mohsen Escobar

یه دهه ناشناخته هم هست که متولدین سالهای 68،69،70،71،72 تو اون دهه متولد شدن که نه خاطرات و سختی های دهه 60 دارن نه دلخوشی های دهه 70 دارن به این دهه مرموز در این برهه تاریخی دهه باقرزاده گفته میشود😉 اونم میدونم 5 سال دهه حساب نمیشه ولی اینا به اندازه یه دهه حسرت دارن😐😕

ز گهواره تا گور ، زور است و زور خداوندِ زورا، دراُفتی به گور...

+ بالاتر از سیاهی رنگی هست؟ _ رنگ این روزهای ماست؛ جایی که غم، چنان سنگین است که حتی تاریکی هم آن را تاب نمی‌آورد.

@hamintoriyet 💔

@EscobarMohsen 🥺💔

نمردیم و چه چیزها دیدیم. گفتم: ای کاش مرده بودیم و نمی‌دیدیم چهل روز نگذشت، ما به امید گذراندیم...

یک ماه گذشت. اما بعضی تاریخ‌ها، تقویم نمی‌شوند… زخم می‌شوند. شاید خیلی از ما هنوز با یک حس عجیب زندگی می‌کنیم؛ حسی شبیه شرمندگی که چرا ماهنوز نفس می‌کشیم؟ اما نفس کشیدن، اگر قرار است ادامه داشته باشد، باید معنا داشته باشد....

ما روزهایی را گذراندیم که اگر کتاب می‌شدند، آدم ها نه فقط اشک، بلکه خودشان را میان سطرهایش جا می‌گذاشتند...

مردگان این سال عاشق ترین زندگان بودند...

ای حرامزاده ها ساعت تقاص تنظیم شده...

قرار بود "حرامزاده های لعنتی " فقط اسم یک فیلم باشد ولی...

11780🖤

از اين به بعد، اگر در خيابان‌هاى ايران قدم مى‌زنيد هيج جا زباله نريزيد، با احترام راه برويد و هر جا دلتان خواست روى زمين بنشينيد، گريه كنيد یا حتى كف خيابان را ببوسيد، اين خيابانها معطرند، اين خيابانها ازهر جاييكه تصور كنيد مقدس‌ترند🩸✌🏼 #ایران #جاوید_نامان_قهرمان

سوگ، پایان انسان نیست، سوگ، جایی‌ست که آگاهی شروع می‌شود.

ایران زخمی‌ست، با قلبی پر از نام‌های ناتمام، با خیابان‌هایی که مرگ را از زندگی بهتر می‌شناسند، و هر سحر با دست‌های خالی آمارِ نفس‌های کم‌شده را می‌شمارند.

@parmis33 💔

@EscobarMohsen 💔💔💔

بر مزارشان به جای سنگ قبر آینه بگذارید تا مردم در سوگشان بر خویش فاتحه بخوانند...!!!

روزى در تاريخ مى نويسند: درد آن قدر گسترده بود كه اشک ها نمى دانستن بر زخم كدام نام, كدام شهر, کدام پدر، کدام مادر، فرو بريزند.

قیاسی سی کجاست؟ ابوطالب کجاست؟ بقیه کجان؟ اکلیل میریدید بهشون کجان؟! چی شد !!! چی شد اُزگَل؟

This is the End...

«چه‌طور كسی می‌تواند ناگهان وسط خيابان بايستد و از خود بپرسد: اين آيا سرنوشت من است؟»

انسان‌ها خیلی زود برای هم عادی می‌شن؛ آن‌قدر زود که «بودن» می‌شه عادت، و «دوست‌داشتن» می‌مونه لای خاطره‌ها...