสีดำสนิท และเขาอันเป็นเอกลักษณ์ ในความทรงจำ " การที่ทำให้เขาหายไป มันคงจะง่ายกับการเปลี่ยนแปลงของโลก " ในความทรงจำนั้นเขารู้ว่าอีกฝ่ายนั้นภักดีเช่นไร กับพ่อมดคนนั้น " หรือ แค่อยากจะช่วยเขาให้เป็นอิสระ " " ในฐานะเพื่อนสนิทที่สุดคนเดียวที่มี "

@EMA_Kiaron ปลายนิ้วขยับเคาะกับโต๊ะเบาๆ ฟังเรื่องราวที่เอลฟ์เกิดใหม่ในรูปลักษณ์อดีตเอ่ยความให้รับรู้ " แล้วทำอะไรลงไปล่ะ " " ผนึก ปลดปล่อย เปลี่ยนสถานะ กลายเป็นผลึกเวท อยากทำอะไรอีกล่ะ " ใบหน้านั้นเฉยชา ราวกับว่าเขาเจอเรื่องแบบนี้จนชิน แต่สำหรับ เอนเดเลอัส... ปลายนิ้วหยุดเคลื่อนไหว

#EMA_โรลเปิด (เฉพาะสภาเวทมนตร์) | ห้องทำงานหัวหน้าผู้ตรวจการ | 00.45 am กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพเอลฟ์ร่างสูงผมสีทอง ใบหน้างดงามเคยมีดวงตาสีฟ้าใสเป็นดั่งเอกลักษณ์ล่อลวงผู้คน บัดนี้เหลือเพียงแค่นัยน์ตาสีทับทิมปนเปื้อนนิลกาฬ เขาสีดำดุจปีศาจร้ายปรากฎขึ้นมาเหนือหัว อย่างไม่คุ้นชิน +

@EMA_CAELO " ใช่ เธอเป็น " " แปลกนะที่สภาเวทจะไม่รู้จักเธอ " เธอเองก็เป็นส่วนสำคัญในหลายเรื่อง ดวงตาสองสีของคาร์ลอสเหลือบมองดวงตาสีเขียว ที่กำลังฉายแววสนุกอย่างไม่ปิดบัง แขนยกขึ้นเท้ากับโต๊ะแล้วมองการทำราเมงที่หลังเคาน์เตอร์ อย่างเพลิดเพลินสายตา

@EMA_Karlos ริมฝีปากที่กำลังแย้มยิ้มหลุดขำออกมา นัยน์ตาสีเขียวอ่อนสะท้อนความรู้สึกสนุกออกมาอย่างไม่ปิดบัง “ ฮะฮะ — ... ขอโทษที พอได้ยินแบบนั้นมันก็อดขำไม่ได้น่ะ ” “ เอลฟ์สาวอย่างงั้นหรือ... เป็นไปได้ผมก็อยากเจอคนที่คุณว่านะ ” เขาเว้นช่วงไปสักพักนึง “ เธอคนนั้นเป็นคนรักของคุณรึเปล่า ”

#EMA_โรลปิด w/ @EMA_Karlos ถึง คาร์ลอส เบลค เฟเรซเต้ สวัสดี ผมรู้ว่ามันอาจจะแปลกที่จู่ๆผมก็ส่งจดหมายมาหาคุณแบบนี้ แต่ว่า— เพื่อเป็นการผูกมิตรทำไมเราไม่มาลองทำความรู้จักกันสักหน่อย? ผมจะรอคุณอยู่ที่ร้าน xxx ในเมืองเบดูฟาน หวังว่าคุณจะมา จาก คาเอโล่ ซีมัวร์ 【 + 】

@EMA_CAELO ดวงตาสองสีเหลือบมองเรือนผมสีทอง และดวงตาที่มองมา ก่อนรอยยิ้มมุมปากจะปรากฏบนใบหน้าของเขา เครื่องดื่มแก้วใหม่ถูกยกเสิร์ฟ " ชอบแบบไหนล่ะ " " ถ้าชอบแบบอย่างว่า เธอคงต้องมีปัญหากับเอลฟ์สาวสักคนที่เป็นนักฆ่าตั้งแต่สมัยสงครามโบราณ " คาร์ลอสยักไหล่เบาๆ " ชอบกันแต่แรกเห็นมีเยอะไป "

@EMA_Karlos “ อืม ... นั่นสินะ เรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลก็ได้ แต่ว่า — ” เส้นผมสีทองปรกลงบนใบหน้างาม คาเอลยกมือขึ้นมาเท้าคาง พร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆตรงมุมปาก “ ถ้าสมมุติ 'ผมเกิดรู้สึกชอบคุณขึ้นมา' คุณจะคิดว่าความรู้สึกชอบของผมเกิดขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผลรึเปล่าล่ะ ”

@EMA_CAELO " เปล่า " คำตอบเรียบๆนั้นไม่ได้แฝงอะไรเอาไว้ ไม่ได้ผิดหวังหรืออะไรทั้งสิ้น " ไม่ทั้งหมดหรอก แค่บางคนน่ารำคาญเกินกว่าที่จะเป็นมิตร คนดีๆก็มีถมไป " เพราะเห็นถึงสายตาที่จับจ้องมา เขาเลยไม่ได้สนใจสายตานั้น แล้วเลือกที่จะดื่มน้ำเปล่าลงคอไปจนหมดแก้วแรก " ต้องมีเหตุผลด้วยงั้นหรอ? "

@EMA_Karlos “ผิดหวังงั้นเหรอครับ” สีหน้าของเขาดูหม่นหมองเล็กน้อย “นั่นสินะ ส่วนใหญ่แล้วสภาเวทย์คนอื่นๆล้วนเข้าหากันเพื่อผลประโยชน์ น้อยนักที่จะเข้าหากันอย่างฉันมิตร” สายตาจับจ้องทุกการกระทำของแวมไพร์ตรงหน้า “ทำไมคุณถึงเลือกที่จะดื่มน้ำเปล่าล่ะ ?” เอ่ยถามออกไปคล้ายตะหงิดใจอะไรบางอย่าง

@EMA_Kiaron " ไปสั่งลูกน้องหน่วยอื่นเถอะ เป็นผู้นำนี่ " เสียงเรียบเอ่ยขึ้นพร้อมกับดวงตาที่เรียบนิ่งพอกัน มองรอยยิ้มที่ปรากฎบนใบหน้าอีกฝ่ายอย่างเฉยเมย " ฉันกลับสนใจเรื่องที่บ่นมากกว่า " คาร์ลอสถอนหายใจ และเขาเป็นคนเข้าใจง่าย " ฆ่าเขาไปแล้วหรอ ผู้อำนวยการน่ะ " บทจะเข้าก็เข้าดื้อๆเลย

@EMA_Karlos "โฮ่ หน่วยตรวจการว่างขนาดนั้นเชียวหรือ เห็นทีต้องขยันทำงานแล้ว" เขาแสร้งยิ้มระหว่างพูดจาโหดร้าย การที่หัวหน้าบอกว่าจะขยันมากขึ้น มันมักจะสื่อถึงว่าใช้งานลูกน้องให้มากขึ้นนี่เอง "ึคุณคงไม่ได้สนใจเรื่องที่ผมบ่นหรอก แต่คงมีคำถามมากมายต่างหาก" เคียรอนชี้นิ้วมายังตนเอง "ใช่ไหม?"

@EMA_CAELO " แปลกใจนิดหน่อย ที่สภาเวทอย่างเธอชวนฉันมาแล้วไม่มีจุดประสงค์แฝง " ดวงตาสองสีเหลือบมอง แต่ก็นั่งลงข้างๆอีกฝ่าย เขาเอ่ยสั่งอาหารอย่างชำนาญ แล้วก็สั่งน้ำเปล่าธรรมดาซึ่งผิดวิสัยของแวมไพร์เช่นคาร์ลอส

@EMA_Karlos “ ที่คุณว่ามา... มันก็ถูก ” เขาหันไปสั่งอาหารกับคนที่คาดว่าน่าจะเป็นเจ้าของร้าน แล้วหันมามองคาร์ลอสเหมือนกำลังบอกว่าให้เขามารับประทานอาหารด้วยกัน “ ที่ผมนัดคุณมาวันนี้ไม่มีอะไรพิเศษ ผมเพียงแค่อยากผูกมิตรกับคุณด้วยวิธีแบบที่คนปกติน่าจะทำกัน ” “หวังว่าคุณคงไม่ถือสากับเรื่องนี้”

@GH0ST_EMA " การแปลงร่างเป็นข้าแล้วแสดงท่าทีอ่อนโยนนั่น มองข้าขาดขนาดนั้นเลยหรือ " เสียงทุ้มของคาร์เรย์เอ่ยขึ้น " เจ้าเป็นน้องชายข้า เหตุใดข้าจะไม่รู้ความคิดของเจ้า " ใบหน้าของคาร์เรย์ปรากฎยิ้มแล้วหันไปทางพี่ชายของตน " อย่าบ่นไปนักเลยน้องชาย ไปเถอะเวลาไม่ได้มีมาก " และทั้งคู่ก็หายวับไป

@GH0ST_EMA ปลายเท้าจรดลงที่เหนือหลังคาสูง ดวงตากดลงมองผู้ที่อยู่เบื้องล่าง ก่อนที่ลมหายใจจะถอนออกมาแล้วส่ายหัว ' จะรักษาหน้ากากของเจ้าได้อีกนานแค่ไหน ' ' x x x x x ' ในหัวคิดถึงนามจริงของอีกฝ่ายออกมา พร้อมๆ กับร่างของคาร์เรย์ ที่แปรเปลี่ยนคืนสู่ผมสีเข้ม และดวงตาที่กลับสีกัน +

@EMA_Kiaron (พอเถอะเตงไม่อยากมี)

@EMA_Karlos (เตงลองมีดูก่อนจะเข้าใจ)

แย่ชะมัด

@EMA_CAELO " ชุดนี่ก็ดีอยู่บางเรื่อง ใช้ประโยชน์อภิสิทธิ์ได้บ้าง " ก็เลยจำเป็นต้องใส่ เพื่อทำอะไรบางอย่าง เข้านอกออกในมันก็ง่ายไปหมด ใบหน้าของคาร์ลอสมองตามแผ่นหลังของผู้ที่เดินนำ และเดินตามเข้าไปนั่งยังจุดที่อยู่ในร้าน บรรยากาศอบอุ่น ผ่อนคลาย เขาไม่เคยบอกใครแต่เขาชอบบรรยากาศญี่ปุ่นพอตัว

@EMA_Karlos บีสต์เพกาซัสหัวเราะออกมาเบาๆ ให้กับท่าทีนิ่งเฉยคล้ายไม่แยแสของแวมไพร์ตรงหน้า “ ตามตรงผมแค่แปลกใจนิดหน่อยที่คุณแต่งชุดมาเต็มยศแบบนี้... แต่มันก็ว่าไม่ได้เพราะผมเองก็ใส่ชุดเครื่องแบบมาเหมือนกัน ” เขากล่าวพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้า ก่อนจะเดินนำเข้าไปในร้านและนั่งลง “ เชิญครับ ”