Faraj Sarkohi

«سالی نوروز بی‌چلچله بی‌بنفشه می‌آید، بی‌جنبشِ سردِ برگِ نارنج بر آب بی گردشِ مُرغانه‌ی رنگین بر آینه. سالی نوروز بی‌گندمِ سبز و سفره می‌آید، بی‌پیغامِ خموشِ ماهی از تُنگِ بلور بی‌رقصِ عفیفِ شعله در مردنگی». . از شعرِ «نوروز در زمستان» / احمد شاملو . عکس: از کارهای علی‌رضا اسپهبد

فرج سرکوهی: لاریجانی از چهره‌هایی بود که نه در میان مردم، که در ساختار قدرت حاکمیت رشد کرده‌ بود.

یونس تراکمه هم رفت . گاهی در این سال‌های غربت با زنگی یا پیامی یادِ من می‌کرد و از ناسازگاری روزگار می‌گفت اما شنیدنِ صدای او مایه شادی دلِ من بود. همین تا این «مکث آخر» که امروز شنیدم. قصه‌ها و نقدهای او مانده‌اند و خوانده خواهند شد در روزگاری شاید بهتر از روزگارِ او و من و ما.

مرگِ فیلسوفِ منادی عقلِ نقاد در دورانِ عقل‌گریزی اقتدارگرا فیلسوفی که منادی تفکرِ انتقادی، گفت‌و‌گوی عقلانی، تعمیقِ دموکراسی، تقویتِ فضای عمومی و دموکراسی لیبرال بود، در دورانی درگذشت که تفکرِ انتقادی، ارزش‌های لیبرالی و دموکراتیک، گفت‌و‌گوی عقلانی، حتا در اروپای غربی و میهنِ او آلمان، در برابرِ راستِ عقل‌گریز، آزادی‌ستیز و اقتدارگرا، تسلیمِ عرصه عمومی به آلگوریتم‌های فضای مجازی و..‌در حالِ عقب‌نشینی است، در دورانی که سرمایه‌داری متاخر، درمانِ بحران‌های ساختاری و تدوامِ خود را در راستِ اقتدارگرا و نفی عقلِ نقاد و آزادی می‌جوید. یورگن هابرماس، جز در چند مورد، از جمله موضع‌گیری در برابرِ کشتارِ مردم در غزه، اغلب به ارزش‌های تفکر خود پای‌بند ماند، نقشی پررنگ بر فرهنگ و فلسفه و سیاست زمانه‌ی خود حک کرد و در دورانی درگذشت که ارزش‌هائی را که در بیش‌ترین سال‌های عمرِ خود منادی آن‌ها بود، ‌از بشریت دزدیده‌اند. برای ما ایرانیان که در بمبارانِ مرگ زندگی می کنیم، که مرگ را به تدریج برای ما عادی و روزمره کرده‌اند، مرگِ هابرماس هم می‌تواند مرگی باشد در میانِ دیگر مرگ‌ها اما برای جهانِ ما نمودی دیگر است از تهی شدنِ جهان از تفکرِ انتقادی و آزادی در دورانِ هرچند گذرای یکه‌تازی اقتدارگرای عقل‌گریز و آزادی‌ستیز.

ولایت فقیه هم موروثی شد! جمهوری اسلامی، به‌رغمِ ادعاهای خود، به همان راه ساختارِ استبدادِ شرقی رفت و ولایتِ فقیه را موروثی کرد. از امویان و عباسیان، که خلافت را موروثی کردند، تا استبدادهای موروثی چون کره شمالی، که «جمهوری» را موروثی و مضحکه کرده‌اند، بازی تکرار می‌شود. اگر توافق و سازشی با آمریکا ممکن شود، فرزندِ «رهبرِ» کشته‌شده بهتر از هر کس می‌تواند آن را به پایگاه اندکِ جمهوری اسلامی بفروشد اما اگر ... ورنه می‌توان گفت که دستِ نظامیان و امنیتی‌های رانت‌خوار، چون دستِ قوی‌تر، در کار آمد تا کشورِ ما، بیش از پیش و با ضربآهنگی پرشتاب‌تر، به مغاکِ فاجعه پرتاب شود.

و هنوز و به‌رغم این همه «زن، زندگی، آزادی» «این صدا، ندای آزادی است» از شعارهای زنان در ایرانِ سال‌های گذشته ۸ مارس، روزِ جهانی زنان #زن_زندگی_آزادی #هشتم_مارس

فرج سرکوهی روزنامه‌نگار می‌گوی : جمهوری اسلامی برای بقای خودش در دو جبهه در حال جنگ است، علیه اسرائیل و آمریکا و همزمان مردم و حالا هم جنگ را منطقه‌ای کرده که هزینه جنگ را بالا برود و آنها جنگ را متوقف کنند.

چه حسی داشتید از مرگ خامنه‌ای؟ آرزوئی ناکام و شادی از شادی مردم و.. دو دقیقه از یک بحث youtube.com/watch?v=47Smct…

⚡️فرج سرکوهی: ای‌کاش خامنه‌ای در دادگاه‌های عادلانه مبتنی بر حقوق بشر محاکمه می‌شد.

کُشت و کُشت و کُشت و.. ستم کرد و ستم کرد و ستم کرد و... و کشته شد. مرگِ خامنه‌ای روزی نو است، روزی که شاید آغازی باشد برای دورانی نو در تاریخِ ما، روزی برای آغازِ رهائی و آزادی و برابری. با شنیدنِ خبر مرگِ او به همه کسان، از جمله دوستان و همراهانِ خود، فکر می‌کنم که در این همه سالِ حکومتِ او، کشته، زندانی و شکنجه شدند. آرزو داشتم که در دادگاه مردمان، در روندِ عدالتِ انتقالی، محاکمه و به ملاقاتِ هر روزه و پاسخ‌گوئی به خانواده و بازماندگانِ قربانیانِ ستم محکوم شود. مرگ خامنه‌ای پایانِ یک دوره است و امیدوارم آغازی باشد برای رهائی، آزادی و برابری.

در این روزگارِ غریب، که مرگ از آسمان می‌بارد و از زمین می‌روید، خبرِ رفتنِ دوستی قدیمی چنان است که به گفته اخوان «انگار در من گریه می‌کرد ابر» با علی باباچاهی دوست و سال‌ها در آدینه همکار بودم و در کانونِ نویسندگان همراه. خواندم که از میان ما رفته‌است اما، گرچه کلیشه و تکراری است، «یاد و شعر و کارهای پژوهشی او می‌ماند» و این عبارت تکراری و کلیشه‌ای در این غربتِ غریب مایه دل‌خوشی نیست و از اندوه و غمِ بر دلم آوارشده نمی‌کاهد.

۴ نگاه متفاوت در باره‌ی زن، زندگی، آزادی چه بود و هست و چرا برخی می‌کوشند تا حذف شود؟ تلاش برای حذف «زن، زندگی، آزادی»؛ چرا؟ youtube.com/watch?v=FTF4qT…

سه دانش‌آموزی که کودک کار هم بودند را کشتند. سیزده ساله - سیزده ساله - چهارده ساله. از آنکه شلیک کرد تا آن‌ها که دستور شلیک و سرکوب دادند و کسانی که تلاش کردند بر این جنایت سرپوش بگذارند، ننگ بشریت هستند. #نیمکتهای_خالی #کلاسهای_بی_معلم

دست‌های کوچکی که باید مداد در دست می‌گرفتند، پینه‌بسته‌ی کار در خیابان‌ها بودند و حالا زیر خاک خفته‌اند. تمامِ بغض ما برای کودکانِ کاری است که سهمشان از این دنیا، نه کودکی بود، نه مدرسه، و نه حتی حقِ زندگی. #نیمکتهای_خالی #کلاسهای_بی_معلم

برای ⁧ #نیمکت‌های_خالی⁩، برای رویاهای ناتمام… چهارشنبه ۲۹ بهمن: اعتصاب و عزای عمومی در مدارس ایران. بیش از ۲۳۰ کودک و نوجوان کشته شده‌اند. امنیت، کرامت و حق زندگی دانش‌آموزان را نمی‌توان به تعویق انداخت. ما نیمکت‌های خالی را عادی نمی‌کنیم: اعلام عزای عمومی و تعطیلی مدارس ( اعتصاب ) در روز چهارشنبه ۲۹ بهمن: ۱- معلمان؛ خودداری از حضور در کلاس به نشانه سوگ و اعتراض ۲-والدین؛ خودداری از فرستادن فرزندان به مدارس ۳-عموم مردم؛ شرکت در چهلم دانش‌اموزان و معلمان جان باخته شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران #IranMassacre

🔴فراخوان شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران «برای نیمکت‌های خالی، برای رویاهای ناتمام» موضوع: اعلام عزای عمومی و تعطیلی مدارس ( اعتصاب ) در روز چهارشنبه ۲۹ بهمن بیش از دویست و سی کودک و نوجوان؛ بیش از دویست و سی رویای ناتمام؛ بیش از دویست و سی نیمکت خالی. هر نیمکت خالی، زخمی عمیق است بر وجدان جامعه. جای دستی که باید بالا می‌رفت برای پاسخ دادن، جای خنده‌ای که باید زنگ تفریح را پر می‌کرد، و جای دفتری که باید پر از تمرین و آرزو می‌شد، اکنون سرد و خالی است. در کنار این نیمکت‌ها، جای خالی معلمانی است که تنها جرمشان «فریاد زدنِ دردِ دانش‌آموز» بود. کلاس‌هایی که اکنون نه دانش‌آموز دارد و نه معلم؛ تنها سکوتی مرگبار که فریاد می‌زند: «عدالت کجاست؟» این‌ها عدد نبودند. نام داشتند، خانواده داشتند، آینده داشتند… وقتی کودکی کشته می‌شود، جامعه فقط سوگوار نمی‌شود؛ آینده‌اش تیرباران می‌شود. ما سال‌هاست شاهد تعطیلی مدارس به بهانه‌های گوناگون هستیم: برای آلودگی هوا، برای کمبود گاز، برای بحران‌های مختلف. اما سوال ما از وجدان‌های بیدار این است: آیا «جانِ کودکان»، کم‌اهمیت‌تر از آلودگی هواست؟ آیا دفاع از امنیت و کرامت دانش‌آموزان، فوری‌ترین ضرورتِ امروز ما نیست؟ مدرسه باید امن‌ترین پناهگاه این سرزمین باشد. اگر دانش‌آموز در خیابان امنیت ندارد و اگر مدرسه به جای محلِ درس، به محلِ بازداشت تبدیل شده است، سکوت ما تنها بر عمق این فاجعه می‌افزاید. ما، معلمان ایران، نمی‌توانیم عادی‌سازی کنیم. نباید اجازه دهیم نام‌ها به عدد تبدیل شوند و عددها به فراموشی سپرده شوند. دفاع از مدرسه، دفاع از آینده است. حق زندگی، مقدم بر هر مصلحتی است. شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، ضمن پاسداشت یاد جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه، ازجمله  صدها دانش‌آموز و معلمی که خون‌شان مظلومانه بر زمین ریخت، اعلام می‌دارد: ۱. از تمامی همکاران فرهنگی دعوت می‌شود روز چهارشنبه ۲۹ بهمن‌ماه، به نشانه سوگ و اعتراض، با اعتصاب، از حضور در کلاس‌های درس (مدرسه و اداره) خودداری کنند. ۲. از والدین محترم و آگاه دانش‌آموزان درخواست داریم تا برای حفظ امنیت فرزندان‌شان و به نشانه همبستگی با خانواده‌های داغدار، در این روز از فرستادن فرزندان خود به مدرسه خودداری نمایند. ۳. همچنین از عموم فرهنگیان و مردم شریف دعوت می‌شود تا در صورت امکان، در مراسم چهلم این عزیزان و کودکان جان‌باخته شرکت کرده و مرهمی بر داغ خانواده‌ها باشند. نیمکت‌های خالی را عادی نمی‌کنیم. فراموشی را نمی‌پذیریم. مدرسه را به میدان مطالبه‌گری برای حق زندگی تبدیل می‌کنیم. شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران ۲۷بهمن ماه ۱۴۰۴ 🔹🔹🔹 شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران 🔹نشانی کانال تلگرامی شورا: 🆔 @kashowra 📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی: 🆔 @kashowranews