Armin

توی دِلم رَخت می‌شویند. عباس معروفی، سمفونی مردگان

- آرزوت چیه آلدو؟ + تو زمان برگردم عقب و پدربزرگم رو عقیم کنم! - استیو تولتز

@itsnofuckinone دقیقا. فاکتور بسیار مهمیه؛ زمان و محل تولد، خانواده و ژنتیک، و خیلی از عواملی که خارج از اختیار ما هستن، بخش مهمی از مسیر زندگی هر فرد رو تعیین می‌کنن.

جای اشتباهی از تاریخ و جغرافیا بدنیا اومدن هم درد کمی نیست.

@KavehLari درود صحنه خداحافظی گروشنکا با میتیا بعد محکومیت در جلد دوم با ترجمه پرویز شهدی.

@Ebadowskii من ترجمه مشفق همدانی را بارها خوانده ام. اگرچه غیر ممکن است که همهٔ کتاب را به یاد سپرد، اما این جمله برایم نا آشناست. ممکن است البته در مکالمه آلیوشا و ایوان قریب به چنین مفهومی باشد. یا آنجا که آلیوشا بر سر مزار دانش آموز خطابه ایراد می‌کند

خداحافظ به تویی که زندگی‌ات تباه شد، بی آن که مقصر باشی. داستایفسکی، برادران کارامازوف

هرچه خودآگاه‌تر و رشد‌یافته‌تر می‌شوید، فاصله‌تان با انسان‌ها بیشتر می‌شود. دیگر نمی‌توانید نادیده بگیرید، تظاهر کنید یا به گفت‌وگوهای کم‌عمق دل ببندید. این رشد‌یافتگی، بهایی به سنگینیِ تنهایی دارد؛ انسانِ رشد‌یافته، تنها می‌ماند.

@kiimchol @Leilibazargan به‌نظرم آنچه واقعاً مضحک و در خور تمسخر است، تقلیل زخم و رنج یک انسان به ژانر کمدی و امتیاز دادن به آن است. با این کار بیشتر به حس همدلی و ظرفیت اخلاقی خودت نمره منفی می‌دهی.

@Leilibazargan ژانر کمدی IMDb: 7/2😂

ما روزهایی را گذراندیم که اگر کتاب شود، آدم‌های زیادی را به گریه می‌اندازد‌. آگاتا کریستی

@shekarnabat جملتون منو یاد سخن اپیکور انداخت. اگر خدا نیکوست، پس این همه خون و ویرانی و جنایت از کجا می‌آید؟ اگر می‌خواد جلوش رو بگیره ولی نمی‌تونه: ناتوانه. اگر می‌تونه ولی نمی‌خواد: بدذاته. اگر نه می‌خواد نه می‌تونه: چرا هنوز خدا صداش می‌زنیم؟

داشتم به خدا میگفتم ، تو جطوری تونستی چشات رو همچنی جنایتی ببندی؟ بعد یادم اومد گذاشت اعراب انقد مارو بکشن تا یسری جاها خون رو زمین جاری بشه، گذاشت مغول مارو با خاک یکسان کنه و گذاشت اسکندر آتیش بزنه به این خاک.

همه‌چیزش را از دست داده بود؛ حتی تنهایی را. آلبر کامو، یادداشت ها

من روح مرگ رو دیدم تو بدن زندگی

ما زنده‌هایی هستیم که زندگی نمی‌کنیم و مرده‌هایی هستیم که خاکمان نکردند. فئودور داستایفسکی، خاطرات خانه مردگان

خطاب به آیندگانی که در این جغرافیای نحس نزیسته‌اند: من در جهنمی بوده‌ام که تو تنها درباره‌اش خوانده‌ای... منسوب به مارکی دو ساد

صبح که بیدار می‌شوم، روبه‌روشدن با واقعیت برایم مثل پرت شدن از یک ارتفاع بلند است. بیرون ذهن من، شارون اِم.دریپر

شششش… نگو. وگرنه باور می‌کنم.

حماقت یک عارضه است؛ نفهمی یک انتخاب.

رابطه سالم صادقانه شروع می‌شه، عاشقانه ادامه پیدا می‌کنه و محترمانه تموم می‌شه. ثمره‌ش لذت، رشد فردی و آموختنه. رابطه مریض با تظاهر و فریب شروع می‌شه، با تلاش برای سلطه بر طرف مقابل ادامه پیدا می‌کنه و با توهین و ناسزا تموم می‌شه. ثمره‌ش آسیب، رنج و بدبینی کلی به رابطه‌س.

@xxmaz_xx قابل درکه، چون ما اغلب بخشش رو با موندن یا فرصت‌دادن بیش از حد اشتباه می‌گیریم. بخشیدن لزوماً به معنی ادامه‌دادن یا اجازه حضور مجدد اون شخص تو زندگی‌مون نیست؛ ما می‌تونیم یک نفر رو ببخشیم و تصمیم بگیریم دیگه باهاش ارتباطی نداشته باشیم. و این بیشتر بخاطر آرامش خودمونه.

@Ebadowskii قبول دارم حرفتون رو من تا الان هیچ استثایی نداشتم همرو میبخشیدم ولی یه جا فهمیدم اشتباه کردم.

بهم گفت یاد میگیری راحت ادمارو نبخشی‌ یه وقتایی اصلا نباید ببخشی و من رسیدم به حرفش نباید ببخشیم یه سری ادمارو

بی‌چاره شمشیر چاره‌ای جز کشتن نداشت.