مرضیه (الهام) نگهبان مروی

امروز با یه ماده ای آشنا شدم به اسم قروت بیرجندی که رنگش بنفشه و باهاش یه غذایی درست میکنند به اسم قروت بادنجان که همون کله جوشه + بادنجان که البته رنگش میشه بنفش

جوان‌مردا! چندان‌که توانی، از مال و جاه و از قلم و زبان، از هیچ‌کس دریغ مدار که وقت آید که خواهی خیری کنی و نتوانی. #عین‌القضات_همدانی مکتوبات

در رونمایی مثنوی مطرح شد؛ محمدعلی موحد: مثنوی معنوی شرح مقالات شمس است ibna.ir/news/552164

@Psych0_analyst از وی همه مستی و غرور است و تکبر/ وز ما همه بیچارگی و عجز و نیاز است.

جالبه! ولی از منظر روان‌شناسی و عصب‌شناسی، تجربه‌ی عاشق شدن اغلب در قالب الگوهای "مازوخیستی_جذبی" رخ میده؛ به این معنا که مغز انسان تمایل داره به افرادی دلبستگی شدید پیدا کنه که پاسخ‌دهی عاطفی و توجه متقابل کمی نشون میدن.

آدم باید کسی را برای زندگی انتخاب کند که وقتی دیوارها ترک برداشت به فکر تعمیرش باشد، نه فرار از زیر آوار...! زاهاریا استانکو

تو میدانی حتی اگر کنارم نشسته باشی باز هم دلتنگِ توام حالا ببین نبودنت با من چیکار می‌کند.

تو بی شرمی و بد بسی کرده ای...

بیایید تو کافه ها و رستوران ها، همین جور که بخش موزیک زنده داریم، نقالی هم اضافه کنیم...

من اگر می‌دانستم دنیا اینقدر شلوغ است نمی‌آمدم! صبر می‌کردم بعدها... آخر این‌همه راه آمدم دلم می‌خواست تنها تو را ببینم دلم می‌خواست تو را تنها ببینم...! عباس معروفی

پنجشنبه یکی از مجریای تلویزیون گفت: « من این مطلب رو شنیده نکردم» !!!

یک چیز دیگر هم بود که عذابم می‌داد، و آن این‌ که هیچ‌کس شبیه من نبود و من هم شبیه کسی نبودم، من تنهام و آن‌ها با هم...! داستایوفسکی

#مهدی_اخوان_ثالث در پشت صحنه‌ی نمایش «کتیبه» به کارگردانی منیژه محامدی سال ۱۳۵۷ دو نفر سمت چپ اخوان در عکس، پسرانش به‌ترتیب زردشت و مزدک هستند.

پیروزی یعنی چه؟ مردن در حالی که انسان بر سر ِ پا ایستاده، بهتر از زنده‌ماندن و روی دو زانو خزیدن است. در جنگ برای آزادی مردن، بهتر از زنده‌ماندن و در مقابل دشمن، برده‌وار به زانو درآمدن است. #ارنست_همینگوی زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟

«دلتنگی آدم را به خیابان می‌کشد دلتنگم و مردم نمی‌فهمند قدم زدن گاهی از گریه کردن غم انگیزتر است..»

در ميان اين همه اگر، تو چقدر بايدى...

برای هر انسان، کسی باید باشد که با دوست داشتن زیباترش کند مثل آن پنجره‌ی چوبی، که از شمعدانی‌ها جان تازه‌ای می‌گیرد... تورگورت اویار

آرزو می‌کنم، اون لحظه‌ای که فکر می‌کنی همه چیز تموم شده خدا قلبت رو نوازش کنه.

چیزی از فرقِ سرش به سرعت پایین آمد. از چشم‌هایش بیرون زد. گلویش را خراشید و توی دلش فرو ریخت. این شکلِ طبیعیِ چیزی بود که بعدها فهمید غصه است.

برای تو چه بگویم؟ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺯخمم ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﻋﻤﯿﻖ ﺷﺪه ﮐﻪ ﻣﯽ‌ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺭﺧﺘﯽ ﮐﺎﺷﺖ؟ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻏﻤﯿﻨﮕﻢ ﻭ ﻣﺮﮒ ﮐﺎﺭﯼ ﻧﻤﯽ‌ﮐﻨﺪ!؟ غلامرضا بروسان

مرگ خودخواسته شهرنوش پارسی‌پور تایید شد.