Faria⚡

📌𝘍𝘢𝘢𝘳𝘺𝘢 𝘙𝘰𝘴𝘵𝘢𝘮𝘪 (45) NPC เจ้าหน้าที่สภาเวทมนตร์ ผู้ช่วยการสอนวิชาอาชีพในปัจจุบันที่รองรับศาสตร์เวทมนตร์ "...ทุกคน พยายามใช้ชีวิตกันให้ดีล่ะ" "ฉันไม่ได้เป็นห่วง แค่ขี้เกียจใส่ใจเวลาเจอคนมีปัญหา" ————— #EMA_Commu

(天使だ…😭🙏🙏 เลอค่า)

"...ที่ติดขัดไม่ใช่งานหรอกค่ะ" ผู้มาเยือนพึมพำเบา ๆ ขณะเหลือบมองเขาแหลมบนศีรษะ​หัวหน้าตนแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตาจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเย็นชา ตั้งแต่เปิดเผยเผ่าพันธุ์​ดาร์กเอลฟ์ พร้อมกับความจริงของตราวัฏนภา ฟาเรียก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่ลึก ๆ ที่แผนการชีวิตตนถูกทำลายโดยสมบูรณ์ แต่เพราะแก้ไขไม่ได้แล้วจึงช่างมัน อย่างน้อยก็ได้รู้ความจริงของโลกแทน ซึ่งก็น่าสนใจไม่แพ้กัน ฟาเรียวางแฟ้มที่มีป้ายแปะว่า [รายงานการสนับสนุนจากฝ่ายเทคโนโลยี​ฯ]​ บนโต๊ะของเอลฟ์​(?)​ผมทอง ก่อนจะเอ่ยปากลอย ๆ "โลกที่ขอบเขตเวทมนตร์​ขยายวงกว้างแบบนี้ หน้าที่ของสภาเวทมนตร์​คงจะเปลี่ยนแน่ ๆ สินะ" พูดจบบีสต์สาวก็หันไปมองเคียรอนแล้วพูดต่อ "จนชักสงสัยว่า...หัวหน้าของสภาเวทมนตร์ที่แท้จริง​นี่ใครกันนะ?" นี่อาจจะเป็นคำถามที่ดูโอหังสำหรับ จนท.ระดับกลางเสียหน่อย แต่อย่างน้อยตอนนี้ตนก็อยู่หน่วยตรวจการณ์​ หัวหน้าสูงสุดผู้ได้รับการปกปิดตัวตนเป็นคนอยากเปลี่ยนโลก เปลี่ยนบทบาทสภาเวทมนตร์​ด้วยตัวเองจริงเหรอ ถ้าตามสถานการณ์​มาอย่างดี มีแต่คนชื่อเคียรอนออกหน้าตลอดไม่ใช่เหรอ อย่างกับเขาเป็นคนกำหนดทิศทางสภาเวทมนตร์​เลย ความคาใจเรื่องตัวตนขององค์กร​นี้ทำให้ฟาเรียลองเสี่ยงดู

'คุณ' ขออนุญาตเข้ามาหาหัวหน้าของตนเองในห้องทำงานยามวิกาล คงเพราะช่วงนี้ทั้งงานปฏิบัติและงานเอกสาร ต่างล้นมือพวกลูกน้อง เสียจนทุกคนต้องทำงานล่วงเวลาในสภาพอิดโรย ไม่แปลกที่จะมาหาเอาตอนนี้ "มีอะไรงั้นเหรอ? งานติดขัดตรงไหนรึไง?" เคียรอนยิ้มถาม ท่าทางสบายผิดกับคุณที่เหน็ดเหนื่อยนัก

#EMA_โรลเปิด (เฉพาะสภาเวทมนตร์) | ห้องทำงานหัวหน้าผู้ตรวจการ | 00.45 am กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพเอลฟ์ร่างสูงผมสีทอง ใบหน้างดงามเคยมีดวงตาสีฟ้าใสเป็นดั่งเอกลักษณ์ล่อลวงผู้คน บัดนี้เหลือเพียงแค่นัยน์ตาสีทับทิมปนเปื้อนนิลกาฬ เขาสีดำดุจปีศาจร้ายปรากฎขึ้นมาเหนือหัว อย่างไม่คุ้นชิน +

@Casiodor_EMA (ทัชได้ภายใน 10 นาทีก่อนเวทกัญชาแมวหมดฤทธิ์)

(ขอทัชหูหน่อย🤲)

@Casiodor_EMA (ความใจดีไม่เคยทำร้ายใครสักหน่อยค่ะ มีแต่สิ่งดี ๆ ที่มอบให้ 🥺)

@EMA_Rostami (รู้ซึ้งแล้วว่าบางทีความใจดีก็ทำร้ายคนได้💀)

(สภาพแบบนี้ ใครจะกล้าใจร้ายกับคุณคาซี่ได้ลงคอกัน)

ผู้อยู่ใต้ผ้าคลุมมองนาฬิกาพกที่อีกฝ่ายชูให้ดูพักหนึ่งจึงเอ่ยถาม "ก่อนจะเข้าเรื่อง เพื่อความแน่ใจ...ฉันอยากรู้ว่าคุณรับรู้ถึงความสามารถมันหรือเปล่า" เธอถามอย่างจริงจังด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเพราะเวทมนตร์ พร้อมส่งสายตาคาดคั้นหนักอึ้งทะลุเงาผ้าคลุมไปหาคนตรงหน้า ถ้าพกมันกับตัวตลอด อเนโมน่าคงจับสังเกตได้บ้างใช่ไหมว่ามันมีปฏิกิริยา​กับมอนสเตอร์ที่บุกเมือง โดยเฉพาะ...เจ้ามังกรเหล็กนั่น หากอีกฝ่ายเอามันเก็บไว้ส่วนลึกของกระเป๋ามิติ คงไม่รับรู้ความสามารถนั่น เช่นนั้นเธอก็จะขอจบธุระแต่เพียงเท่านี้

@EMA_Rostami "...เป็นเกียรติที่ได้เจอกันเป็นการส่วนตัวนะคะ ฉันเองก็ 'ปิดงาน' แล้วด้วยเหมือนกันค่ะ" ยกกระป๋องเบียร์ชูขึ้นทำท่าเหมือนเป็นการฉลอง ก่อนที่มืออีกข้างจะหยิบนาฬิกาพกออกมา "...หมายถึงเจ้านี่สินะคะ ของที่คุณให้มาเมื่อหลายเดือนก่อน"

#EMA04 | After Party (ย้อนหลัง) "...เหนื่อยหน่อยนะคะ" หลังจากที่รอดมาได้พร้อมกับช่วยเหลือทีมฮีลจนหมดสิ้นภาระ อเนโมน่าก็มาเดินแจกกระป๋องของเหลวสีอำพันให้กับเพื่อนร่วมทีมที่อายุถึงเกณฑ์ดื่มได้ +

หญิงสาวผมสีพีชยกมือลูบผมตัวเอง ก่อนจะดึงที่คาดผมหูแมวลงมา จ้องมันพลางครุ่นคิดพักหนึ่ง แล้วเงยหน้าไปถามเพื่อนร่วมโต๊ะด้วยรอยยิ้มไมตรีจิต "จะว่าไป...ก่อนหน้าคุณคาซิโอดอร์บ่นเสียดายที่ไม่ได้เตรียมที่คาดผมหูสัตว์ไว้สินะคะ พอดีเลย ตอนนี้ดูเหมือนฉันไม่ต้องใช้มันแล้ว คุณเอาไปใส่สิ" การกระทำทุกอย่างเป็นไปด้วยเจตนาดีจริง ๆ เพราะฤทธิ์​เวทมนต์​แห่งความสุขไงล่ะ ฉะนั้นไม่ได้ตั้งใจแกล้งอีกฝ่ายเลย...จริง ๆ นะ

"นั่นสินะคะ ถ้าไม่รีบทาน เหล่านักเรียนคงจะเสียใจ..." บีสต์สาวผละมือที่ลูบไหล่เอลฟ์หนุ่ม ก่อนจะหยิบส้อมมาตัดเค้กเป็นคำเล็ก ๆ แล้วจิ้มเข้าปาก ทันใดนั้นบนศีรษะ​ของเธอก็เกิดเสียง *ปุ้ง* พร้อมกับมีหูหมาป่าผุดขึ้นหลังที่คาดผมหูแมว "ตายจริง...ดูเหมือนจะมีหูสัตว์งอกบนหัวฉันซะแล้ว แบบนี้ก็มีสี่หูน่ะสิ ดูแปลกกันพอดี" +

( #โรลปิด | โกงเวลาวันกีฬาสี) ช่วงเวลาพักผ่อนจากบูธเมดคาเฟ่ของสภาเวทมนตร์ เอลฟ์ผมแดงในชุดเมดนั่งอยู่ในบูธโฮสต์คลับ เพราะได้ยินว่าอาหารของที่นี่นั้นน่าสนใจจึงได้มาลอง อีกอย่างหลังการเป็นเมดที่ต้องคอยเอาใจคนอื่น ได้มาเป็นคนที่ถูกตามใจก็ไม่เลวเหมือนกัน +

เมื่อเห็นคาซิโอดอร์ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ไหล่สั่นเทาเหมือนคนกำลังร้องไห้ บีสต์สาวจึงหยิบห่อทิชชู่พกพาจากกระเป๋ามิติ นำมันมาวางข้างแขนอีกฝ่าย ก่อนจะยื่นมือสัมผัสไหล่เอลฟ์หนุ่ม "แม้กระทั่งคุณคาซิโอดอร์ก็เริ่มอ่อนไหวง่ายแล้วเหรอ อาหารที่นี่​น่าทึ่งจริงๆนะคะ" ฟาเรียเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดปกติ ขณะลูบไหล่คนนั่งตรงข้ามเบา ๆ "แต่ฉันเพิ่งรู้ว่าการร้องไห้ก็ไม่แย่ เพราะงั้นร้องออกมาให้เยอะ ๆ เถอะนะคะ" เริ่มจะไม่รู้ตัวแล้วว่าตัวเองพูดอะไรออกไป

@EMA_Rostami คาซิโอดอร์ใช้มีดตัดเบคอนแล้วนำมันเข้าปาก "ฮึก" ไม่ทันที่จะกลืนมันลงคอเขาก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ไหล่กำลังสั่น น้ำตานั้นก็เริ่มไหลไม่หยุด เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมีอาการแบบนั้นหลังทานมันเข้าใป

ส่วนของผ้าคลุมศีรษะ​ขยับขึ้นเล็กน้อย บ่งบอกว่าบุคคลใต้ผ้าคลุมเงนหน้ามองคู่สนทนา ก่อนจะวางกระป๋องเบียร์ไว้ข้างตัวแล้วกอดอก "...บอกไว้ก่อนค่ะว่าฉันมานี่เป็นการส่วนตัว ไม่คิดเก็บข้อมูลให้ใครโดยไม่จำเป็น" แม้น้ำเสียงใต้ผ้าคลุมยังคงราบเรียบ แต่แฝงความไม่พอใจชัดเจน พอคิดว่าถ้าตนกำลังเก็บข้อมูลเวลานี้ คงเหมือนพวกบ้าทำงานถวายหัวให้​องค์กรจนวินาทีสุดท้าย แต่ความหงุดหงิดนั้นก็สลายอย่างรวดเร็ว เพราะเธอรู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่ได้รับรู้เสียหน่อยว่าตนมีงานอะไรบ้าง แสดงอารมณ์​ใส่ก็เปล่าประโยชน์ "หึ ถ้าฉันสนใจบทแพะรับบาป คงไม่สร้างของแบบนั้นมาหรอก " พูดจบ ฟาเรียก็หงายมือชี้ไปทางอีกฝ่าย "นาฬิกาพก...อยู่กับตัวคุณหรือเปล่า"

@EMA_Rostami "แต่ที่ทำงานของคุณรู้ 'ต้นเหตุที่แท้จริง' แน่นอนค่ะ" เน้นเสียงกล่าวตอบอย่างมั่นใจ แต่ระวังและเลี่ยงคำพูดไม่ให้คนข้างเคียงรู้ว่าหมายถึงใคร "...ฉันไม่คิดว่าแพะรับบาปของคุณจะเอามาใช้ปิดเรื่องได้ตลอดไปนะคะ"

"..." ผู้อยู่ใต้ผ้าคลุมนิ่งเงียบไม่ไหวติงชั่วขณะ ไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่อาจารย์​สาวเดาออกว่าตนคือใคร อย่างไรก็ตาม ฟาเรียไม่คิดตอบคำถามอีกฝ่าย เพราะมันเป็นคำถามที่คนถามก็คงตอบเองได้ไม่ยาก "...คุณอิเซอร์ลอห์นคิดว่าภัยพิบัติในไลเซ​ลันด์​เกิดจากอะไรเหรอคะ" นอกจากไม่ตอบอเนโมน่าแล้ว เธอยังถามคำถามอีกฝ่ายกลับด้วย หากมองด้วยสายตาคนต่างทวีป อาจคิดว่าทั้งหมดเกิดจากคำสาปของ อ.คาร์ลอส แต่สำหรับคนในไลเซ​ลันด์... โดยเฉพาะคนจากสถาบันเอสเฟอเทีย เธออยากรู้ว่าพวกเขาคิดยังไง

@EMA_Rostami "...แต่ที่คุณมาแบบนี้ แสดงว่า 'งานประจำ' ของคุณยังปลอดภัยอยู่สินะคะ" หรี่ตามองอีกฝ่าย กล่าวชื่อออกมาด้วยเสียงกระซิบเงียบเชียบไม่ให้คนอื่นได้ยิน "...คุณรอสตามี?"

บุคคลในชุมผ้าคลุมรับกระป๋องเบียร์มาถือไว้เฉย ๆ โดยไม่เอ่ยขอบคุณ ทั้งยังเมินคำถามอเนโมน่าอีก ร่างสูงโปร่งเดินไปยังจุดที่พอนั่งได้แถวนั้นก่อนจะนั่งลง จ้อง อ.สาวจากสถาบัน​เอสเฟอเทียอยู่สักพัก ต่อให้มองไม่เห็นใบหน้า แต่หากอีกฝ่ายเป็นคนความรู้สึกไวคงรู้ตัวไม่ยาก "...ลำบากแย่เลยนะคะ" คำพูดที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง แม้ไร้อารมณ์​แต่ก็ไม่ได้แฝงความเย้ยหยันดังแผ่วจากใต้เงาผ้าคลุม "เอสเฟอเทียจบสิ้นแล้ว คงต้องบอกลางานประจำที่ทำอยู่แล้วสินะ"

@EMA_Rostami "หืม? อ้อ ได้สิคะ" เอียงคอพยายามมองใบหน้าของอีกฝ่าย พอเห็นว่าเงามืดปกปิดหมดก็ล้มเลิกความตั้งใจ ยื่นกระป๋องใหม่ที่แช่เย็นด้วยเวทมนตร์ไปให้ "...เอ นั่นแผลหรือเปล่าคะน่ะ? ให้ฉันช่วยรักษาให้ไหมคะ?" กล่าวถามด้วยความเป็นห่วงแต่ไม่ได้ติดใจอะไร ยกเจ้ากระป๋องของตนเองขึ้นมาดื่มด้วย

'ขอเจ้านั่นด้วยได้ไหม...' เสียงราบเรียบคล้ายทั้งเสียงเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายที่ดูเหมือนผ่านเวทแปลงเสียงดังขึ้นด้านหลังอเนโมน่า ก่อนจะปรากฏ​ร่างสูงโปร่งในชุดผ้าคลุมสีดำสวมฮู้ดเดินมายืนข้าง ๆ อ.สาว ใบหน้าของคนผู้นั้นถูกเงามืดปกปิดไว้ด้วยเวทมนตร์​ ไม่ว่าจะพยายามมองอย่างไรก็ไม่มีทางเห็นหน้า มือขวาของเขายกชี้ไปยังกระป๋องเบียร์ที่อีกฝ่ายถืออยู่ แขนที่โผล่พ้นผ้าเผยให้เห็นว่ามันถูกพันด้วยผ้าพันแผลที่มีเลือดซึมบางจุด ดูเผิน ๆ ก็เหมือนผู้ประสบภัย​คนหนึ่งที่บังเอิญผ่านมา

ไม่สิ ที่จริงเธอถือว่าโชคดีที่ไม่ได้เสียอะไรมากมาย ลูกสาวก็ยังรอดปลอดภัย ขนาดนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว "...เฮ้อ" ถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากจะเล่นมุกตลกว่า 'จะตามตัวผอ.เอนเดอลัสกลับมาให้ได้จนกว่าจะได้เงินเดือนก้อนสุดท้าย'​ อยู่หรอก...

@EMA_Anemona (กำลังคิดว่าจะโผล่หน้าไปคุยยังไงดี อ.แอนนี่จะไม่จับโยนใช่ไหมคะ)

@EMA_Rostami (ยอมเป็นคนรับหน้าให้สภาเวทย์​แบบนี้น่านับถือจริงๆค่ะ สมกับเป็นคุณรอสตามี 😤)

(ไม่รู้จะโทษใครก็โทษทางนี้ได้เลยค่ะ)

@EMA_Anemona (ขอบคุณที่มาเล่นด้วยเช่นกันค่า ได้แหย่คุณแอนนี่สนุกมาก แล้วก็ขออภัยที่ตอบช้านะคะ 🥹🙏)

@EMA_Rostami กำนกพิราบสองตัวไว้ในมือ ปล่อยให้อีกสองตัวที่เหลือดึงผมเล่น มองเด็กสาวเดินหายจนลับสายตาไปแล้วจึงถอนหายใจ '...เป็นคนเข้มแข็งแถมยังเยือกเย็นตั้งแต่เด็กแบบนี้ ตอนที่ทำงานจริงจะขนาดไหนนะ' (😭 ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันนะคะ ได้เห็นคุณฟาเรียหลายๆมุมเลยด้วย)

#EMAเตาะแตะ |โรลเปิด "นกน่ารักเนอะ" เสียงใส ๆ เอ่ยถาม ทว่าไม่มีคนอยู่รอบกาย "อื้อ น่ารัก" เสียงตอบกลับจากคู่สัญญาวิญญาณ​ซึ่งมีแค่เด็กน้อยได้ยิน "เธอบอกว่าฉันโตแล้วสินะ ว่าแต่ฉันเป็นผู้ใหญ่แบบไหนล่ะ" "คนเลือดเย็นมั้ง" "โกหก มนุษย์เป็นสัตว์​เลือดอุ่นนะ" "...นั่นมุขเหรอ"

@EMA_Anemona เด็กน้อยไม่พูดต่อ เธอมองไปยังทางเดินด้านหน้าด้วยแววตาเย็นชา 'ถือว่าตอบแทนที่ปล่อยฉันไปในวันนี้ละกันนะ'

@EMA_Anemona "เธอกลัวเขาจะทำร้ายเธอจริง ๆ เหรอ?" บีสต์น้อยส่ายหัวเบา ๆ "คุณแอนนี่ท่าทางใจอ่อนง่าย ถ้ารู้จักฉันตอนเด็กมากเกินไป เธออาจไม่กล้าจัดการฉันตอนโต หรือไม่ก็เกิดความคิดไร้สาระอย่าวการเห็นใจชั่ววูบในวินาทีสำคัญ..เพราะงั้น ที่ฉันเดินออกมานี่ถือว่าแฟร์แล้วไง" " แฟร์? " +