Dr Gert Jan Mulder@drG_J_Mulder
Het rondreizende circus
Ze landen weer.
Privéjets op keurige rij. Zwarte SUV’s. Blauwe zwaailichten. En ergens tussen de beveiligingslagen door stapt dezelfde stoet uit als vorige maand in Davos, daarvoor in Brussel, en binnenkort weer in Washington.
Welkom bij het jaarlijkse internationale rondreizende circus.
In januari staan ze op de bühne van het World Economic Forum Annual Meeting. Daar spreken ze ernstig over ongelijkheid, terwijl de skipistes achter hen glinsteren in de winterzon.
In februari verplaatsen ze zich naar de tapijten van het Munich Security Conference. Dan gaat het over oorlog, dreiging, veiligheid en morele standvastigheid. Iedereen is bezorgd. Ze knikken naar elkaar. Ze citeren elkaar.
In het voorjaar is er weer een European Council meeting in Brussel. Dezelfde gezichten, andere mapjes. “Historische besluiten” worden genomen die meestal bestaan uit uitgestelde besluiten.
Zomer: een NATO Summit. Meer geld. Meer urgentie. Meer verklaringen.
Najaar: de United Nations General Assembly. De hele wereld spreekt. De hele wereld applaudisseert. De hele wereld verandert niet.
En tussendoor nog een G7 Summit, een G20 Summit, een klimaattop onder de vlag van COP Climate Conference, en voor wie het exclusiever wil: de Bilderberg Meeting.
Altijd dezelfde zinnen.
Altijd dezelfde buzzwoorden.
Weerbaarheid. Duurzaamheid. Inclusiviteit. Competitiveness. Innovatie.
Ze vliegen de wereld rond om elkaar te vertellen dat de wereld in brand staat — en doen dat met een CO₂-voetafdruk waar een middelgrote stad zich voor zou schamen.
Het wonderlijke is niet dat ze elkaar ontmoeten. Diplomatie is noodzakelijk. Overleg is verstandig.
Het wonderlijke is de permanente zelfbevestiging.
Een gesloten ecosysteem van beleidsmakers, oud-premiers, ex-ministers, adviseurs en CEO’s die elkaar treffen in steeds wisselende hotels, maar in dezelfde denkruimte. Ze citeren dezelfde rapporten. Ze verwijzen naar dezelfde experts. Ze applaudisseren voor dezelfde oplossingen.
En buiten die zalen?
Boeren die worstelen. Ondernemers die vastlopen. Burgers die de energierekening openen en zich afvragen waar al die topontmoetingen eigenlijk toe hebben geleid.
Misschien is het geen complot. Misschien is het gewoon een cultuur.
Een klasse die elkaar voortdurend ontmoet en daardoor steeds minder ontmoetingen heeft met de werkelijkheid.
Het rondreizende circus trekt verder. De volgende halte wordt al voorbereid. De badges worden gedrukt. De speeches herschreven.
En ergens in een klein dorp of een middelgrote stad vraagt iemand zich af:
Zou er ook één conferentie bestaan waar men vooral luistert in plaats van spreekt?
Die top is nog niet ingepland.