Introduction to Post-Keynesian Economics

1) Jak działa deficyt w gospodarce z własną walutą? - państwo określa prawnie własny pieniądz - kiedy państwo dokonuje wydatków kreuje rezerwy w systemie bankowym i depozyty w bankach - MinFin przeprowadza operacje z BC kreując oszczędności w postaci:

But Japan treats this world-class city—easily one of the top five cities in the world—like a tier-3 city. Not a single company offering truly competitive salaries operates there. No serious effort is made to attract the smartest people or the greatest companies, not even from within Japan itself. It is a complete waste of an amazing city.

Czemu Zełeński w zasadzie to robi? To jest jakaś forma testowania polskiej i międzynarodowej reakcji? Totalna ignorancja? Potrzebuje za wszelką cenę zwrócić uwagę na Ukrainę? Może za mało ma problemów i szuka nowych? Czy naprawdę jest na to jakieś logiczne uzasadnienie? 🤔

Nie zgadzam się z autorem, ale dobre pytanie. Skąd się ta rewolucja wzięła i kiedy dokładnie zaczęła?

@worstanalyst @Alojzypopiolek2 Haha

@Alojzypopiolek2 co tak oficjalnie a nie ad gejoekonomium

"Rewolucja ambicji" w Polsce to nic innego jak przedawkowanie mediów społecznościowych przez pracujący zdalnie prekariat. Nie przypadkiem wszelkie kanały popularyzujące geopolitykę, ekonomię, technologię wyrastały jak grzyby po deszczu od 2020 roku. W czasach pandemicznej

@Alojzypopiolek2 Korelacja nie znaczy kauzacji.

After over a year of sneering at tariffs as self-defeating lunacy, the Financial Times capitulates.

Szykuję popcorn. Za chwilę pewnie wlecą jakieś niewybredne żarty o Ministerstwie Niedorozwoju... Ktoś wie czemu oni to sobie sami robią...? To niesamowite jak niczego tam się nie uczą. Po prezydenckich i teraz Miszalskim brakowało jedynie Petru. Dzięki. To będzie samograj!

Nikt tak nie uosabia zdolności umysłowych przeciętnego odbiorcy liberalnych przekazów tych wszystkich Fundacji Odpowiedzialnego Rozwoju jak właśnie Ryszard Petru ze swoimi sześcioma królami, głową psującą się od góry, Sejmem Głuchym itd. To będzie niesamowity come-back po latach.

Ryszard Petru, Ministerstwo Rozwoju. Niby tylko cztery słowa, a jest w nich wszystko o tym rządzie.

"Premier wskazywał, że w trudnych czasach nie potrzebujemy strategii, bo wszystko się zmienia" - relacjonuje jeden z rozmówców spór Tuska z Pełczyńską-Nałęcz o strategię do 2035. Grzech główny Premiera to nie Niemcy, UE i liberalizm, ale radykalnie niska ambicja reformatorska. Premiera należy krytykować właśnie dlatego, że sprowadza zarządzanie państwem do zarządzania emocjami i sprawami, których horyzont nie przekracza miesiąca. Co gorsze, nie tylko sam tych ambicji zarządzania strategicznego nie ma, ale hamuje tych, którzy tą ambicję mają. Byli w Polsce premierzy, którzy próbowali, ale niewiele wychodziło, ale Tusk jest fenomenem, który nawet nie chce próbować i woli się położyć, żeby się nie przewrócić. Polecam cały tekst w @wirtualnapolska autorstwa @grzegorzosiecki i @tzolciak wiadomosci.wp.pl/kolejne-spieci…

Problemem nauk społecznych i humanistycznych (nie tylko w PL) jest to, że naukowców coraz rzadziej charakteryzuje naturalna, niewymuszona ciekawość świata, co moim zdaniem jest esencją nauki. Widzę zamiast tego coś odwrotnego - traktowanie nauki jako typowej kariery dla tytularnego prestiżu, sposobu na ucieczkę przed odpowiedzialnością i flexowania się nad innymi. Przy okazji zauważam też pierwsze objawy systemowego odklejenia: “badam, więc mi się należy”, “zrobiłem doktorat, więc jestem lepszy”, “jestem za demokracją, ale gardzę ludźmi gdy nie rozumieją moich badań” albo “popularyzacja jest dla plebsu”. A to moja luźna obserwacja na przykładzie kilku krajów. Nie piszę oczywiście o zasadzie, ale trendach: Młodzi ludzie robią doktorat, aby pracować na uczelni albo żeby mieć stopień naukowy. Nie dlatego, że autentycznie ich coś interesuje i chcą to zbadać. Wielu doktorantów nawet nie potrafi wskazać czemu akurat się zajmuje tym tematem i dlaczego jest on społecznie ważny, ale wie, że chciałoby zostać na uczelni i aplikować o granty badawcze. Naukowcy piszą artykuły głównie po to, aby odbębnić punkty lub zrobić awans zawodowy. Wielu naukowców pisze zwyczajnie z przymusu, bo taka jest systemowa presja. Albo boją się, że jak napiszą 10 a nie 15 artykułów, to dostaną negatywa w postępowaniu habilitacyjnym. Naukowcy nie szukają sposobów jak zwiększyć swoją efektywność i stać się lepszym badaczem, ale idą w utarte schematy. A potem są zdziwieni, że są niekonkurencyjni. Zmarnowałem już dziesiątki tysięcy znaków na X na temat tego, że żaden naukowiec nie życzy sobie, aby ktokolwiek regulował jego czas pracy (nawet dla własnego dobra), rozliczał z planów naukowych w ramach systemu motywacyjnego albo raz na jakiś czas wyrywał z comfort zone. Praca na uczelni z definicji ma być bezpieczna, gdzie przez 40 lat robi się wszystko po swojemu i bez nadzoru z góry. Naukowcy są też niestety pozerami. Co przez to mam na myśli? Zamykają się w swoich wąskich dziedzinach i celowo używają skomplikowanego języka. Nie wychodzą do ludzi, aby tłumaczyć im co robią. Ślepo wierzą w to, że publikacja w znanym journalu po angielsku = nauka. Albo że ranking uczelni, na której pracują definiuje sukces naukowy. Są jeszcze osoby, które łudzą się, że jak się dosypie pieniążków lub trochę podłubie w listach czasopism, to naukę się naprawi. Ja niestety już w to nie wierzę. Może jestem pesymistą, może zostanę za to ukamienowany i scancellowany przez środowisko naukowe w Polsce, ale potrafię wymienić dosłownie tylko kilka osób, które faktycznie podjarane są badaniami naukowymi dla samych badań. Coraz mniej mam ciekawych dyskusji o prawie lub historii, a coraz więcej grzecznościowych networkingow, przeciągania liny kto jest lepszy albo jakie obecnie są programy grantowe. Jak mam jechać na konferencję naukową, to już czuje się w środku chory i wiem, że robię to dla własnej kariery a nie nauki per se.

Co do rzekomej progresywistycznej ideologizacji - nic nie jest prawdziwie rewolucyjne, jeśli odbywa się w obecnych systemowych uwarunkowaniach. Znam uczonych, którzy mają się za awangardę rewolucyjnych idei, sami nawet tak myślą o swojej pracy, ale dziwnym trafem zawsze wpisują się w jakąś bieżącą modę, na jotę nie wyjdą poza ustalony akademicki konwenans i hierarchię. Nie wspomnę już o fetyszach ewaluacyjnych (celujemy w takie to a takie żurnale, mamy taką to a taką "strategię publikacyjną" i inne duperele). Wszystko to pięknie reprodukuje neoliberalną naukę - zarówno w wydaniu operowania rynkowym symulakrum, jak i bardziej przyziemnie - pilnowania własnego materialnego i klasowego interesu. Gdzie tu więc lewicowa wywrotowość? Ludzie, nie rozśmieszajcie mnie.

Problemem nauk społecznych nie jest polityczne zaangażowanie. W ogóle figura "lewicowych" uniwerstyetów, czy wydziałów jest grubo na wyrost. Są wydziały, a nawet zakłady progresywne i konserwatywne. Pod tym wzgledem różnorodność jest większa niż się niektórym wydaje. Ja osobiście uważam, że jest za mało krytycznego marksistowskiego zaangażowania. Sam za marksistę się nie uznaję. Nie mam kompetencji do trzymania się takiego ścisłego rygoru metodologicznego. Natomiast mam odruch sympatii do tego nurtu i innych jego mutacji. A to wszystko dlatego, że to właśnie tam przetrwały bastiony myślenia strukturalnego i procesualnego, systemowej analizy etc. A to w sumie jedyne rzeczy, którymi warto się zajmować. Zatem problemem nauk społecznych jest nie "ideologizacja", ale szczególarskie przyczynkarstwo, z którego nie wynika nic w sensie systemowej refleksji nad światem. Jałowość zastępuje idee. Dlatego takie to nieznośne i w sumie mało inspirujące.

Dobre pytanie! Macie tylko 2 modele, 2 ścieżki do nakręcania rozwoju, gospodarki. Model wysokich pensji i wysokich oszczędności. Ten pierwszy to amerykański system, ten drugi to 🇯🇵. Więc można to pytanie odwrócić i spytać to jak chcecie pilnować tych wysokich pensji bez państwa?

@gregredyk No to ładnie...

@EconomicReader Ostatnio filmiki Pisarskiego prześladują mnie na tik toku, algorytm dobrze odczytał że interesuje się ekonomia, ale zamiast dać faktycznych ekonomistów to dostaje Pisarskiego... 🫩🔫

No jak tam kochani zwolennicy polityki przemysłowej zaglądający na mój profil, a to już czytaliście? Nowy Mazur już obejrzany? Co u Was? Jak się wiedzie?

Dziś nagrywamy w @2lewerece rozmowę o polityce przemysłowej, a na @OficjalneZero zaczynamy o 20:00 dyskusję o reformie i naprawie ochrony zdrowia w Polsce. Dla takich dni warto robić w tej branży. Z połączenia tych tematów i wiedzy naszych gości może wyniknąć coś dla 🇵🇱 dobrego.

Mój komentarz o bilansie DWS dla Niemiec dotarł do naszych sąsiadów. No i pojawia się komentarz, że, “sama próba zjednoczenia całych Niemiec wywołała wrogość za granicą”. Nie jawne parcie do wojny. Nie podważanie porządku międzynarodowego. Nie agresywna ideologia nazistowska. Nie pogwałcenie suwerenności innych narodów. Nie wiarołomność Hitlera. “Sama próba zjednoczenia”. Oni się nigdy nie nauczą. 🤷‍♂️

W @SpidersWebPL bardzo długi wywiad z @jakub_dymek Link 👇

Spory handlowe zwykle postrzegane są przez pryzmat konfliktów między krajami reprezentującymi interesy narodowe. Często okazują się one jednak efektem decyzji politycznych służących jedynie najbogatszym. books4business.pl/recenzje/ksiaz… books4business.pl/recenzje/ksiaz…